რაღაცნაირი ბლოგი

რამოდენიმე დღის წინ, როცა ბლოგზე პოსტი დავწერე საკუთარ ბედკრულებაზე სახლის დალაგებასთან დაკავშირებით და კმაყოფილი სახით ვიჯექი კომპიუტერთან, დედა მოვიდა ჩემთან და ძლივს შეკავებული სიცილით მითხრა:

_ ესე იგი მე ცოდვილი ვარ?!

ფერი დავკარგე [რამდენადაც ეს შესაძლებელი იყო ჩემი კანის ფერისთვის]  და დამეწყო უეცარი რეაქცია. ვიდექი ოთახის ცენტრში და გავკიოდი :

_მე ბლოგერობას თავს ვანებებ ამიერიდან! აქაც მომაგენით ხო?! ყველაზე კარგად სადაც ვგრძნობდი თავს, ის წამართვით ! [oO]

მერე გადავედი გეგმა B-ზე და ცრემლმორეულმა ახალი სახის მონოლოგი დავიწყე :

_ აი, მე ეხლა დაგიბლოკავთ მაგ კომპიუტერიდან ჩემს ბლოგს, ჩემს კომპიუტერსაც პაროლს დავადებ, რომ ვეღარ შემოხვიდეთ !

მოკლედ, მთელი არსებით ვცდილობდი მისთვის სურვილი დამეკარგა აქ შემოსვლის. ძალიან უხერხულ მდგომარეობაში ჩავაგდე. აღარ იცოდა რა ეთქვა.. ბოლოს ისაო :  თუ პირობას მოგცემ, რომ აღარ შევალ, ხომ გააგრძელებო ?.. მე კიდე

_ ახლა რაღა აზრი აქვს, უკვე დავკომპლექსდი ! [oO]

ამასობაში ნელ-ნელა უსერ სახეს ვიღებდი და მრცხვენოდა ჩემი ისტერიკის. მაგრამ იასნა იხტიბარს არ ვიტეხავდი [როგორც წესი ეგრეა..] ცოტა ხანში დავფიქრდი ბლოგის შიგთავსსზე. არიქა ცენზურა, არიქა დავაპრივატო პოსტები და ა.შ. მაგრამ ცოტა ხანში გამიარა.პრეტენზიები გაჩნდება და თავდაცვა დახვდება- მე ხომ დიდი გოგო ვარ :mrgreen:

მოკლედ, დავფიქრდი დედას სამართლიან საყვედურებზე- ამდენი ადამიანი კითხულობს და ჩემთვის რატომ არ შეიძლებაო…ხოდა დაე იკითხოს :) უბრალოდ, თქვენი არ ვიცი, მოგწონთ თუ არა, როცა “შენს რამეს” მშობლები კითხულობენ, მაგრამ მე ძალიან არ მიყვარს. ბავშვობიდან ასე ვარ. ერთი თემა დავწერე ადრე სკოლაში, მთელ პარალელურ კლასებში დამატარებდნენ და მაკითხებდნენ. სახლში რომ მოვიდიოდი კიდე საგულდაგულოდ ვმალავდი. მეიბი ცოტა სტრანნა, მაგრამ კაცია და  ბუნება.. ვერც იმას ვერ ვიტანდი ჩემს კონცერტებზე რომ მოდიოდნენ და მისმენდნენ, როცა ვუკრავდი.. :დნუ ეს ყველაფერი იქეთ იყოს, მაგრამ მთავარია, რომ მომაგნეს [ :mrgreen: ] ! მაშ ასე:

გამარჯობა დედა..  

_________________________________________________________

პ.ს. თინი უკვე 161,5 სმ და 51 კგ ! – თუ შეიძენთ საჩუქრად მოყვება..

დღეს ერთ-ერთ მიწისქვეშაში მოლაპარაკე სასწორმა “დაბრო პაჟალავაწ”-ით გაჭრა და მივედი გასაზომ-ასაწონად. ბოლოს რომ გავიზომე 154 სმ. ვიყავი.  ბოლოს რომ ავიწონე ერევანში იყო ეგ, დილით, მშიერზე 47,5 კილო ვიყავით. უფრო სწორად 48-სთან მიღწეული ისრით. მე კიდევ სასწორს ვეუბნებოდი  - არც შენი , არც ჩემი- 47 ვიყო მეთქი ! :ლოლ:

161,5-ს უნდა გამოვაკლოთ ფეხსაცმლის 5 სმ. . შესაბამისად წონას ერთი კილო [ტანსაცმელი-ფეხსაცმელი ] და გამოვედი 50 კილო.. მოკლედ, ეს ყველაფერი მთავარი არ არის. ეს სასწორი იმით არის საოცარი, რომ გეუბნება სიმაღლესთან შედარებით წონა ნორმალური გაქვს თუ არა.

არც აცია, არც აცხელა და მითხრა, რომ 7 კილოთი მეტი ვარ სიმაღლესთან შედარებით. 7 კილოც რომ მოვიკლო, რაღა უნდა დავრჩე? თანაც, როგორც mystery X [და მეიბი კაცთა უმეტესობა]იტყოდა, ქალი ხელში უნდა გრძნობდე ! [აი ემ სორი მამა :დ ] ..მაგას თავი დავანებოთ და _7 კილოთი რომ ვიარო, ძვლებს რა პასუხი უნდა გავცე,  ტყავი ხომ უნდათ :უსერ: ..

21 Responses to “მომაგნეს!!!”