რაღაცნაირი ბლოგი

Archive for the ‘ნაჯღაბნები’ Category

ალბათ ყველას ქონია შემთხვევა, როცა არ იცი ემოციები ” სად წაიღო”, ან სიმშვიდე გჭირდება, ან განტვირთვა.. ასეთ შემთხვევაში მე ჩემი თერაპიები მაქვს ხოლმე. თუ ერთი არ მშველის- მეორე, თუ მეორეც არა- მესამე და ა.შ. ჩემი თერაპიები:

1. ფილმები

როცა თავს ცუდად ვგრძნობ და რაღაც support მჭირდება იმისთვის, რომ “მოვძლიერდე” ვრთავ ისეთ ფილმებს, რომელიც ჩემი “თავის ცუდად გრძნობის” მიზეზებთან როგორღაც კავშირშია. როცა ხედავ, რომ იგივე ემოციებია იქ და მერე ყველაფერი კარგად მთავრდება, რაღაცნაირად შენც მშვიდდები.

2. მუსიკა

დაკვრაც, მოსმენაც- მნიშვნელობა არ აქვს. ყოფილა შემთხვევა, როცა ფილმზე მეტად რაღაც სიმღერაზე მიტირია :D თვითონ როცა უკრავ/მღერი, მაშინაც ბევრ ემოციას გასცემ.

3. ფლორა და ფაუნა

ნუ ფლორა შედარებით ნაკლებად. ამ შემთხვევაში მირჩევნია სადმე დახურული სივრციდან ვუყურო მცენარეებს, ვიდრე შიგნით ვიჯდე- მწერების მეშინია და იმიტომ :D ფაუნას რაც შეეხება კიდევ, ჩემი უპირველესი წამალი: ძაღლები და თევზები!

სამწუხაროდ არც ერთი მყავს და არც მეორე :| ორივეს ყოლა “მყავდა”-ში გადაიზარდა, მაგრამ იმედი მაქვს უახლოეს მომავლში მინიმუმ თევზებს მაინც დავაბრუნებ აკვარიუმში.  ძაღლი რომ მყავდა, იმის მოფერებას არაფერი არ ჯობდა რა, ყველანაირად ვწყნარდებოდი. სხვა ცხოველები ვერ მამშვიდებენ ოღონდაც- აი ზოგს რომ კატები შველით.. კატა რაც არ უნდა საყვარელი იყოს, არ მევასება და რა ვქნა :D თევზებს რაც შეეხებათ, ადრეც მეწერა, ჩემი თევზის აკვარიუმთან ჯდომა და პროსტა ყურება ისე მამშვიდებდა, რომ თავზე რომ დამმხობოდა ყველაფერი, რეაქცია არ მექნებოდა : ))

4. ხატვა

ადრე ძალიან ბევრს ვხატავდი ხოლმე. სოფელში, ჩემი ოთახი ახლაც აჭრელებულია ნახატებით. მეზარება ჩამოხსნა :D ძირითადად პორტრეტების ხატვა მიყვარდა. თვითნასწავლის დონეზე არაუშავდა იდეაში. თან ვინმე ” მომუზო” (მუზის მაგვარი. ავტ.შენიშვნა :D) თუ არ მყავს ვერ ვხატავ. ხოდა ასეთ ჟამს..  Read the rest of this entry »

წამლების სუნით გაჟღენთილი დერეფანი ჩქარი ნაბიჯით გამოვიარე. ყურში ისევ ჩამესმოდა ექიმის ხმა და ზრიალით იშლებოდა ტვინში სიტყვები- თ ქ ვ ე ნ   მ ო კ ვ დ ე ბ ი თ…მერე ჩემი დაბნეული ღიმილით ნათქვამი – “მადლობა,ნახვამდის” და დერეფანში მოდევნებული მედდების მწუხარე მზერა. საავადყმყოფოს კარებთან ავტობუსის გაჩერებამდე ფეხების კანკალით მივედი და როგორც იქნა ჩამოვჯექი ნახევრად გატეხილ სკამზე. ზაფხულის ცხელი ბუღი იდგა ქალაქში. მანქანების გამონაბოლქვი, შუქნიშანთან გაჩერებული ძველი მანქანის მძღოლისთვის მოღერებული მუშტები და სიგნალები..თ ქ ვ ე ნ  მ ო კ ვ დ ე ბ ი თ..რა ლამაზია ყველაფერი, ალბათ იმიტომ, რომ შეიძლება ცოტა ხანში ვეღარ დავინახო როგორ აცლის ვიღაც ნაბიჭვარი მოხუც მათხოვარს რკინის ქილიდან ხურდებს,ვეღარ ვიგრძნო მეზობლების გამჭოლი მზერა და ჩურჩული- ამას საყვარელი ყავს, ვეღარ შემეშინდეს ღამით ქუჩაში მომავალს ყაჩაღის ხელის პირზე აფარების..ვიჯექი და ვფიქრობდი როგორ უნდა მეთქვა მისთვის, რომ მე მოვკვდები არც ისე ნელა და ძლიერი ტკივილებით, რომ სიცოცხლის ბოლო დღეებში საჭმელს სხვისი ხელით შევჭამ, ან სულაც წვეთოვანით..რომ გავყვითლდები, ჩამოვხვმები და ერთ გაღიმებასაც დიდ ძალას დავატან, რომ ვეღარ ვაკოცებ, ვეღარ მოვეფერები და ვერც ჩახუტებული ვისლუკუნებ ჩხუბის შემდეგ..წამოვიზლაზნე სკამიდან და ჩვენს ადგილას წავედი. ჩამოვჯექი ხის ფესვზე, სადაც აქამდე მარტო შენთან ერთად ჩამომჯდარვარ და პატარა წკირით იმ მიწას დავუწყე ჩიჩქვნა, სადაც ჩემი ფრჩხილების ნაკვალევი რჩებოდა ხოლმე, როცა სიამოვნებისგან მთელი ხმით ვკვნესოდი და არ მეშინოდა, რომ ვინმე გაიგებდა, იმიტომ, რომ ეს ჩვენი ადგილი იყო..სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა სხეულში.მომინდა დამერეკა და მეთქვა, რომ მე მოვკვდები და სანამ მოვკვდები ჩემთან მინდა იყო..მაგრამ შემეცოდე..არ მინდოდა გენახა როგორ დავიღლებოდი ჩვეულებრივი საუბრისას, როგორ ჩამოვეყრდნობოდი ნიჟარას ჭურჭლის რეცხვისას ორი თეფშის ხელში აღებით ძალგამოცლილი, როგორ ვიწვებოდი საწოლში ოთხად მოკეცილი და როგორ დავკაწრავდი საწოლის თავს..ახლა უკვე სიმწრისგან..არ მინდოდა მთელი ცხოვრება გამუდმებით ჩაგსმოდა ყურში სიკვდილის წინ სიმწრისგან დაკვნეტილი სისხლიანი ტუჩებიდან ამოძახილი ” მიშველე”.. ჩანთიდან ამოვყარე ყველაფერი..როგორ მინდოდა შენც გაგეგო როგორ წავილუღლუღე ” მიყვარხარ” , როცა ხის ფესვზე პატარა ნაკადულად გაიკლაკნა ჩემი სისხლი..

“ღონემიხდილი დავეშვი საწოლზე და ერთი წერტილისაკენ მიმართული გაყინული მზერა მოვშალე..ზეწარი ჩემსკენ მოვიზიდე , გულაღმა დავწექი და ჭერს მოვავლე თვალი. ეხლაღა შევნიშნე რა საცოდავად იყო გაგრეხილ მავთულზე ნათურა ჩამოკონწიალებული. მერე გამხსენდა რა ხდებოდა ზუსტად აქ, ამ ადგილას ცოტა ხნის წინ. .. ისიც გამახსენდა, რაც ყოველ დღე ხდება და ისიც, როგორ იწყებოდა ყველაფერი..უცებ ზიზღი ყელში მომაწვა, სხეულიდან გადმონთხევას ლამობდა ბოღმა..საწოლის გვერდით მდგარი საცოდავი სკამიდან ყველაფერი გადმოვყარე. ზრიალით დაიმხვრა ბროლის ჭიქა. გადავბრუნდი და საწოლიდან ხელი გადავყავი. წვრილ-წვრილი ნამსხვრევები მომედო. როგორ მსიამოვნებდა , თავიც გადავყავი საწოლიდან და პრეზერვატივების გროვას მივაშტერდი. როგორც ჩანს ტუმბოდან გადმოვყარე..წამოვხტი, ნამსხვრევებზე მუხლებით დავემხე და სათითაო პრეზრვატივის გახსნა დავიწყე. ვხსნიდი და ვხევდი. გიჟივით ვიცინოდი და ნაკუწ-ნაკუწ ვანადგურებდი ყველას. წამოვხტი და კარებს მივვარდი. ვაბრახუნე და იქვე ჩავიკეცე. არ ვტიროდი.. ხმები ჩამესმოდა, ქშინვისა და კვნესის გამუდმებული ხმები.რაც უფრო ძლიერად ვიჭერდი ხელს ყურებზე , მით უფრო ხმამაღლა ირეოდა ერთმანეთში ყველაფერი. ავდექი და ნელი ნაბიჯით საწოლისკენ წავედი..და კადრები თვალებში..ემბრიონის პოზაში , ახალშობილივით..არა ახალშობილზე უფრო უმწეოდ გამოვიყურებოდი ეხლა..ზეწარში გავეხვიე და ისევ კადრები თვალებში..პირველი დღე და ჩემი უკადრო თვალები..შემოვედი ამ ოთახში, ჩამოვჯექი საწოლზე და მოთმინებით დაველოდე ყველაფერს..უაზრო მოთმინებით ვიტანდი გაუგებარ ენაზე მოლაპარაკე ჩამრგვალებული, მელოტი კაცის ოფლიანი ხელების სრიალს ჩემს სხეულზე…მერე ისევ ასე…ღონემიხდილი მე და ფიქრი, რომ დამთავრდება. დღეს ბოლო დღეა. შუშის ნამსხვრევები და პრეზერვატივები. ნამსხვრევებში არეული სისხლი..ჩემი..”

მოკლედ…ეს პოსტი ტრეფიკინგზეა.. ადამიანების ტრეფიკინგი არის მონობის თანამედროვე ფორმა, რომელიც გამოიხატება ადამიანების მიმართ შრომითი ექსპლუოტაციით. სექსუალურ ტრეფიკინგში იგულისხმევა კომერციული სექსუალური აქტი შესრულებული ძალის გამოყენებით, მოტყუებით, იძულებით ან იგივე აქტის ჩადენა იმ პირის მიერ, რომელსაც არ შეუსრულდა 18 წელი;( Kasper, vielen dank ინფორმაციის მოძიებისთვის და კიდო რედაქტირებისთვის :გივი:)

როგორც ყოველთვის ჯერ დავწერე და მერე მივხვდი, რომ ტრეფიკინგზე იყო :D

ექსპერიმენტის ბოლო ნაწილი…რადგანაც ბოლოა,სამივე ნაწილს ერთად დავდებ თავის სიტყვებიანად :) ინტერნიუსის, კექსის და გიგასთვის გუშინ წართმეული 15-15 სიტყვა
internews:ბლოგი,მობილური,ყვავილი,ხელფასი,სტუდენტი,ბურთი,ფორუმი,წიგნი,

საწოლი,მაღვიძარა,ვარსკვლავი,აღშფოთება,სიყვარული,
თანსწორობა,აბები
kexi: ლეღვი,ჭიქა,ცხვირი (:D)

წიწაკა,კლავიატურა,მთვარე,ღამე,შიმშილი,ეგოიზმი,ფული,ცეცხლი,ლიფი,ასვალტი,მეტრო და ბოლოს კექსი !!!
გიგა: მობილური, ფეჩი, დინამიკი, სარკე, საათი, იდიოტი, ღორი, მერსედესი (ამისთვის მოსაკლავია გიგა :D), დენი, ბამბა, სათვალე, ჩუსტი, ჩანგალი, ლოგინი, ბოიFრენდი…

“დილით თავის ტკივილმა გამაღვიძა. საწოლში საშინელი არეულობა იყო. მობილური ბალიშის ქვეშ, მაღვიძარა ფეხებში მედებოდა. წამოვჯექი, თვალდახუჭულმა ფეხებით ფლოსტებს დავუწყე ძებნა და ბურთი მომედო. გადავიფიქრე ადგომა და ჩავწექი ისევ..რატომ გამეღვიძა- ჩავიბურტყუნე და გამახსენდა წუხელ როგორ დავიძინე. გვიანობამდე ფორუმზე შემოვრჩი, აღშფოთებული ვპოსტავდი საკუთარ თემაში და ცოდნის ტაძრის სტუდენტებს ვუმტკიცებდი , რომ თანასწორობა ყველაზე მნიშვნელოვანია და ქალის ცხოვრება ქმრის ხელფასზე არ უნდა იყოს დამოკიდებული…უკვე თენდებოდა, ცისკრის ვარსკვლავი გამოჩნდა, მე ჩემი ბლოგის ფანჯარა მქონდა გახსნილი და გულმოდგინედ ვცდილობდი ახალი პოსტის დაწერას. რაზე უნდა დამეწერა ისიც ვერ მოვიფიქრე. სადაც გაიხედავ ყველგან სიყვარულზე წერენ, მომწყინდა, ყველაფერი თინეიჯერის დღიურში ჩაკრულ ყვავილს გავს…ბოლოს მივხვდი, რომ უნდა დამეძინა, გამოვრთე კომპიუტერი და დაძინება დავაპირე, მაგრამ ვერა…გამიკრთა ძილი. წამოვხტი და დამამშვიდებელ აბებს ვწვდი, მუჭით მოვხვეტე და დავლიე…ნეტა ჩამეძინოს…თურმე კიდევ ჩამეძინა იმზე ფიქრში რატომ გამეღვიძა ასე ადრე მეთქი..მოსაღამოვებულა უკვე. როგორც ჩანს აბებმა თავისი გაიტანა და დიდხანს გამაბრუა..შიმშილმა გამაღვიძა. ავდექი და ლიფისამარა მაცივრისკენ წავედი. გამოვაღე და ჭიქაში ჩამოსხმული ლეღვის მურაბის გარდა არაფერი დამხვდა, თან ზედაპირზე ობი ჰქონდა მოდებული…იქნება პური მაქვს?- გამოვაღე კარადა და არც პური დამხვდა..კექსი გამახსენდა, ეგ მაინც ხომ ყოველთვის მაქვს…წავედი მეორე კარადისკენ და იქაც არაფერი…მივაჯახუნე რაც ძალი და ღონე მქონდა კარადის კარები და სამზარეულოს მაგიდაზე შემოვჯექი. ჭკვიანური გამომეტყველებით მოვავლე თვალი იქაურობას, მაგრამ სადღაც ლურსმანზე ჩამოკიდებული გამხმარი წიწაკის მეტს ვერაფერს ვხედავდი. ფულიც აღარ მაქვს…საცოდავი ორ ევროიანი მიგდია სუვენირად. მეტი რა გზაა, ,მშია…საღამოს შვიდი საათია… გადახურდავება მეტროში მომიწევს, ამ ოხერ უბანში სხვაგან არსად არაა ნათელი წერტილი..ზიზღით დავიწყე ჩაცმა და გავედი თუ არა გარეთ ჩემი ეგოიზმით სავსე თვალები მოვავლე იქაურობას. არა, ეგოისტი არ ვარ, უბრალოდ, მოდი და არ შეგშურდეს გარეთ მოსეირნე ადამიანების, ჩემსავით მოსეირნეებისა კი არა- სახლიდან ცხვირს მარტო იმიტომ რომ ყოფენ, საჭმელი გვშიაო…აი ისეთების, რომ არ უნდებათ ღამეები გაათენონ ინტერნეტთან და კლავიატურა ცვითონ…მივაბიჯებდი ასფალტზე და საცოდავად განახევრებულ მთვარეს ვუყურებდი იქვე, გუბის ანარეკლში…ღამე ყოფილა …მგონი გავცდი უკვე მეტროს. ნაკლებად ვფიქრობდი ჩემი ორევროიანის გადახურდავებაზე. ჰაერი მომნატრებია თურმე, თან უკვე გვიანია და ამ ისედაც მიყრუებულ ადგილას საღამო და შუაღამე ერთი და იგივეა. სიჩუმე და ერთი-ორი გამვლელი მანქანის შემონათებული სინათლე.ათას რამეზე ვფიქრობდი. მაგალითად , რომ ფულის გადაუხდელობის გამო მალე დენს გამითიშავდნენ და ერთადერთი , რაც თავში მიტრიალებდა კომპიუტერი იყო. უი, ნეტა რა ხდება ფორუმზე,- გავჩერდი და მობრუნდება გადავწყვიტე, ჩემი თითები ხომ დიდხანს ვერ ძლებენ კლავიატურის გარეშე. ფიქრი ძრავის ხმამ გამაწყვეტინა, მანქანებში საერთოდ ვერ ვერკვევი, მაგრამ მერსედესი რომ იყო მაგდენს მივხვდი. მომიჩერა ზედ ფეხებთან და ჩამობურულ მინაში ოთხი თვალი დავლანდე. იდოიტის გამომეტყველებით მიყურებდა ორი არს

ორი დღის წინ აჟიტირებულმა მეზობელმა დამირეკა და სასწრაფოდ მოი ჩემთანო მთხოვა … ნუ მივედი და დამხვდა საოცრად გახარებული- “სინათლის წელიწადს” “სკრიპაჩი” სჭირდებაო, ჩემმა უფროსმა დამავალა გამეკითხაო ხოდა რაღა შორს წავიდეო…ცოტა ხანს მეც შემომეღიმა, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ უკვე 4 წელია, რაც ნორმალურად არ მიმეცადინია..ბოლოს Nightwish-ის ghost love score-ეს შევეჭიდე და ისიც არ დავამთავრე . მოკლედ დროდადრო კი ჩნდებოდა საჭიროება- ხან სკოლაში და ხან სახლში (:D) დაკვრისა, მაგრამ არ მიმეცადინია..ისედაც, მუსიკალურ სკოლაში ყველაზე ზარმაცი მოსწავლე ვიყავი, მასწავლებელს გაკვეთილებზე ნერვებს ვუშლიდი, სახლში მეცადინეობა მეზარებოდა. მაგრამ მაინც მისი საყვარელი მოსწავლე ვიყავი, გაცვეთილი ფრაზით ” ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი” . მოკლედ, ბევრი ცრემლიც დამიღვრია, ხშირად ურტყმევინებია თითები გრიფზე და ჩამჭრია თითის ბალიშები…მაგრამ ასე იყო თუ ისე არ ვიცი როგორ გამოცდაზე არაჩვეულებრივად ვუკრავდი. საწყალი კაცი (ჩემი მასწი) ცრემლად იღვრებოდა ხოლმე :) მეშვიდე წელს, ბოლო გამოცდაზე ისე დავუკარი, რომ მეთვითონაც ამეტირა და ისე ვიგრძენი თავი – მე და ვიოლინო ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნითქო :D ხოდა მერვე წელიც მივაბი :) მერე სხვა მიზნები გავიჩინე და მუსიკას შევეშვი, ანუ იდეაში პრაგმტიზმმა შემიპყრო :)

დღეს არც მახსოვს რამდენჯერ ამოვიღე ფუტლიარიდან ვიოლინო…დაკვრა მინდოდა, მაგრამ რავიცი, მგონი შემეშინდა , რომ ვერ დავუკრავდი და …

ეგ ფობია მაქვს ეხლა დასაძლევი :P

ამ..და ესა კიდე, მაშინ დავწერე ერთხელ ძალიან რომ მინდოდა დაკვრა და ვიოლინო გვერდით არ მქონდა :D :

“აი ის არის…ის მელოდიაა…ყველა ნოტი რაღაც იმპულსით მოდის და მირტყავს მთელ სხეულში…პულსი ზუსტად ითვლის მელოდიის ტაქტებს…გულის ცემის რიტმი დრამების ყოველი დარტყმის ექოდ ისმის ჩემში…ელექტრო გიტარა თავის პარტიას ასრულებს…მინდა რაც შეიძლება ხმამაღალი ბგერები ამოვუშვა ყელიდან, ვყვირი…მაგრამ ჩემი ხმა არ მესმის…მარტო ელექტრო გიტარის ხმა, გიტარისტის პარტია, დრამის ყოველი დარტყმა…ბასი პულსს მითვლის..ვხვდები, რომ ჩემს ხმას უკვე ვეღარ უძლებს საკუთარი სხეული მაგრამ მაინც ვმღერი…მთელი სცენა ჩემი ოფლითაა გაწუწული…მიკროფონი სადღაც გაქრა და აი ვიოლინო…ნაცნობი ხმა…თითქოს არ მეყო ნებისყოფა ბოლომდე მემღერა და უხმოდ ვიოლინო ავიღე ხელში…თითქოს ველოდი დაძაბული ამ ნოტს, პირველ ბგერას…ვგრძნობ ხემის თითოეულ გასმას სიმზე…თითებს ისე ძლიერად ვაჭერ სიმებს, რომ დამესერა და დამეჭრა…სისხლი წვეთავდა…მაინც ვაგრძელებ…სისხლი სიმებს ჩამოუყვა და გრიფზე ჩამოედინა … და ჩემს თეთრ ხემს ვარდისფერი შეერია…მაინც ვუკრავ…თვალები თავისით მეხუჭება და თითები თავისით უკრავენ….სისხლიც თავისით მოდის…სადაცაა სიმები გაწყდება, გაიცრიცა უკვე…ხემი დამძიმებულია სიმებიდან შეწოვილი ჩემი სისხლით და მაინც ვუკრავ…თითებიდან სისხლი უკვე ნიაღვარად მოდის და მაინც ვუკრავ…გაივსება, ვიოლინო სისხლით გაივსება…მორჩეს, უნდა მორჩეს მელოდია…ვიცლები და თითები თავისით იცლებიან სისხლისგან იმიტომ რომ თავისით უკრავენ…თვალებიც თავისითაა დახუჭული…

და მელოდიაც თავისით გაჩერდა…

ბოლომდე დავუკარი…
პიუპიტრზე უკვე დახურული ნოტები იყო მისვენებული…
ხემი ვარდისფერია…მაგრამ მძიმე აღარ…
თვალები თავისით დახუჭული….
თითებს მარტო ჭრილობები ეტყობა…თავისით…

რა ვარდისფერია ხემი….”

კექსიმ ჩემი გამოცდა გადაწყვიტა და აი ეგერ სიტყვებიც :
ლეღვი
ჭიქა
ცხვირი (:D)
წიწაკა
კლავიატურა
მთვარე
ღამე
შიმშილი
ეგოიზმი
ფული
ცეცხლი
ლიფჩიკი
ასვალტი
მეტრო
და ბოლოს კექსი !!!
აშკარადა მაქსიმალურად დაძაბა ფანტაზია და არ დამინდო , რის გამოც საკმაოდ ვიჭყლიტე ტვინი, მარა მაინც … ეს წინა ექსპერიმენტის გაგრძელებაა, ანუ იმ გოგოსი წეღან ქე რო დავპოსტე :D აწი აებმება ეს ექსპერიმენტი ამ გოგოზე და ვნახავ ბოლოს რა გამოვა :P…

… თურმე კიდევ ჩამეძინა იმზე ფიქრში რატომ გამეღვიძა ასე ადრე მეთქი..მოსაღამოვებულა უკვე. როგორც ჩანს აბებმა თავისი გაიტანა და დიდხანს გამაბრუა..შიმშილმა გამაღვიძა. ავდექი და ლიფისამარა მაცივრისკენ წავედი. გამოვაღე და ჭიქაში ჩამოსხმული ლეღვის მურაბის გარდა არაფერი დამხვდა, თან ზედაპირზე ობი ჰქონდა მოდებული…იქნება პური მაქვს?- გამოვაღე კარადა და არც პური დამხვდა..კექსი გამახსენდა, ეგ მაინც ხომ ყოველთვის მაქვს…წავედი მეორე კარადისკენ და იქაც არაფერი…მივაჯახუნე რაც ძალი და ღონე მქონდა კარადის კარები და სამზარეულოს მაგიდაზე შემოვჯექი. ჭკვიანური გამომეტყველებით მოვავლე თვალი იქაურობას, მაგრამ სადღაც ლურსმანზე ჩამოკიდებული გამხმარი წიწაკის მეტს ვერაფერს ვხედავდი. ფულიც აღარ მაქვს…საცოდავი ორ ევროიანი მიგდია სუვენირად. მეტი რა გზაა, ,მშია…საღამოს შვიდი საათია… გადახურდავება მეტროში მომიწევს, ამ ოხერ უბანში სხვაგან არსად არაა ნათელი წერტილი..ზიზღით დავიწყე ჩაცმა და გავედი თუ არა გარეთ ჩემი ეგოიზმით სავსე თვალები მოვავლე იქაურობას. არა, ეგოისტი არ ვარ, უბრალოდ, მოდი და არ შეგშურდეს გარეთ მოსეირნე ადამიანების, ჩემსავით მოსეირნეებისა კი არა- სახლიდან ცხვირს მარტო იმიტომ რომ ყოფენ, საჭმელი გვშიაო…აი ისეთების, რომ არ უნდებათ ღამეები გაათენონ ინტერნეტთან და კლავიატურა ცვითონ…მივაბიჯებდი ასფალტზე და საცოდავად განახევრებულ მთვარეს ვუყურებდი იქვე, გუბის ანარეკლში…ღამე ყოფილა…

წერის საღერღელი რომ აგეშლება ადამიანს ეგაა რა…

internew-სში მოვრჩით პროექტს .. აარ მინდოდა რაა… ეხლა არ მკითხოთ აბა გვანახეო- აარა, move maker-ის ფორმატშია და აარ მევასების :D მოკლედ.. რის გამოც ვპოსტავ მოცემულ მომენტში. პირველ დღეს, ასეთი დავალება მოგვცეს : უნდა გვეთქვა სიტყვები, რომლებიც იმ წამს მოგვადგებოდა ენაზე და ჩამოგვეწერა 15 სიტყვა.. დავაბრეხვეთ რაღაცეები და ბოლოს აღმოჩნდა , რომ ამ სიტყვებისგან მოთხრობა უნდა შეგვედგინა და ვინც მეტს გამოიყენებდა ამათგან ის გაიმრჯვებდა :D თავიდან, სანამ გვეტყოდნენ მოთხრობისთვის გვჭირდებაო, რააღაცა ვიგრძენი რაშიც იყო საქმე და საადღაც ჩემთვის საჭირო სიტყვები ჩავაკვეხე- ბლოგი, ფორუმი,საწოლი… :D მოკლედ, ასე თუ ისე სიამ ასეთი სახე მიიღო :

ბლოგი
მობილური
ყვავილი
ხელფასი
სტუდენტი
ბურთი
ფორუმი
წიგნი
საწოლი
მაღვიძარა
ვარსკვლავი
აღშფოთება
სიყვარული
თანსწორობა
აბები

სულ ერთი წამით ჩავფიქრდი და მუზა მომიფრინდა … :

დილით თავის ტკივილმა გამაღვიძა. საწოლში საშინელი არეულობა იყო. მობილური ბალიშის ქვეშ, მაღვიძარა ფეხებში მედებოდა. წამოვჯექი, თვალდახუჭულმა ფეხებით ფლოსტებს დავუწყე ძებნა და ბურთი მომედო. გადავიფიქრე ადგომა და ჩავწექი ისევ..რატომ გამეღვიძა- ჩავიბურტყუნე და გამახსენდა წუხელ როგორ დავიძინე. გვიანობამდე ფორუმზე შემოვრჩი, აღშფოთებული ვპოსტავდი საკუთარ თემაში და ცოდნის ტაძრის სტუდენტებს ვუმტკიცებდი , რომ თანასწორობა ყველაზე მნიშვნელოვანია და ქალის ცხოვრება ქმრის ხელფასზე არ უნდა იყოს დამოკიდებული…უკვე თენდებოდა, ცისკრის ვარსკვლავი გამოჩნდა, მე ჩემი ბლოგის ფანჯარა მქონდა გახსნილი და გულმოდგინედ ვცდილობდი ახალი პოსტის დაწერას. რაზე უნდა დამეწერა ისიც ვერ მოვიფიქრე. სადაც გაიხედავ ყველგან სიყვარულზე წერენ, მომწყინდა, ყველაფერი თინეიჯერის დღიურში ჩაკრულ ყვავილს გავს…ბოლოს მივხვდი, რომ უნდა დამეძინა, გამოვრთე კომპიუტერი და დაძინება დავაპირე, მაგრამ ვერა…გამიკრთა ძილი. წამოვხტი და დამამშვიდებელ აბებს ვწვდი, მუჭით მოვხვეტე და დავლიე…ნეტა ჩამეძინოს…

:bis: სულ ეს იყო :bis: დრო შეზღუდული იყო, თორე სიამოვნებით განვავრცობდი :D

“წიგნი”-ს გარდა ყველა სიტყვა გამოვიყენე და მოვიგე კიდეც :D ყველაზე გენიალური ერთ-ერთის იდეა იყო : ” ბოლოს როგორც იქნა გოგო და ბიჭი შეხვდნენ ერთმანეთს, მაგრამ ბიჭი კალათბურთელი იყო და ყვავილების მაგივრად ბურთით მივიდა პაემანზე”… ნო კომენტ :D (მთელი სერიოზულობით იყო ეგ დაწერილი :D )

ჰო, კიდევ ერთი იყო, ორი სურათი მოგვცეს, ერთმანეთთან რომ არ იყო შუაში ისეთი და უნდა დაგვეკავშირებინა და შეგვედგინა ისტორია :D აი მაგაზე კი ვიტანჯე, ჰიუ გრანტის ცვილის ქანდაკებასთან იყო გადაღებული ერთ-ერთი ჩვენი ტრენერი და მეორე სურათი კიდე – გემი მიდიოდა და ნაპირზე მოტოციკლიანი ბიჭი იჯდა :D მაგის დაწერა მეზარება, ფრიად გულისამაჩუყებელი ისტორია კი გამოვიდა ისე :D

წავეი ეხლა..გული მიგრძნობს კიდე შემომეპოსტინება :D