რაღაცნაირი ბლოგი

Archive for the ‘ვიოლინო’ Category

დღეს რამდენჯერმე შემხვდა facebook-ზე alexa-ს ლინკი სასიამოვნო ცნობებითურთ:

ის დღე ყველაფერის მიუხედავად ბედნიერია ხოლმე, როცა მსგავს აღმოჩენებს ვაკეთებ <3

რამოდენიმე დღის წინ, როცა ბლოგზე პოსტი დავწერე საკუთარ ბედკრულებაზე სახლის დალაგებასთან დაკავშირებით და კმაყოფილი სახით ვიჯექი კომპიუტერთან, დედა მოვიდა ჩემთან და ძლივს შეკავებული სიცილით მითხრა:

_ ესე იგი მე ცოდვილი ვარ?!

ფერი დავკარგე [რამდენადაც ეს შესაძლებელი იყო ჩემი კანის ფერისთვის]  და დამეწყო უეცარი რეაქცია. ვიდექი ოთახის ცენტრში და გავკიოდი :

_მე ბლოგერობას თავს ვანებებ ამიერიდან! აქაც მომაგენით ხო?! ყველაზე კარგად სადაც ვგრძნობდი თავს, ის წამართვით ! [oO]

მერე გადავედი გეგმა B-ზე და ცრემლმორეულმა ახალი სახის მონოლოგი დავიწყე :

_ აი, მე ეხლა დაგიბლოკავთ მაგ კომპიუტერიდან ჩემს ბლოგს, ჩემს კომპიუტერსაც პაროლს დავადებ, რომ ვეღარ შემოხვიდეთ !

მოკლედ, მთელი არსებით ვცდილობდი მისთვის სურვილი დამეკარგა აქ შემოსვლის. ძალიან უხერხულ მდგომარეობაში ჩავაგდე. აღარ იცოდა რა ეთქვა.. ბოლოს ისაო :  თუ პირობას მოგცემ, რომ აღარ შევალ, ხომ გააგრძელებო ?.. მე კიდე

_ ახლა რაღა აზრი აქვს, უკვე დავკომპლექსდი ! [oO]

ამასობაში ნელ-ნელა უსერ სახეს ვიღებდი და მრცხვენოდა ჩემი ისტერიკის. მაგრამ იასნა იხტიბარს არ ვიტეხავდი [როგორც წესი ეგრეა..] ცოტა ხანში დავფიქრდი ბლოგის შიგთავსსზე. არიქა ცენზურა, არიქა დავაპრივატო პოსტები და ა.შ. მაგრამ ცოტა ხანში გამიარა.პრეტენზიები გაჩნდება და თავდაცვა დახვდება- მე ხომ დიდი გოგო ვარ :mrgreen:

მოკლედ, დავფიქრდი დედას სამართლიან საყვედურებზე- ამდენი ადამიანი კითხულობს და ჩემთვის რატომ არ შეიძლებაო…ხოდა დაე იკითხოს :) უბრალოდ, თქვენი არ ვიცი, მოგწონთ თუ არა, როცა “შენს რამეს” მშობლები კითხულობენ, მაგრამ მე ძალიან არ მიყვარს. ბავშვობიდან ასე ვარ. ერთი თემა დავწერე ადრე სკოლაში, მთელ პარალელურ კლასებში დამატარებდნენ და მაკითხებდნენ. სახლში რომ მოვიდიოდი კიდე საგულდაგულოდ ვმალავდი. მეიბი ცოტა სტრანნა, მაგრამ კაცია და  ბუნება.. ვერც იმას ვერ ვიტანდი ჩემს კონცერტებზე რომ მოდიოდნენ და მისმენდნენ, როცა ვუკრავდი.. :დნუ ეს ყველაფერი იქეთ იყოს, მაგრამ მთავარია, რომ მომაგნეს [ :mrgreen: ] ! მაშ ასე:

გამარჯობა დედა..   Read the rest of this entry »

არის ! აღსრულდა ! ..არ დამიწერია არაფერი იმაზე , რომ დავიწყე ვიოლინოზე ისევ სიარული. არც იმაზე, რომ დღეში 6 საათი ვმეცადინეობ და ეს იმდენად უცნაურია ჩემნაირი ზარმაცისთვის … რაც მთავარია სიარულის დაწყების დღიდან ვმათხოვრობ სახლში, დეიდებო, ბიძიებო ვიოლინო მიყიდეთ მეთქი. ჩემი ძველი ვიოლინო დამიპატარავდა :) ზოგადად არ მჩვევია ხშირ-ხშირი მათხოვრობა და რომ შეატყვეს რა ძალიან მინდოდა კარგიო.. მთელი ერთი კვირა დავდიოდი და ვეძებდი. “ძეტსკი მირში” თქვეს ჩინეთიდან ჩამოგვაქვს და ასე ორ კვირაში იქნებაო. სანამ იმათ შევუკვეთავდი ყოველ შემთხვევაში მუსიკის სახლშიც შევიარე და როგორც შევიარე , ისე გამოვიარე :გივი: ბოლოს გადავწყვიტე ისევ იქ შემეკვეთა და ჩინური :უსერ: ის ის იყო მივუახლოვდი ვაგზლის მოედნის მიდამოებს, გამახსენდა “ტიტანი”. ჯანდაბას, მანდაც ვნახავთქო ვიფიქრე და მოვბრუნდი. საღამოს, ლექციების მერე შევიარეთ და ჰოი საოცრებავ..ის  იყო :D  დამცინეთ თქვენ და მართლა ის იყო..ზოგადად ეს ზომა ვიოლინო იშვიათობაა, იმიტომ, რომ თუ ვინმე ყიდულობს,- ყიდულობს ბოლო ზომას “ბარემ”..ჩემი ბოლო ზომა ჩემი ტანისთვის 3\4 იყო. ავაწყე , ჟღერადობა გავსინჯე და სახლში მოსვლისთანავე კიდევ უარეს მათხოვრად ვიქეცი :უსერ: იმდენი ვქენი, რომ დღეს მამა ადგა და წამომყვა საყიდლად.. მამა რომ რამეს ყიდულობს ჯერ დაიწყებს ხოლმე ათასი რამის გადამოწმებას. სთხოვა კატალოგები იქ, მართლ იტალიურია თუ არაო, მერე სათითაოდ დაათვალიერა ვიოლინო-ფუტლიარიანად და ბოლოს ჩემს საწყალ მზერას ვეღარ გაუძლო და აი ( ჯერედ აუწყობელი და უჯორაკო მაშვრალი იგი ):

და ძაან მაგარი (ოღონდ ზემოთხსენებულზე არა ) :

_ დე, დღეს კრუელა უნდა ვნახო და მოვალ მერე
_ ვინ კრუელა?
_აი , ძაან ლამაზი რომაა
_აა, კაი

:D

ორი დღის წინ აჟიტირებულმა მეზობელმა დამირეკა და სასწრაფოდ მოი ჩემთანო მთხოვა … ნუ მივედი და დამხვდა საოცრად გახარებული- “სინათლის წელიწადს” “სკრიპაჩი” სჭირდებაო, ჩემმა უფროსმა დამავალა გამეკითხაო ხოდა რაღა შორს წავიდეო…ცოტა ხანს მეც შემომეღიმა, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ უკვე 4 წელია, რაც ნორმალურად არ მიმეცადინია..ბოლოს Nightwish-ის ghost love score-ეს შევეჭიდე და ისიც არ დავამთავრე . მოკლედ დროდადრო კი ჩნდებოდა საჭიროება- ხან სკოლაში და ხან სახლში (:D) დაკვრისა, მაგრამ არ მიმეცადინია..ისედაც, მუსიკალურ სკოლაში ყველაზე ზარმაცი მოსწავლე ვიყავი, მასწავლებელს გაკვეთილებზე ნერვებს ვუშლიდი, სახლში მეცადინეობა მეზარებოდა. მაგრამ მაინც მისი საყვარელი მოსწავლე ვიყავი, გაცვეთილი ფრაზით ” ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი” . მოკლედ, ბევრი ცრემლიც დამიღვრია, ხშირად ურტყმევინებია თითები გრიფზე და ჩამჭრია თითის ბალიშები…მაგრამ ასე იყო თუ ისე არ ვიცი როგორ გამოცდაზე არაჩვეულებრივად ვუკრავდი. საწყალი კაცი (ჩემი მასწი) ცრემლად იღვრებოდა ხოლმე :) მეშვიდე წელს, ბოლო გამოცდაზე ისე დავუკარი, რომ მეთვითონაც ამეტირა და ისე ვიგრძენი თავი – მე და ვიოლინო ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნითქო :D ხოდა მერვე წელიც მივაბი :) მერე სხვა მიზნები გავიჩინე და მუსიკას შევეშვი, ანუ იდეაში პრაგმტიზმმა შემიპყრო :)

დღეს არც მახსოვს რამდენჯერ ამოვიღე ფუტლიარიდან ვიოლინო…დაკვრა მინდოდა, მაგრამ რავიცი, მგონი შემეშინდა , რომ ვერ დავუკრავდი და …

ეგ ფობია მაქვს ეხლა დასაძლევი :P

ამ..და ესა კიდე, მაშინ დავწერე ერთხელ ძალიან რომ მინდოდა დაკვრა და ვიოლინო გვერდით არ მქონდა :D :

“აი ის არის…ის მელოდიაა…ყველა ნოტი რაღაც იმპულსით მოდის და მირტყავს მთელ სხეულში…პულსი ზუსტად ითვლის მელოდიის ტაქტებს…გულის ცემის რიტმი დრამების ყოველი დარტყმის ექოდ ისმის ჩემში…ელექტრო გიტარა თავის პარტიას ასრულებს…მინდა რაც შეიძლება ხმამაღალი ბგერები ამოვუშვა ყელიდან, ვყვირი…მაგრამ ჩემი ხმა არ მესმის…მარტო ელექტრო გიტარის ხმა, გიტარისტის პარტია, დრამის ყოველი დარტყმა…ბასი პულსს მითვლის..ვხვდები, რომ ჩემს ხმას უკვე ვეღარ უძლებს საკუთარი სხეული მაგრამ მაინც ვმღერი…მთელი სცენა ჩემი ოფლითაა გაწუწული…მიკროფონი სადღაც გაქრა და აი ვიოლინო…ნაცნობი ხმა…თითქოს არ მეყო ნებისყოფა ბოლომდე მემღერა და უხმოდ ვიოლინო ავიღე ხელში…თითქოს ველოდი დაძაბული ამ ნოტს, პირველ ბგერას…ვგრძნობ ხემის თითოეულ გასმას სიმზე…თითებს ისე ძლიერად ვაჭერ სიმებს, რომ დამესერა და დამეჭრა…სისხლი წვეთავდა…მაინც ვაგრძელებ…სისხლი სიმებს ჩამოუყვა და გრიფზე ჩამოედინა … და ჩემს თეთრ ხემს ვარდისფერი შეერია…მაინც ვუკრავ…თვალები თავისით მეხუჭება და თითები თავისით უკრავენ….სისხლიც თავისით მოდის…სადაცაა სიმები გაწყდება, გაიცრიცა უკვე…ხემი დამძიმებულია სიმებიდან შეწოვილი ჩემი სისხლით და მაინც ვუკრავ…თითებიდან სისხლი უკვე ნიაღვარად მოდის და მაინც ვუკრავ…გაივსება, ვიოლინო სისხლით გაივსება…მორჩეს, უნდა მორჩეს მელოდია…ვიცლები და თითები თავისით იცლებიან სისხლისგან იმიტომ რომ თავისით უკრავენ…თვალებიც თავისითაა დახუჭული…

და მელოდიაც თავისით გაჩერდა…

ბოლომდე დავუკარი…
პიუპიტრზე უკვე დახურული ნოტები იყო მისვენებული…
ხემი ვარდისფერია…მაგრამ მძიმე აღარ…
თვალები თავისით დახუჭული….
თითებს მარტო ჭრილობები ეტყობა…თავისით…

რა ვარდისფერია ხემი….”