avatar
\
რაც სახლში მოვედი (აგერ უკვე 4-5 საათია ), მას შემდეგ გახსნილი მაქვს new post-ის ფანჯარა, მაგრამ ვერ ვიწყებ წერას. იმდენი ემოცია მაქვს მოზღვავებული ერთად, აღარ ვიცი საიდან დავიწყო..
თავიდან დავიწყებ (რა ლოგიკურია)
ჟანრი: ფანტასტიკა, სათავგადასავლო, ტრილერი, მძაფრ-სიუჟეტიანი- სულ თითზე ჩამოსათვლელი ფილმებია, რაც ამ ჟანრში ნანახი მაქვს და დიდად არ მომწონს, ჩემი რომანტიკები მირჩევნია, მაგრამ რეკლამა რას არ იზამსო ნათქვამია. “3D, მსოფლიოს ისტორიაში შემოსავლით #1 ფილმი”… მოკლედ, ყველამ იცის ალბათ ავატარის დამსახურებები. ისე მე ცოტა გარე სამყაროს მოწყვეტილი ვარ ხოლმე და ფეისბუქზე რომ “ავატარული ავატარების” დაყენება დაიწყეს, თავიდან ვერ მივხვდი რა ხდებოდა:D ნუ, თავისთავად გავიგე მალევე, გამოვძვერი ჩემი სტაბილური ჭურიდან. Read the rest of this entry »
Tags: 3D, avatar, avatari, fantastika, i see you, ავატარი, თავგადასავალი, პანდორა, ტრილერი, ფანტასტიკა
ალბათ ყველას ქონია შემთხვევა, როცა არ იცი ემოციები ” სად წაიღო”, ან სიმშვიდე გჭირდება, ან განტვირთვა.. ასეთ შემთხვევაში მე ჩემი თერაპიები მაქვს ხოლმე. თუ ერთი არ მშველის- მეორე, თუ მეორეც არა- მესამე და ა.შ. ჩემი თერაპიები:
1. ფილმები
როცა თავს ცუდად ვგრძნობ და რაღაც support მჭირდება იმისთვის, რომ “მოვძლიერდე” ვრთავ ისეთ ფილმებს, რომელიც ჩემი “თავის ცუდად გრძნობის” მიზეზებთან როგორღაც კავშირშია. როცა ხედავ, რომ იგივე ემოციებია იქ და მერე ყველაფერი კარგად მთავრდება, რაღაცნაირად შენც მშვიდდები.
2. მუსიკა
დაკვრაც, მოსმენაც- მნიშვნელობა არ აქვს. ყოფილა შემთხვევა, როცა ფილმზე მეტად რაღაც სიმღერაზე მიტირია :D თვითონ როცა უკრავ/მღერი, მაშინაც ბევრ ემოციას გასცემ.
3. ფლორა და ფაუნა
ნუ ფლორა შედარებით ნაკლებად. ამ შემთხვევაში მირჩევნია სადმე დახურული სივრციდან ვუყურო მცენარეებს, ვიდრე შიგნით ვიჯდე- მწერების მეშინია და იმიტომ :D ფაუნას რაც შეეხება კიდევ, ჩემი უპირველესი წამალი: ძაღლები და თევზები!
სამწუხაროდ არც ერთი მყავს და არც მეორე :| ორივეს ყოლა “მყავდა”-ში გადაიზარდა, მაგრამ იმედი მაქვს უახლოეს მომავლში მინიმუმ თევზებს მაინც დავაბრუნებ აკვარიუმში. ძაღლი რომ მყავდა, იმის მოფერებას არაფერი არ ჯობდა რა, ყველანაირად ვწყნარდებოდი. სხვა ცხოველები ვერ მამშვიდებენ ოღონდაც- აი ზოგს რომ კატები შველით.. კატა რაც არ უნდა საყვარელი იყოს, არ მევასება და რა ვქნა :D თევზებს რაც შეეხებათ, ადრეც მეწერა, ჩემი თევზის აკვარიუმთან ჯდომა და პროსტა ყურება ისე მამშვიდებდა, რომ თავზე რომ დამმხობოდა ყველაფერი, რეაქცია არ მექნებოდა : ))
4. ხატვა
ადრე ძალიან ბევრს ვხატავდი ხოლმე. სოფელში, ჩემი ოთახი ახლაც აჭრელებულია ნახატებით. მეზარება ჩამოხსნა :D ძირითადად პორტრეტების ხატვა მიყვარდა. თვითნასწავლის დონეზე არაუშავდა იდეაში. თან ვინმე ” მომუზო” (მუზის მაგვარი. ავტ.შენიშვნა :D) თუ არ მყავს ვერ ვხატავ. ხოდა ასეთ ჟამს.. Read the rest of this entry »
Tags: andy, iaponia, გეიშა, დაკვრა, ენდი, თოვლი, იაპონია, კათოლიკური ეკლესია, მუსიკა, პატარძალი, საკურთხეველი, სიმღერა, სიძე, ფაუნა, ფილმები, ფლორა, ქოხი, ხატვა
არ ვიცი ქალებს დედობრივი ინსტიქტები როდიდან უვითარდებათ, ალბათ ჯერ კიდევ ბავშვობიდან, როცა თოჯინებით ”დედაშვილობანას” თამაშს იწყებენ. მე არ ვიცი ბავშვობაში როგორ ვიყავი, ცხოვრების პირველი ორი წელი, როგორც მიყვებიან შემეძლო მთელი დღე ერთი ჩვეულებრივი “პილიონკა” დამეჭირა ხელში და მეთვალიერებინა :D (მგონი განუვითარებელი ვიყავი და მიმალავენ)
დროდადრო ახლაც მომივლის ხოლმე დედობრივი ინსტიქტები, მაგრამ ძირითადად ორჯერ მახსენდება სერიოზული შემოტევა. მეორე, ამ დროისთვის ბოლო ასეთი შემთხვევა შარშან აპრილში მქონდა, როცა ვილი, ვიკი და ლუკა გაჩნდნენ ერთ დღეს. [პოსტი ამ ამბებზედ] მთელი დღე ფორუმზე “მშობელთა კლუბში” ვიჯექი და ვკითხულობდი დედების უწი-პუწი პოსტებს, თუ როგორ უნდათ მალე ჩაეხუტონ თავიანთ პაწაწინებს და მსგავსი რამეები მოკლედ :D გული მიჩუყდებოდა მაგრად. პირველი შემოტევა კიდევ ჩემი პატარა დის დაბადებისას იყო..
5 წლის წინ, მე რომ უკვე იმ ასაკში ვიყავი, რომ მეგრძნო რას ნიშნავს პატარის დაბადება, გავიგე, რომ დედა ფეხმძიმედ იყო. იქამდე, ჩემი ძმა და ჩემი და რომ გაჩნდნენ, ნაღდად ვერ მოვდიოდი აზრზე რა მოვლენა იყო საერთოდ :D რაღაცა ჭიჭყინა სათამაშოები ჩნდებოდნენ, რომლებიც მევასებოდნენ, როცა არ ტიროდნენ და ხანდახან დიდი ხვეწნის შედეგად ხელში მაჭერინებდნენ ხოლმე. ნინის დაბადებისას კიდევ ცოტა სხვანაირად იყო საქმე.. Read the rest of this entry »
Tags: dvd, დაბადების დღე, ვიკი, ვილი, თაა, ლუკა, მანიკური, მარტორქა, ნინი, როლიკები
როგორც კი ბოლო გამოცდიდან გამოვედი და მივხვდი, რომ მორჩა, არდადეგები დამეწყო, ისე უსაქმურად ვიგრძენი თავი, რომ ცუდ ხასიათზე დავდექი. არადა მთელი გამოცდების პერიოდი მოვიკალი თავი წუწუნით- ოხ, ეს გამოცდები, ვერაფერს ვერ ვასწრებ, რა უბედურებაა და ა.შ. ერთ თვიანი თავისუფლების დაწყებისთანავე კიდევ, ლამის ვნატრობდი გამოცდები ახლიდან დაიწყოს მეთქი :D
შემოდგომიდან მოყოლებული, სულ მეზარება სახლიდან გასვლა. ერთადერთი მიზეზი, რაც მაიძულებდა სახლიდან გავსულიყავი ლექციები იყო. ახლა ეგ მიზეზი აღარ მაქვს და ვზივარ სულ სახლში. ვიცოდი, რომ ასე მოხდებოდა, ამიტომ სანამ დასვენება დამეწყებოდა, გეგმები დავსახე: იქ წავალ, ამას ვნახავ, იმას მოვიკითხავ, წავიკითხავ, ვივარჯიშებ, ხეს დავრგავ, შვილს გავაჩენ.. ა, ეგ სხვა ტექსტია :D
ვაპირებდი ვიოლინო დამეკრა ხშირად და ვიდეო პოსტიც ჩამეწერა ჩემს ვიოლინოსთან ერთად (რა გამბედაობაა, ღმერთმანი..)
ვაპირებდი დამელაგებინა ჩემი აბურდული ტანსაცმელი, კოსმეტიკა, საკანცელარიო ნივთები
ვაპირებდი მენახა ჩემს კომპიუტერში გადმოწერილი ფილმები
ზაფხულში დაახლოებით 10 წიგნი წამოვიღე ყვარლიდან და სასწავლო წლის მანძილზე უნდა წამეკითხა იდეაში. რადგან სწავლის პერიოდში საოცრად დაკავებული ვარ (:D) არდადეგებისკენ გადმოიწია მაგ გეგმამ
სინამდვილეში კიდევ: Read the rest of this entry »
Tags: Justin Bieber, ავატარი, ალადინი, გარფლიდი, ვიოლინო, კოსმეტიკა, მადაგასკარი, საკანცელარიო ნივთები, ტანსაცმელი, ტომი და ჯერი
რა თაობა მოდის! (c) ყოველი “ახალი თაობის” შემხედვარე “ძველი თაობა”
ზუსტად ვიცი, ერთხელ მაინც ყველა იქნებოდა ამ ფრაზის მსხვერპლი.. ალბათ თავის დროზე, ზეზვა და მზიაც კი დანანებით აქნევდნენ თავს თავიანთი მომავალი თაობის შემხედვარე, მდედრებმა რომ ნელ-ნელა დაიმოკლეს ცხოველის ტყავისგან შეკერილი ტანსაცმლის სიგრძე და ბიჭებმა ქვის იარაღების მაგივრად ლითონის გამოყენება დაიწყეს.. :D
რაღა მასე შორს წავიდეთ, საზოგადოების უკვე განვითარებულ ნაწილს შევხედოთ და საქართველოში კარგად ცნობილ, ე.წ. ” მამებისა და შვილების ბრძოლა”-ს მივუბრუნდეთ,- ეს იყო ქართველი მწერლების ძველი და ახალი თაობების ლიტერატურული “ბრძოლის” პირობითი სახელწოდება. სულ თავიდან, ეს ბრძოლა ლიტერატურის საზოგადოებრივი დანიშნულების, ენისა და სტილის საკითხებს მოიცავდა. ახალი თაობის მოთხოვნა იყო ძველი ენობრივი ფორმების ამოღება და ამ ხერხით ხალხთან დაახლოება. ამ ყველაფერმა “მამების” დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია.. თერგდალეულებს გრიგოლ ორბელიანი დაუპირისპირდა და ძაალიან შეურაცხმყოფელი სიტყვებით იხსენიებდა “შვილებს”. ფაქტი სახეზეა, ერთი შეხედვით მხოლოდ ლიტერატურული საკითხი გაცილებით მასშტაბური გახდა და თაობებს შორის ბრძოლა წარმოქმნა.. Read the rest of this entry »
Tags: გრიგოლ ორბელიანი, ზეზვა და მზია, ზრდასრული, თერგდალეულები, თინეიჯერი, ილია ჭავჭავაძე, პასუხი შვილთა, პასუხის პასუხი
OMG- მარტო ამის წარმოთქმა შემიძლია მოცემულ მომენტში! ფაქტიურად ვეღარ ვაზროვნებ დაღლისგან.
გუშინ, სახლში, მშვიდად და წყნარად ვიჯექი და ველოდებოდი ნიჭიერის დაწყებას, რომ 6 საათიან კურიერში ვნახე პირდაპირ ჩართვა კლუბ “კაშე”-დან, ნიჭიერის შემოქმედებითი ჯგუფი იქ აპირებს ყურებასო. მაშინვე ჩაერთო ჩემი ბლოგერული ინსტიქტები და დოდკას ვუთხარი, თუ მიდიხარ სურათები აუცილებლად გამომიყოლეთქო, მაგრამ ისე მოხდა, რომ მეთვითონ მომიწია წასვლა და კორესპონდენტობა : ))
ღამე სახლიდან გასვლა არ მიყვარს. არც ისეთი მშიშარა ვარ, მაგრამ ისეთი ფანტაზიის უნარი მაქვს, რომ ყველა გამვლელ-გამომვლელში მკვლელი მანიაკის ამოცნობა შემიძლია :D თან არ ვიცოდი ზუსტად სად იყო, ჩემს ამფიბიის დონეზე განვითარებულ ორიენტაციის უნარს უნდა მივნდობოდი. საბედნიეროდ, ზედმეტად ადვილი მისაგნები აღმოჩნდა და სულ ცოტა ხანში იქ ვიყავი:
კაშე
ღრმად ჩავისუნთქე და შევაღე კარი იმ იმედით, რომ ვინმე ნაცნობი იქნებოდა, მაგრამ მსგავსი არაფერი.. დავჯექი, მივიყუნჭე სადღაც კუთხეში და ფოტო აპარატის ამოღებასაც ვერ ვბედავდი. მეთქი- ახლა ამათ რა უნდა იფიქრონ, ფანი არ ვეგონოთქო :D არადა მაია ასათიანი იქ იყო, რამდენიმე ჯეოსტარელიც და მოკლედ, იყო გადასაღები ვითარება. მე ისევ არ ვიძვრი ადგილიდან.. Read the rest of this entry »
Tags: cashe, gimili machuqe kargo, gulnazi goletiani, kokoli, newstyle, nichieri, კაშე, მელიქიშვილი, მელიქიშვილის გამზირი, ნიკოლაძის ქუჩა, ნიჭიერი, ღიმილი მაჩუქე კარგო
ხანდახან ზოგ მკითხველს არ უყვარს ისეთ წვრილმანებზე როცა ვწერ, როგორიცაა- საკუთარი ფრჩხილების ყურებით ტკბობა, ან წუწუნი, რომ დღეს მე ძალიან ცუდად მქონდა თმა, მაგრამ ნათქვამია- “როცა გინდა, რომ დაწერო როგორ შეიღებე თმა, უნდა დაწეროვო! “- ხალხური..
ახლა, როცა ბოდიში მოვიხადე ერის წინაშე, შემიძლია განვაგრძო (თითქმის) მშვიდად წერა..
ოქტომბერში ჩემი უდრეკი (სრულიად ამ სიტყვის მნიშვნელობით) თმა ვაიძულე როგორმე გაყავისფერებულიყო. ბავშვობიდან მაქვს ძაალიან შავი თმა და ვერანაირად ვერ ვიცვლიდი ფერს. ერთხელაც, უკვე ძალიან გამწარებული, ავდექი და ორი ყუთი ძალიან ძლიერი გამაღიავებელი დავიდე თმაზე. ვისაც ეს ერთხელ მაინც გამოუცდია, ეცოდინება რა საშინლად აუხეშებს თმას.
ჩემი უჯანმრთელესი თმა გავაფუჭე იმის გამო, რომ ჩემი ანიჟება დამეკმაყოფილებინა.. გამაღიავებლის დადების შედეგად, გამოვიდა შედეგი, რომელმაც მეც და ჩემი გარშემომყოფებიც დაგვაფრთხო :D
უნივერსიტეტში
თან მთელი უბედურება ის იყო, რომ გამაღიავებლის დადების შემდეგ, ერთი კვირა თმის საღებავის მიკარება არ შეიძლებოდა. დავდიოდი ერთი კვირა უნივერსიტეტში ასეთი თმით და თან გარეთ რომ გავდიოდი, მეშინოდა სადმე სახანძრო არ გამომკიდებოდა :D Read the rest of this entry »
Tags: again, black, kurieri p.s., welcome, ვიზიტორი, თმა, კურიერი პ.ს., ნიჭიერი, სტუმარი, შავი საღებავი, ხალხური
“მიგვენაგვე-მოგვენაგვე”..- როგორც ერთ დროს ნაგვის ურნაზე წაწერილი, კოტე ყუბანეიშვილის ფრაზა იტყოდა..
რუსთაველი
ეს სურათი რამდენიმე დღის წინ, რუსთაველზეა გადაღებული.. ნაგვის ურნას ცეცხლი ქონდა მოკიდებული და გიზგიზებდა. მართალია იმ მომენტში ისე ვიყინებოდი, კინაღამ გამიხარდა ცეცხლის დანახვა(:D), მაგრამ ძალიან გავმწარდი! ადრე ყოველთვის იყო ნაგვის ურნების პრობლემა. შეიძლება კილომეტრები გაგევლო ისე, რომ ერთი ურნა არ შეგხვედროდა. არც მაშინ მესმოდა იმ ადამიანების, ყველანაირ ნაგავს რომ გზაზე ყრიდნენ, ახლა საერთოდ თვალები შუბლზე ამდის ხოლმე. თითქმის ყველა ნაბიჯზე დგას ნაგვის ურნა! (თუ, რა თქმა უნდა, ასეთი ბედი არ ეწია, როგორიც ამ სურათზე) მაგრამ რაზეა ლაპარაკი, როცა ზედ ნაგვის ურნებთან მისულები, შიგნით კი არ ყრიან ნაგავს, გარეთ- ნაგვის ურნის ძირში, ან ახლო-მახლო.. Read the rest of this entry »
Tags: ასფალტი, ბუნება, ბუნკერი, გინება, კოტე ყუბანეიშვილი, ნაგავი, ნაგვის ურნა, რუსთაველის გამზირი, საქეიფო, სიგარეტი, ურნა, ფულადი ჯილდო, ქეიფი, ცეცხლი
ალბათ ადამიანების ჩვევაა, რომ შეუძლიათ პიროვნების გაცნობის გარეშე გამოიტანონ დასკვნები “რამის” საფუძველზე. ეს “რამე” შეიძლება იყოს ჩაცმულობა, ვარცხნილობა, იმიჯი, ლაპარაკის მანერა, გამოხედვა.. მაგალითად, მე მქონია შემთხვევა, როცა ვინმეზე (თუნდაც უბრალოდ გამვლელზე) მითქვამს- “ნახე, რა გამოხედვა აქვს, უეჭველი ძალიან სწერვაა”, ან “ნახე რანაირად იყურება, სუფთა უინტელექტო..” რამდენიმე დღის წინაც მქონდა შემთხვევა, ვიღაც გოგოს შევხედე და “ეს დურაჩკაა!” -დავადგინე.. ეს ყველაფერი ნამდვილად ჩვევის დონეზე ხდება და არანაირ ლოგიკას არ ექვემდებარება. თუმცა არის ლოგიკურებიც.. მოკლედ, გადავალ “საქმეზე” და გეტყვით რისი თქმა მინდა:
სანამ ადამიანს არ ვიცნობთ, რაც არ უნდა უარყოფითი დამოკიდებულება გვქონდეს მის მიმართ გაცნობამდე (გაცნობა პირობითად), გაცნობის შემდეგ ბევრი რამ იცვლება..
შარშან, სა-15-აპრილოდ დავწერე ძალიან მწარე პოსტი “ქართული სიყვარულის დღესთან” დაკავშირებით. ამ დღის დამაარსებელი კიდევ, ბესო ჩუბინიძე, გავასწორე მიწასთან :D პოსტის დაწერიდან თვეების შემდეგ (ანუ შარშან აპრილიდან ერთი-ორი თვის წინამდე) თურმე ცდილობდა ბესო, რომ მოვეძებნე და აეხსნა, რომ ეს დღე მისი ახირებით არ იყო დაარსებული. მას უბრალოდ იდეა გაუჩნდა და ორგანიზება გაუკეთა და დანარჩენი რა თავის ბრალია, რომ ხალხი აყვა? :D დეკემბერში თსუ-ს ფორუმზე მომივიდა პმ:
ბესო ჩუბინიძის pm
Tags: ბასილ მკალავიშვილი, ბესო ჩუბინიძე, გია მაისაშვილი, გიორგი გაჩეჩილაძე, გრეჩიხა, ედუარდ შევარდნაძე, ვანი მერაბიშვილი ვანოს შოუში, ვანო მერაბიშვილი, ზურაბ ნოღაიდელი, ლევან გაჩეჩილაძე, მანანა არჩვაძე, მმკ, ნეტარი ჩეფჩიკა, შორენა ბეგაშვილი
ვიწუწუნო რამდენი წვალება დამჭირდა ამ პოსტამდე რომ მომეღწია? გადაღებებიდან სახლში რომ დავბრუნდი და ფოტო აპარატიდან სურათები გადმოვიტანე, დამხვდა აბსოლიტურად განათებული ყველაფერი. აზრზე არ ვარ რა მოხდა, ძალიან ცოტა სურათი გამოვიდა. კიდევ კარგი ვიდეოები მქონდა გადაღებული.. მერე გუშინ ჯეკი გამიფუჭდა, მერე დილით ავდექი და შუქი არ იყო.. რომ მოვიდა კიდევ საახალწლო განათებასავით ხან ისევ ქრებოდა, ხან ირთვებოდა..
გუშინ პრომოს ჩაწერის დღე იყო. საშინელ ქარში და ყინვაში ვიდექით და ძაალიან ბევრ დუბლს ვიღებდით..ამის მიუხედავად, მართლა სახალისო პროცესი იყო:
მონაწილეებთან მივდიოდი გადაღების დაწყებამდე, სათითაოდ ვეკითხებოდი ვინ რას აკეთებდა, ვის რა ნომერი ქონდა. ზოგი ისე იყო ჩაცმული, სანამ არ მითხრეს ვერაფრით ვერ მივხვდი რა უნდა გაეკეთებინათ.
Tags: newstyle, არაბული ცეკვა, ინა, ინდური, ნიჭიერი, პრომო, როლიკები, ტანვარჯიში, შანდალი, ხინკალი
კონკურსის შედეგების გამოცხადებიდან დღემდე ძლივს ვითმენდი და ერთი სული მქონდა, სანამ ”ნიჭიერი”-ს ოფისში დაგვიბარებდნენ და გვეტყოდნენ რა ხდება ჩვენს თავს..გუშინ თათუკა დაგვიკავშირდა და დღეს “ჰოი,აღსრულდა”:)) რომ შევედი ოთახში და სიტუაციას გადავხედე, მაშინ გავიაზრე თავიდან-ბოლომდე, როგორ მიხარია, რომ ნიჭიერის ბლოგერი ვარ!
ოთახში შესვლამდე დავდექი კარგ ხასიათზე. მგონი შეუძლებელია სხვანაირად, როცა შესვლის წინ, კარზე ხედავ:
"ნიჭიერის" კარი:)
შევაღეთ ეს კარი და მოვხვდით იქ, სადაც ყველაფერი ის მზადდება, რასაც პირველი თებერვლიდან ვნახავთ Read the rest of this entry »
Tags: doin.ge, nichieri, გეგა ფალავანდიშვილი, დადუ ლომინაძე, დოინჯი, ვანიკო თარხნიშვილი, თათუკა, თებზი, თიკა ფაცაცია, კოსტუმა, ნიჭიერი, სტუდია
მესმის რაოდენ მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს კავკასიას და მაესტროს ქართულ ტელესივრცეში, მაგრამ დღეს მინდა მაინც რუსთავი2-ის და იმედის შესახებ დავწერო.
რუსთავი2 1994 წლიდან გამოჩნდა ქართულ ტელესივრცეში. იმედი 2003 წელს. ამ უკანასკნელის გამოჩენისთანავე დაიწყო იმის გარჩევა იმედი ჯობდა თუ რუსთავი2. მე, რა თქმა უნდა, მაქვს ჩემი სუბიექტური დამოკიდებულება ორივეზე, რუსთავი2-ზეა ჩემს სახლში ძირითადად ტელევიზორი გადართული და ჩვევა მაქვს ძაან მაგარი- ვთქვათ სხვა არხზე ვუყურებ რაღაცას. რომ მორჩება და ტელევიზორი რომ უნდა გამოვრთო, რ2-ზე ვრთავ ჯერ და მერე ისე ვთიშავ ტელევიზორს:D შევადაროთ სხვადასხვა პუნქტებით:
ლოგო:
ტელეკომპანია იმედის ახლანდელი ლოგო
ტელე იმედის ლოგო თავიდან თურმე იყო ფრთებიანი ასო ბგერა “ი” . FB-ზე ვიკითხე, ხომ არ იცით წარმომავლობა, რასთან დაკავშირებით აქვს დღევანდელ ლოგოს ასეთ ფორმათქო და ეს მითხრეს (ნუ აქ, რა თქმა უნდა, გაჩნდა ვერსიები, რომ ჩაფხუტს გავს, ან გადაჭრილ დედამიწას..იყო კიდევ სხვა ვერსიებიც, რომლის აქ დაწერაც არც თუ ისე სასარგებლოა და თუ რამეა ჩემს პროფილში იხილეთ :D) პრინციპში, ძველ ლოგოს ახლანდელი ჯობია. მართალია ი-სგან ბურთად გადაიქცა და ფრთებიღა შერჩა, მაგრამ მაინც. მშვიდია რაღაც.. Read the rest of this entry »
Tags: club show, comedy show, ვა ბანკი, ვანოს შოუ, ვის უნდა 20 000, იმედი, იუმორისტული შოუ, კურიერი, ლოგო, მაფიის ღამე, ნანუკას შოუ, პროფილი, რუსთავი2, სიმართლის დრო, ტოქშოუ, ქრონიკა, ქურდი ზონაში, ღამე შორენასთან ერთად, ღამის შოუ, შუა ქალაქში
დღეს გამოცდაზე დაღრეჯით მიმავალს მამამ დამირეკა და მკითხა- “კალათბურთზე წამოხვალ?” დაუფიქრებლად ვუთხარი კითქო, არადა კალათბურთზე არანაირი წარმოდგენა არ მქონდა, თუ იმას არ ჩავთვლით, რომ ტელევიზორში რომ აჩვენებენ კალათბურთელ ბიჭებს ძალიან მომწონს ხოლმე ზოგიერთი :D
ა, კიდევ ფილმები მაქვს ნანახი.. კალათბურთზე რა, ან cheer გოგოებზე, ან სპორტსმენ ბიჭებზე რომანტიკები და ა.შ. მოკლედ, არც წესები ვიცოდი და არც რამე მსგავსი..
დღეს ძალიან დამაინტერესა რა იყო საერთოდ- ცხოვრებაში ყველაფერი უნდა ნახოო ნათქვამია :D ჩემს ძმას უყვარს კალათბურთი, დადიოდა კიდეც და ახლაც აპირებს ისევ შესვლას და ის რომ გაეხარებინა, – ჩემთვის, თავისთვის და ლევანისთვის იყიდა მამამ ბილეთები.
ბილეთი
Tags: გიორგი გაფრინდაშვილი, გიორგი ცინცაძე, გულშემატკივარი, დავით ბარბაქაძე, თსუ, კალათბურთი, საქართველოს თასი, საქართველოს თასის ფინალი, სსაუ, სუპერ ლიგა, ფინალი
forum.ge-ზე გუშინ ვნახე უსათაუროში აპინული თემა სათაურით “გაიღე სისხლი უანგაროდ”.. იქ ეწერა:
ოთხშაბათს, 27 იანვარს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის III კორპუსში გაიმართება დონორთა კლუბის აქცია. 12 საათიდან ყველა მსურველს შეეძლება მოვიდეს და ჩააბაროს სისხლი.
წამის მეასედის მანძილზე გავბრწყინდი ისე გამიხარდა- რა მაგარია, წავალ და ჩავაბარებ მეთქი, მაგრამ მაშინვე დავეშვი. საქმე ის არის, რომ მჭირს ძალიან სერიოზული ფობიები ავადმყოფობებთან დაკავშირებით. სულ მგონია, რომ რამე მჭირს- არადა არც სიმპტომები მაქვს არაფრის და არც ხშირად ვხდები ავად.
ერთი პერიოდი მჭირდა ასე:
გავიგებდი რამე დაავადების სიმპტომებს და მაშინვე მემართებოდა. მაგის გამო ლამის ექიმ ჰაუსის ყურება შევწყვიტე. უკვე მართლა ვწუხდებოდი საკუთარი შიშებით. თან კი ვიცოდი, რომ ჩემი აკვიატება იყო, მაგრამ სადღაც 1 % ეჭვი რომ არსებობს, უკვე რაღაცას ნიშნავდა.. :D
მერე ცოტა დავწყნარდი და ვსო, სისულელეა მეთქი ვთქვი, დიდხანს ნახვეწნ სისხლის ანალიზზეც დავთანხმდი ჩემებს. ცოტაც და გული წამივიდოდა სანამ ანალიზების პასუხი მოვიდოდა. Read the rest of this entry »
Tags: everything, money, ანგარება, კორპუსი, სისხლი, სისხლის ჩაბარება, უანგარო, ფული, ყველაფერი
wooho
გამოცხადდა ნიჭიერის კონკურსის შედეგები და ის სამი ბლოგერი, ვინც დაბლოგავს ნიჭიერის ბლოგზე ვართ:
ბექა - მისი საკონკურსო პოსტი: http://doin.ge/?p=1099
პიკო- მისი საკონკურსო პოსტი: http://piccolina.ge/jeostari/
მე- ჩემი საკონკურსო პოსტი : http://tiny.ge/britains-got-talent/
თავიდან არა, მაგრამ გუშინ რომ დოდკამ facebook-ზე თქვა, რომ ახლა ვკითხულობთ საკონკურსო პოსტებსო, მაშინ კი შევატყვე ჩემს თავს რომ ვღელავდი :D
ეს სურათიც ფბ-ზე დადო დოდკამ, სამუშაო გარემო ასეთიაო..
ვაი როგორ ავნერვიულდი რომ წარმოვიდგინე ჩემი პოსტი. არც მახსოვდა ნორმალურად რა მეწერა, შევედი გადავხედე და მეთქი ეჰ,” რა იყო თინათინ, ცოტა უკეთესად ვერ დაწერე?!” იმ მომენტში უფრო ვერ აღიქვამ, მაგრამ დრო რომ გადის და მერე კითხულობ რამდენიმე დღის წინ დაწერილ პოსტს (უფრო დიდ დროზე აღარ მაქვს ლაპარაკი), სულ სხვანაირი გეჩვენება. მე სულ ცუდი მეჩვენება ხოლმე. მოკლედ, ჩავიქნიე ხელი და ჯერ იმაზე გავბრაზდი, რაღა ამ გამოცდების პერიოდში მოყვათქო და მერე ჩემს თავზე- შენ შნო არ გქონდეს გამოცდები რა შუაშიათქო ლოლ :D
მოკლედ, გამიხარდა ფრიად.. პიკოსაც და ბექასაც ვულოცავ და ჩემს თავსაც, რაღა თქმა უნდა..
აქ ის რეჩი, ოსკარების გადაცემის ცერემონიალზე რომ ამბობენ ხოლმე: “ვეცდები გავამართლო თქვენი იმედები. დიდი მადლობა ნდობისთვის. დიდი მადლობა ყველას, ვინც ამ ხნის მანძილზე მხარში მედგა და სჯეროდა ჩემი..” :lol:
პ.ს. შემოუერთდით ნიჭიერის fan page-ს facebook-ზე
Tags: doin.ge, facebook, piccolina.ge, R2, rustavi2, გიორგი ხაბურძანია, ნიჭიერი, რუსთავი2
პ.ს. საშობაო რეკომენდაცია :
ბოლო კომენტარები