რაღაცნაირი ბლოგი

ამ ზაფხულს, ყვარელში რომ მივდიოდი ავარიაში მოვყევი. ჩვენმა მძღოლმა შეუხვია რაღაც ვიწრო გადასასვლელისკენ და იქედან მოდიოდა მანქანა, რომლის მძღოლიც რაღაც ფურცელს იყო ჩაშტერებული და არც შეუმჩნევია როგორ მივდიოდით.  ამან მართალია მალე მოტვინა და ძაალიან დაატორმუზა და მიმართულება შეუცვალა, რომ იქნება როგორმე პიდაპირი შეჯახება აეცილებინა, მაგრამ ავარია ისედაც გარდაუვალი იყო. იმ მძღოლმა ბოლო წამებში ამოიხედა, სიგნალზე,  მაგრამ უბრალოდ შანსი აღარ იყო აცილების.. მგონი მგზავრებიდან მარტო მე ვხედავდი ამ ყველაფერს :D სკამს მოვეჭიდესავით და დედას და ნინის გავხედე და ვერ მოვასწარი თქმა რა, მოკლედ წამის მეასედში ხდებოდა ეს დანახვაც, მოჭიდებაც და  ჩემი ფიქრიც:  ”ნეტა რას ფიქრობენ ადამიანები ასეთ დროს”- მართლა მაგაზე ვფიქრობდი. ეს ავარია ხომ ან კარგად დამთავრდებოდა, ან ცუდად, ვერც იმ მანქანის სიჩქარე დავადგინე, რომ განმესაზღვრა რა ძალით შემოგვასკდებოდა და იმაზე უნდა მეფიქრა, თუ არა სიკვდილის წინ რას ფიქრობენ ხოლმე :D ასე რომ უბრალოდ დაველოდე შედეგებს იმის იმედად, რომ ეგრევე არ მოვკვდებოდი და რაღაცის გაფიქრებას მაინც მოვასწრებდი სიკვდილის წინ :D

თურმე ნელა მოდიოდა.. მსუბუქად გადავრჩით თითქმის :D  ნინის ეძინა და თავთან შემოხვეული ქონდა კიდევ კარგი ხელი დედას, ეტკინა..  მე გადავრჩი ყველაფერს, კალთაში ლეპტოპი მედო და ამას პატარა ზოლი ეხლაც დასდევს ნაავარიალი  :) ერთ ქალს  კბილები ჩამოემტვრა :user: მოკლედ, მართლა გადავრჩით, თორემ მარშუტკის და იმ მანქანის წინა მხარის შემხედვრეს მეგონა მოვკვდი და მიმალავდნენ :D

ვერ ვიტყვი, რომ პანიკაში ჩავვარდი ან შემეშინდა საერთოდაც, რეაქცია არ მქონდა. მეორე წუთს ვიცინოდი იმაზე, რომ ბარგიანად კახეთის გზატკეცილზე  ვიდექი და კახელი სიმპატიური პოლიციელის გამჭოლ მზერას ვემალებოდი :D

მააგრამ სულ ცოტა ხანში ჩემს თავს შევამჩნიე, რომ  გზაზე რომ მივდიოდი, ზურგიდან მანქანის ხმას თუ გავიგონებდი ეგრევე ვიძაბებოდი.  რამე ბორბლებიან [:D] ტრანსპორტში რომ ავიდოდი, გამეფიქრებოდა ხოლმე ეგრევე ავარიაზე და ხანდახან მეგონა აქედან ვეღარც ჩავალ მეთქი ცოცხალი :D მოკლედ, ჩვეულებრივი ფობიის პირისპირ აღმოვჩნდი. თან რაღაც  ის რომ არის.. რისიც გეშინია ის რომ ხდება მაინცდამაინც- ძალიან ხშირად ვხვდები ხოლმე მასეთ სიტუაციებში. ნუ სერიოზული არაფერი, მაგრამ  ჩემთვის.. უბრალო წატორმუზებაც კი ისე მძაბავს, რომ აი არ ვიცი..

ნელ-ნელა კი დავიმშვიდე თავი, მაგრამ ხანდახან, თუ ფიქრი გამექცა, ეგრევე წარმომიდგება ხოლმე როგორ ხდება ავარია და როგორ ვიხოცები :D :ემო: არა ემოობა არ არის, პროსტა ფობიაა, რომელიც კონტროლს ექვემდებარება და რადგან ვაცნობიერებ, რომ უბრალოდ ფობიაა, სიტუაციას ვმართავ.

მაგრამ მაინც ცუდია, რომ  საერთოდ ფიქრი მიწევს მაგაზე. რაზეც ხშირად ფიქრობ, მაინცდამაინც ის ხდება ხოლმე საერთოდ  და მინდა ახლა მე ავარია?! :D

პ.ს. დილიდან ჩაციკლული ვარ, ვუსმენ და ვერ ვძღები =)) საიდან გამახსენდა არ ვიცი,  ძალიან მიყვარს.  ტექსტიც რა საყვარელი აქვს..მელოდიაც და კლიპიც კიდო:D

3 Responses to “ავარია”