რაღაცნაირი ბლოგი

სოციოლოგია ზოგადად ფრიად სტრანნ რამეებს გვაწერინებს ხოლმე, აი ლაიქ ით.. მაგალითად, გვქონდა დავალებები- ქართულ ღირებულებებზე, ქართული და ამერიკული ღირებულებების შედარება (ამას ცალკე პოსტს მიუძღვნიდა არაზარმაცი ავტორი), რომელ სოციალურ ფენას მიეკუთვნებით, ქართული ანეკდოტები ომის შემდგომი პერიოდის, ის ყველაფერი, რაც საქართველოს ახასიათებს მარტო (ამაზე გამახსენდა ცნობილი თემა, ყველა ფორუმგამოვლილი “მხოლოდ საქართველოში”) და ბოლო თემა- ოცნებებზე, ჩვენს ოცნებებზე. მოკლედ, ანეკდოტები ვერ ვიპოვნე, საქართველოს მახასიათებლებზე ზემოთხსენებული თემა მოვიშველიე და ბოლოზე გავჭედე. რაზე ვოცნებობდი, რაზე მიოცნებია..მოკლედ, ეგ ცალკე თემაა,ფაქტად ის დარჩა, რომ ტვინი ვიჭყლიტე სანამ მოვიფიქრებდი რა უნდა დამეწერა. ნუ ბოლოს, სიტუაციიდან გამოსასვლელად რაღაც ტყუილები დამჭირდა, მაგრამ ტყუილის მოფიქრებისას ისეთი საყვარელი რამე გამახსენდა, რომ .. მოკლედ, იმისათვის, რომ ნაწერი გამოსულიყო საინტერესო და არაშაბლონური (რა თქმა უნდა იქ მყოფი სტუდენტების 90% დაწერდა იმაზე, თუ როგორ ოცნებობდა სამი წლის ასაკში საქართველოს გაბრწყინებაზე), დავწერე ჩემს საყვარელ პერსონაჟზე..აი ნაწერი და პერსონაჟზე მოგვიანებით (ნუ მოკლედ თავიდან უწი-პუწი რაღაცეები, თუ როგორ გამიჭირდა საკუთარ ოცნებებზე ლაპარაკი ) :

ავიღე კალამი და დავიწყე იმაზე ფიქრი, დამეწერა თუ არა იმაზე, თუ როგორ ვოცნებობდი ასტრიდ ლინდგრენის ერთ-ერთი პერსონაჟის, ემილივით საინტერესოდ მეცხოვრა: “ასე ეძახდა ყველა პატარა ბიჭს, რომელიც სოფელ ლიონებერგაში ცხოვრობდა . ძალიან ანცი და ჯიუტი იყო,შენ კი არ გგავდა. თუმც,ერთი შეხედვით უწყინარი და დამჯერი გეგონებოდა,განსაკუთრებით მაშინ, როცა ეძინა. გინდა აგიწერო? ცისფერთვალა, პირმრგვალი, ლოყებდაბრაწული, ოქროსქოჩრიანი-ერთი სიტყვით, ნამდვილი ანგელოზი იყო, ნამდვილი! მაგრამ,მგონი უკვე მიხვდი, ასე ფიქრი შეცდომაა!” - ვკითხულობდი და მინდოდა ოდესმე მეც მქონოდა ემილისნაირი თავგადასავლები. თუმცა ამას მარტო წიგნის პერსონაჟებთან ერთად ვახერხებდი, მათთან ერთად მიხაროდა, მწყინდა,მიყვარდა, მძულდა, ვლკავდი და მკლავდნენ…მივჯდებოდი სახლის ყველაზე მყუდრო , შეძლებისდაგვარად ბნელ კუთხეში და ვკითხულობდი..

ნუ მეტი აღარაა საინტერესო, იმაზეა, თუ რაოდენ კარგია, როცა ახლა უკვე შენ შეგიძლია ლინდგრენივით მოიქცე და ათავგადასავლო შენი პერსონაჟი :D

ეხლა რატომ დავწერე ამაზე..წიგნი გამოვაძრე კარადიდან და ისევ დავიწყე კითხვა. ბოლოს მგონი მეათე კლასში ვკითხულობდი, მაგრამ მერე – რა არის, პატარა ხომ აღარ ვარ მეთქი და შევმალე წიგნებში. ხოდა  ვფიქრობდი რა დებილი ვარ მეთქი :უსერ: ახლიდან წავიკითხე ამ დღეებში და უფრო ძალიან მომეწონა, ვიდრე პატარაობაში მომწონდა. ჯერ ერთი ლინდგრენს ისეთი ენით აქვს დაწერილი მმმ..ეხლა ცოტა სხვანაირად წავიკითხე- ვაკვირდებოდი რა ლიტ.ხერხები ჰქონდა გამოყენებული და ა.შ. ძალიან მაგარია..და რაც მთავარია ისე გავერთე..

დავსერჩე ინტერნეტში და აღმოჩნდა, რომ ფილმიც არის. კიდე ვორდპრესის ერთ-ერთ ბლოგზე აღმოვაჩინე ამ ფილმზე , ბლოგსპოტზეც ვიკიპედიაშიც იყო ..ფილმს ვეძებ გამწარებული :უსერ:

აი ეს ბავშვია იმ ფილმში, ძალიან გავს იმ ემილს ,მე რომ მყავდა წარმოდგენილი და უფრო მომინდა ფილმი :ლოვე: ვინმე კეთილო დეიდა ან ბიძია, დამეხმარეთ თქვენი ლამაზი თვალები გაიხარებს..

14 Responses to “ლიონებერგელი ემილის თავგადასავალი..”