1. ფილმები

როცა თავს ცუდად ვგრძნობ და რაღაც support მჭირდება იმისთვის, რომ “მოვძლიერდე” ვრთავ ისეთ ფილმებს, რომელიც ჩემი “თავის ცუდად გრძნობის” მიზეზებთან როგორღაც კავშირშია. როცა ხედავ, რომ იგივე ემოციებია იქ და მერე ყველაფერი კარგად მთავრდება, რაღაცნაირად შენც მშვიდდები.

2. მუსიკა

დაკვრაც, მოსმენაც- მნიშვნელობა არ აქვს. ყოფილა შემთხვევა, როცა ფილმზე მეტად რაღაც სიმღერაზე მიტირია :D თვითონ როცა უკრავ/მღერი, მაშინაც ბევრ ემოციას გასცემ.

3. ფლორა და ფაუნა

ნუ ფლორა შედარებით ნაკლებად. ამ შემთხვევაში მირჩევნია სადმე დახურული სივრციდან ვუყურო მცენარეებს, ვიდრე შიგნით ვიჯდე- მწერების მეშინია და იმიტომ :D ფაუნას რაც შეეხება კიდევ, ჩემი უპირველესი წამალი: ძაღლები და თევზები!

სამწუხაროდ არც ერთი მყავს და არც მეორე :| ორივეს ყოლა “მყავდა”-ში გადაიზარდა, მაგრამ იმედი მაქვს უახლოეს მომავლში მინიმუმ თევზებს მაინც დავაბრუნებ აკვარიუმში.  ძაღლი რომ მყავდა, იმის მოფერებას არაფერი არ ჯობდა რა, ყველანაირად ვწყნარდებოდი. სხვა ცხოველები ვერ მამშვიდებენ ოღონდაც- აი ზოგს რომ კატები შველით.. კატა რაც არ უნდა საყვარელი იყოს, არ მევასება და რა ვქნა :D თევზებს რაც შეეხებათ, ადრეც მეწერა, ჩემი თევზის აკვარიუმთან ჯდომა და პროსტა ყურება ისე მამშვიდებდა, რომ თავზე რომ დამმხობოდა ყველაფერი, რეაქცია არ მექნებოდა : ))

4. ხატვა

ადრე ძალიან ბევრს ვხატავდი ხოლმე. სოფელში, ჩემი ოთახი ახლაც აჭრელებულია ნახატებით. მეზარება ჩამოხსნა :D ძირითადად პორტრეტების ხატვა მიყვარდა. თვითნასწავლის დონეზე არაუშავდა იდეაში. თან ვინმე ” მომუზო” (მუზის მაგვარი. ავტ.შენიშვნა :D) თუ არ მყავს ვერ ვხატავ. ხოდა ასეთ ჟამს.. 

გუშინ საიდან, რატომ  და რისთვის- არ ვუწყი, მაგრამ ამდენი წლის მერე, ავიღე პლასტირები და დავიწყე ჯღაბნა.  არადა მართლა რამდენიმე წელია, რამე თუ დამიხატავს- პასტით და ლექციების დროს. გუშინ კიდევ მგონი ჩემი ბრალი არც იყო, მუზის ბრალია.. ენდის ბლოგზე რომ ვნახე, იმ გეიშამ იმოქმედა :D  სამწუხაროდ, შუა გზაზე მივატოვე და სახეც კი არ დავუხატე ნორმალურად, ტუჩები მაინც მიმეყვანა ბოლომდე :| ამ სახით არსებობს ახლა და იმიტომ შევუტყუპე იმას, რომ ერთად რომ შევხედავ და იმის ფონზე ჩემი რა საშინელებაა, მომინდება, რომ ახლიდან და ნორმალურად დავხატო, თორემ ბავშვების გასაფერადებლის ნახატს გავს :D

ამას რომ შევეშვი, პაინტში გავაგრძელე შემოქმედება და ლექციაზე დახატული ეს:

გადავაქციე ამად:

გადავაქციე რა, ახლიდან დავხატე. პაინტი ლეპტოპის მაუსით ძაან ძნელია :user:  მართალია დიდი არაფერია, მაგრამ ვმშივდდებოდი ხატვისას და.. ისე ამის ხატვა ზალიკოს გაკვეთილებით ვისწავლე :D ჩემი დები უყურებდნენ და მეც ვუყურე. ერთ-ერთ ლექციაზე, უსაქმურად ჯდომისას გამახსენდა და დავხატე მერე, დამიმახსოვრებია :D

5. წერა

როცა ისეთ დროს წერ, როცა რაღაც გაწუხებს, შეიძლება “ემო” გამოგივიდეს, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, თუ გშველის. აი მაგალითად, წუხელ ისეთი საშინელება დამესიზმრა, მოვკვდები ის რომ მოთხრობად არ დავწერო როდისმე. რომ დავწერ, დამეცლება ემოციები და გავთავისუფლდები :D (ასეთ დროს ფურცელზე წერას ვამჯობინებ ხოლმე). ომგ, ისეთი ცხადი სიზმარი იყო.. ნუ ახლა სასაცილოა, მაგრამ მე მკითხეთ როგორ დავიტანჯე-  მესიზმრებოდა, რომ ვიღაცას მივყვებოდი ცოლად ისეთს, ვინც არ მიყვარდა და საკურთხეველთან “არა” ვერ ვთქვი :D მერე მაგრად ვიტანჯებოდი, საპატარძლო კაბაში გამოწყობლი ვღნაოდი ეკლესიის რომელიღაც კუთხეში მიკუნჭული (კათოლიკური ეკლესია იყო), მთელი ცხოვრება ისეთ ადამიანთან უნდა გავატარო, ვინც არ მიყვარს მეთქი და თან რეჩი მოვცხე- მე არ ვიყავი რომ ვამბობდი უსიყვარულოდ არ გავთხოვდები მეთქი? :D ნუ როგორც მახსოვს სიძე შემეცოდა იქ მისატოვებლად :| რომ გამეღვიძა, მეგონა ქმარი მყავდა, ძლივს გამოვედი მდგომარეობიდან :D ფბ-ს სტატუსზე დამიკომენტა ერთმა მეგობარმა, ამბობენ სიზმარში მიღებული ემოციები არ განსხვავდება რეალური ემოციებისგან თავისი სიმძაფრითო.

ამ სიზმრის მერე, რომელიღაც თერაპია დამჭირდება, ნამდვილად!

რაც შეეხება თერაპიებს, ალბათ ყველას გაქვთ თქვენ-თქვენი თერაპიები და თუ არ გაქვთ, სასწრაფოდ გაიჩინეთ-  დაუკარით, იმღერეთ, ხატეთ, იცეკვეთ, წერეთ - რა მნიშვნელობა აქვს როგორ, მთავარია  შედეგი ქონდეს: ))

მჭირდება ასეთი!

ზამთრის დადგომას მაშინ ვგრძნობ, როცა მაუსზე და კლავიატურაზე ხელი მიმეყინება ხოლმე, განსაკუთრებით მარჯვენა ხელი მეყინება.. და კიდევ მაშინ, როცა ფანჯარას გამოვაღებ ჰაერის ჩასუნთქვის მიზნით და ცხვირთ დამწვარი საბურავების არომატი შემრჩება ხოლმე..

ორ დღეში ჩემი არატკბილი ნოემბერი დამთავრდება- საყვარელი თვეა ჩემი. ზამთარი იწყება,რომელსაც პატარაობაში ვერ ვიტანდი, ისევე, როგორც წვიმას, ქარს და ა.შ. პატარას ძალიან მძიმედ მეჩვენებოდა რომელიმე მათგანის გამკლავება.

წვიმისგან დასველება კატასტროფად მეჩვენებოდა, ქარიც უფრო ადვილად მაფრიალებდა და თოვლი კიდევ მარტო საყურებლად მომწონდა, ამ მხრივ არ შეცვლილა არაფერი- ისევ საყურებლად მომწონს. ალბათ იმიტომ, რომ ყველა გუნდაობისას ყველაზე მეტი მე მხვდებოდა :D ძალიან უძლური ვარ მსგავს საკითხებში.. სახლში თოვლით კისერ გავსებული ამოვბანცალდებოდი, გაყინული ცხვირით და ყურებით [ქუდებს ვერ ვიტან] და მერე დედა მიტარებდა გათბობით პროცედურებს. ამიტომაც, თითო სეზონზე თითოჯერ თუ მიგუნდავია. რაც გავიზარდე კიდევ საერთოდ, არასოდეს არ მესმის რატომ უნდა იგუნდაო :D არადა თოვლიანობისას სახლიდან გამოსვლისას   ვერ გაივლი ეზოს,  სადარბაზოდან ფეხს რომ გამოვდგამ, ერთი ათი გუნდა მხვდება ხოლმე და თითოეული მათგანი გამსჭვალულია მოგუნდავეების იმედით, რომ მე როგორმე ამიყოლიებენ..

მოკლედ, ზამთარი მოდის..რუსთაველზე დაკიდებული გრანდიოზული ჭაღები მაინც მიგანიშნებენ მაგაზე, კალენდარი რომ არ გქონდეს. შარშანდელი მორთულობა როგორ მომწონდა და ეს ჭაღები არ მომწონს. სამაგიეროდ ზოგადად, ლამაზია მაინც დანარჩენი ყველაფერი. ოღონდ იმაზე ვოცნებობ, რომ აინთება, შემთხვევით ყვითელი და ლურჯი ნათურები არ იყოს! საახალწლო მორთულობაში ვერცხლისფერის მეტს ვერ ვიტან, არ მომწონს და რა ვქნა..

ზამთარი მოდის და დიდი იმედი მაქვს ოდნავ თბილი, ოღონდ არც ისე, რომ აშკარად ჩანდეს როგორ შეიცვალა კლიმატი დედამიწაზე და ისედაც შიშებიანს, უფრო არ დამემატოს :D მინდა ყინვიანი ზამთარი, უქარო და უთოვლო ახალ წლამდე. ახალ წელს, 31-ში თოვლი- იმიტომ, რომ უხდება.. ცოტა ხანი იდოს, ოღონდ ისე აღიგავოს მიწისაგან პირისა, რომ ჭყაპი არ დატოვოს  :D ჰოჰ, რამდენი ვიოცნებე ორიოდ წინადადებაში..

მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ზამთარი ცხვირგაყინულს მომიწევს დილის 9 საათზე ავტობუსებს გაჩერებაზე დგომა, მერვე-უნივერსიტეტის ყველაზე ცივი კორპუსის კედლებში ლექციებზე საათობით ჯდომა და საჯაროს დანახვაზე გახარება- თბილა ხოლმე, სახლში მოსვლისას სიცივიდან სიცხეში შემოსვლისას მთლიანად აწითლება და გამათბობელზე აკვრა, მაინც მიხარია წელს ზამთარი.

წელს ყველაფერი მიხარია, მიზეზით- ცოცხალი ვარ :D

დილით, 9-ის ნახევარზე უნდა გააღვიძო ლევანი, რომ სკოლაში არ დააგვიანდეს. სანამ ქეთი გაიღვიძებს უნდა ადგე, საჭმელი გაამზადო ორი სახის- ერთი საყოველთაო [:D] და მეორე საჩემნაღვლისბუშტო. ქეთის გაღვიძებამდე სახლი შეძლებისდაგვარად მიალაგო და თან არ უნდა დაგავიწყდეს, რომ გაზზე საჭმელი დგას და მორევა სჭირდება. ამასობაში ქეთი გაიღვიძებს, უნდა დაარწმუნო, რომ გაკვეთილები ისწავლოს, დაუჯდე, აუხსნა ყველაფერი და მერე უნდა დაარწმუნო, რომ არც გულის რევის შეგრძნება აქვს და არც ფეხი სტკივა :D როცა სკოლაში არ უნდა წასვლა, აუცილებლად რაღაცას იტკიებს და დღეს გაიტანა თავისი! ვინაიდან ფეხი მოტეხილი ქონდა, ახლა რომ იტყვის, ფეხი მტკივაო, ყველანი უძლურები ვართ მის წინაშე.. თან ისე გულისმკვლელად წუწუნებდა, შაბათს სწავლა რა უბედურებააო, რომ ვეღარ გავუძელი : ))

მერე დღის მანძილზე, როგორც ყველა სრულფასოვან ადამიანს, გინდა, რომ გარეთ გახვიდე- იქ საჯაროში რაღაცეები გაქვს ამოსაწერი კოლოქვიუმისთვის, დაქალები გიხმობენ, გარეთ კარგი ამინდია, მაგრამ რა? უნდა ილოდო როდის მოვა შენი ძმა სახლში, რომ შეძლო გარეთ გასვლა..

რა თქმა უნდა, მალე უნდა დაბრუნდე, იმიტომ, რომ დიდი შანსია რამმშტაინის სმენის და თან მანქანების რბოლის თამაშში ლევანს სულ დაავიწყდა, რომ შია და ქეთიც მშიერია და უნდა მოხვიდე სახლში, რომელიც უმოწყალოდ დარბეულია, რადგან ქეთიმ შეიმუშავა უნიკალური მეთოდი ბარბის ტანსაცმლის კერვისა, სალფეტკებისგან[ვიცი, რომ ხელსახოცი ქვია, მაგრამ სალფეტკი ჟღერს!]:

მოგეხსენებათ, რა შრომატევადი საქმეა სალფეტკისგან კაბის შექმნა, ამიტომ სამუშაო “მაგიდა”, ასე გამოიყურება:

ოჰ, უკვე საღამოა, მულტფილმის ყურების დროა [ლევანი ისევ რამმშტაინს უსმენს და მანქანებს აბღუილებს] და თან ქეთი დაიღალა, ფეხი დაეძაბა და მისი სალფეტკებიც სოლიდარობის ნიშნად მე უნდა ავალაგო!

ძილის დროა, ლევანი უნდა დაარწმუნო, რომ უკვე ძალიან დიდი ხანია კომპიუტერთან ზის, დროა დაიძინოს და თან სინდისზე წიხლი უნდა მიაჭირო: შენ არ მეცადინეობ! მთელ დროს კომპიუტერთან ატარებ და ისიც კი არ გინდა, რომ დაიძინო :D

ქეთის საყვარელი პონი უნდა მიუყვანო საწოლში [ეს დღეები ჩემთან სძინავს, უფრო სწორად მე, ქეთის და მის პონს გვძინავს ერთად], საბანი შემოუკეცო, შუბლზე აკოცო და შუქი ჩააქრო ოთახში. რაც მთავარია, შეპირდე, რომ მალე მიხვალ და შენც დაიძინებ..

მერე მოწყლიანებული თვალებით მოავლო თვალი ვანდალურად აწეწილ სახლს და კომპთან დაეშვა ხვალინდელი დღის განრიგის ცოდნის მიუხედავად :| კიდევ კარგი ხვალ ჩამოდიან..

ისე, რაც ყველაზე მთავარია, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილს უნდა შეუთავსო კომპიუტერთან ჯდომა. და სკაიპში ლაპარაკისას, მოწერიდან-მოწერამდე უნდა გააკეთო სოუზი პიურეზე მოსასხმელად:D ოჰ, რა სწრაფი ვარ ხანდახან, როცა საქმეს სჭირდება :D დღეს არ გამომივიდა საჭმელი კარგი, უაზრო ხასიათის გამო და ისე განვიცადე კინაღამ ვიტირე.. ოხ ეს პმს..

პ.ს. ლაი-ლაიების დიზაინი შეუცვლიათ :sun:

ყველაფრის დაღლილს სანატრელად ძილიღა  დამრჩა

-ო უთქვამს დიდ თინათინს, ჩაურთავს ნორა ჯონსის don’t know why და შესდგომია პოსტის წერას.. სიმართლე გითხრათ, არ ვიცი რა უნდა დავწერო, უბრალოდ, ეს ჩემი დიზაინი ისე მომწონს, რომ სულ მინდა, რომ ვწერო და ვწერო..

არადა უაზროდ წერას რას გამოვრჩები, ქვეყანაში რაები ხდება, მე კიდევ ვზივარ ჭკვიანური გამომეტყველებით და ფეისბუკზე ქვიზებს ვაშეარებ, პეტს ვაჭმევ და გართული ვარ საკუთარი თავით.. არაა სწორი საქციელი, მაგრამ ასეთი რთული პერიოდი მაქვს- ეგოისტურად მომდის, მაგრამ ჩემი თავი მეცოდება უკვე ყველაფრისთვის! მეცოდება იმისთვის, რომ ვუყურო კურიერს და ჩემს ისედაც სუსტ ნერვებს უფრო დიდი ზიანი მივაყენო. არასოდეს არ მიყვარდა  სეირის შორიდან მაყურებელი ხალხი, მაგრამ ამ ეტაპზე ჩემი რესურსები არაფრად ვარგა და არ შემიძლია საღი აზრის დახმარება.. მაგრამ,  რა თქმა უნდა, იმედი მაქვს, რომ სამოქალაქო საზოგადოების საღი ნაწილის მიმართვას დააკმაყოფილებს პროკურატურა..

მიუხედავად ყველა ამ სისულელისა, რაც ხდება, მიუხედავად იმისა, რომ აქ რეალურად არაფერი დამრჩენია, დღეს დანგრეულ და დაჩაჩანაკებულ ავტობუსში მჯდომი, სადაც უკმაყოფილო სახეების და უხეშად “გაიწიე, გამატარეს” მყვირალი ქალების მეტს ვერაფერს ნახავდი, ვუყურებდი მოჟამულ, წვიმა-ქარიან თბილისს და ვფიქრობდი- როგორ გავძლებ აქაურობის გარეშე?! მართლა არ ვიცი.. ჩემი მაქსიმუმი “სხვაგან” წასვლისა ალბათ ერთი წელია. თვით ისეთ დროსაც, როცა აქედან მართლა მხოლოდ წასვლაა გამოსავალი, ვერც ნაგვიან ქუჩებს, ვერც ჭორიკნებს, ვერც ფუნდამენტალისტებს, დიდი ხნით ვერ შეველევი : ))

__________

ნი კსტაწი, მარა:

დღეს ვფიქრობდი, ჩემზე რომ ფილმს იღებდნენ რა საინტერესო გამოვა მეთქი. ნუ კარგით, შეიძლება ზედმეტი წარმოდგენაა თავზე, მაგრამ მე ძალიან მომწონს ხოლმე ჩემი სიუჟეტი :D სამწუხაროდ, ჩემი რეჟისორული წარმონაქმნები დაბადების ადგილასვე კვდება ხოლმე იმიტომ, რომ ეპიზოდი გაირბენს და მაშინვე ქრება  კადრი.. მაგრამ ზოგადად, ჩემთვის საუკეთესო თერაპიას გთავაზობთ ნებისმიერ რთულ სიტუაციაში:

წარმოიდგინეთ, რომ თქვენ ერთი ფილმის გმირი ხართ- ჟანრი თავად შეარჩიეთ. მე მელოდრამა ვარ- გადაწყვეტილია! :D ხოდა გაიხსენეთ, რამდენი რამის გადატანა სჭირდება ხოლმე მელოდრამის გმირს, რომ ბოლოს ბედნიერებამდე მივიდეს. ბედნიერებაც პირობითია- ვისთვის ფეხბურთში ჩემპიონობა და ვისთვის ბედნიერი ოჯახი :D იყავით თქვენს ფილმში, ბოლომდე შეასრულეთ როლი, გადაიტანეთ გადასატანი, გაუმკლავდით სიძნელეებს- როგორც გეხერხებათ.. და წარმოიდგინეთ, რომ ეს უბრალოდ ერთი ფილმია, რომელიც დასრულდება და თქვენი მისია მხოლოდ ის არის, რომ საინტერესო იყოს თქვენთვის! ნუ ითამაშებთ მაყურებლისთვის, თქვენი თავისთვის ითამაშეთ და ყველაფერს შეძლებთ..

რა ფილოსოფიური (?) და არაერთგვაროვანი პოსტი გამომივიდა :D ალბათ ჩემი ლორდ ნელსონის ბრალია, მთელი დღე რომ ვსვამ : )) ერთი თემიდან მეორეზე, მეორედან- მესამეზე.. გგგ.. რას მიშვრება ეს დიზაინი!!!

პირველ რიგში, კასპერ, მაპატიე ამ დიზაინისთვის და ცოტა ხანს, სანამ ახალს მოვძებნით, დაე გვქონდეს დრო იმისათვის, მოვიფიქროთ კარგია, თუ არა :D

ახლა სრულიად უადგილოდ და უმისამართოდ ვწერ ამ პოსტს, მაგრამ იმისთვის მჭირდება, რომ თავს ვაიძულო წერა. მაქვს ძალიან ბევრი დრაფტი- უკვე გამზადებული პოსტები, რომლის უბრალოდ დაპაბლიშებაც მეზარება. ასევე მაქვს ჩამოწერილი იდეები პოსტებისთვის, ანუ იდეების ნაკლებობას არ განვიცდი, მაგრამ რაღაცნაირად გათიშული ვარ :D ეგ კიდევ ცალკე თემაა და ალბათ უახლოეს მომავალში [იმჰო დღეს] მოვყვები რა ხდება ჩემს თავს და სად დავფრინავ..

ერთი-ორს წავი “რასა ვიქმ”-ებ, ტვინს და ნაწერს გავავარჯიშებ და მოვემზადები შემდეგი პოსტისთვის. თინი შეძლებს ძველ ფორმაში ჩადგომას, თინი არ არის ზარმაცი! :D

დილით ამ გაბურძგულმა დამაფეთა, უნდა ჩაგეხუტო, გაიღვიძეო :D უკვე მგონი მესამე დღეა მარტოები ვბინადრობთ სახლში. მამა გერმანიაში, დედა, ლევანი და ქეთი ყვარელში და მე და ნინიმ ჩვენი დიდი მონდომების წყალობით დავიმსახურეთ აქ დარჩენა. წასვლისას ინერვიულეს ფრიად იმიტომ, რომ თქვეს, გამხმრები დაგხვდებიან უჭმელობისგან და ტელევიზორის და კომპიუტერისაგანო. ნინი მაგრად მგავს, შეუძლია 25 საათი გაატაროს dvd-ს ყურებაში და ერთსა და იმავე მულტფილმს დღეში 3-ჯერ, ჭამის წინ და ჭამის მერე უყუროს :D

მაგრამ მთლად ასე არ ვწირავთ [ტოესწ ნინი არ წირავს] თავებს და  ხან გარეთაა. მე მაგ დროს ვცდილობ სახლი აზრზე მოვიყვანო ხოლმე. რომ არ მოიწყინოს, მთელი მაგის დაქალები სახლში მისხედან :D

საჭმელსაც არ ვაკლებ, რამის ყოველ ჭამაზე ახალ-ახალი გავუკეთო. ერთი ეგ არის, ორი დღის წინ რომ პური ამოვიტანეთ, დღემდეა დარჩენილი, ვერ მოვერიეთ :D

ამ დილას,  ჩავლასლასდი მაღაზიაში და ამოლასლასებისას მეზობელმა მთხოვა ცოტა ხნით ბავშვი დაიტოვეო და ააიტ! მე ხომ მსოფლიოში საუკეთესო ბავშვთა მომმვლელი ვარ :| დავტრიალდი, გავუმზადე “ყიყლიყო”-ები და მერე სათამაშოებით თამაშის უფლებაც მივეცი და სახლი ისეთ დღეშია დეპრესია ავიკიდე :|

კიკლიკოო

:|

ხოდა ახლა უკვე ხედავთ რა დღეში ვარ და სანამ აზრზე მოვიყვან სახლს და თან დალაგებისას ჩემს პოსტზე ვიფიქრებ, შეგიძლიათ დატკბეთ ან არ დატკბეთ ახალი დიზაინით და თან დაელოდოთ, როდის გამივლის ეს ცნობილი არამდგრადობის აპოთეოზი, რის გამოც, ჩემი ბლოგის დიზაინი სულ შარშია :D

პოსტი: ტყუილების გარეშე ცხოვრებაზე

***

გუშინ ციცქნამ ფორუმზე დადო კოშკას ლექსი ხოდა დაახლოებით 5-ჯერ წავიკითხე წუხელ. აზრზე არ ვარ რა შუაშია [შეიძლება იმ შუაში, რომ ტირილი მინდა და ვერ ვტირი], მაგრამ სულ გული მიჩუყდება კითხვისას.. ხოდა ეგ იქეთ იყოს და  კოშკა გამახსენდა.  კოშკა კი არა ხელიდან გაშვებული მომენტი, რომელიც ახლა მგონია, რომ არ უნდა გამეშვა..მოკლედ, ერთ მშვენიერ დღესაც, უნივერსიტეტის  მეოთხე კორპუსის კიბეებზე ლუდვის წრუპვის და რელიგია-ფილოსოფიაზე ლაპარაკის დროს  გავიცანი კოშკა [ალბათ ერთი წლის წინ და ალბათ არ ახსოვს/არ ვახსოვარ] ხოდა რაღაცნაირად [მაშასადამე რაღაცნაირად კარგად] მიყურებდა თვალებში და საყვარელ რამეებს მეუბნებოდა.  ხელს ხელზე მატოლებდა, თვალებში მიყურებდა და მოკლედ ძალიან დიდი დრო გავიდა საიმისოდ, რომ ზუსტად მახსოვდეს რაები მითხრა. მარტო ემოცია მაქვს შერჩენილი :D ხოდა ის კი კარგად მახსოვს, რომ მეუბნებოდა გაგაცილებო..  ძალიან წვიმდა და ავტობუსის გაჩერებაში ვიყავით შეყუჟულები, თურმე ერთ გზაზე მივდიოდით და ერთი ავტობუსი გვაწყობდა. ხელი ქონდა ჩაკიდებული და უცებ დამკრა თავში რაღაცამ [კერძოდ ერთგულებამ], ხელი სწრაფად გავუშვი და სულ სხვა ავტობუსში ავედი.. მარტო ხელი დავუქნიე მერე ფანჯრიდან.. ხოდა მერე მთელი გზა ხო ვნანობდი.. აი ისეთი რამეები მითხრა [ჯანდაბა,რატომ დამავიწყდა] რომ დღემდე მახსოვს,რომ  მარტო მთელი გზა კი არა, კარგა ხანს ცუდად ვგრძნობდი თავს, რომ მასთან ერთად შხაპუნა წვიმაში სეირნობაზე უარი ვთქვი :D  ხოდა პათოსი- ზოგჯერ არაფრის და არავის გამო არ უნდა დაიხიო უკან!ვოტ :|

***

ბოლო რამოდენიმე დღეა ტყულებს ვერ ვამბობ.. სულ მახსენდება ფილმი “მატყუარა, მატყუარა”. ვინ ჩაიფიქრა რომ ტყუილი ვეღარ ვთქვა, აღიარეთ! :D ნუ ახლა, მთლად ისე არ ვარ, როგორც ფილმში.. უბრალოდ არ ვარ ხასიათზე, რომ რაც არ მეთქმევინება ის ვთქვა. ნუ ერთადერთი ისღა დამრჩენია სკაიპში invisible რეჟიმში ვიჯდე.. თორე რამდენჯერაც შევედი, იმდენჯერ ხან ვინ გახდა ჩემი სიმართლეების მსხვერპლი, ხან ვინ :| ისე შეგიძლიათ ეს ისტორიული მომენტი გამოიყენოთ და მკითხოთ რაც გინდათ- სიმართლე გარანტირებულია :ბის: მაგრამ იმედია დიდხანს არ გასტანს ეს პერიოდი, თორემ ნელ-ნელა მივდივარ დასკვნამდე, რომ ტყუილების გარეშე ცხოვრება ძალიან ძნელია!

პოსტის შესახებ:

პოსტი დაწერილია “რამდენი ხანია არ დამიწერია და უნდა დავწერო”-ს მოტივებზე. შესაბამისად – ეტყობა!

ახლა ცოტა ჩავუღრმავდეთ საკითხს და იქვე მოთავსებული სტატია ვნახოთ:

ყურადღებას ვამახვილებთ ფრაზებზე:

მიზეზი საქართველოში სიყვარულის დღის დაფუძნება იყო, დღის – რომლის გარშემოც სიმბოლურად უნდა გაერთიანებულიყო მთელი ქართველი ერი, დღის – რომელსაც სიმბოლურად უნდა შეექმნა ლამაზი ქართული ტრადიცია, რომელიც მისაღები იქნებოდა ქართველებისთვის,

15 წლის უკან, ამ ყველაფერის იდეის ავტორი, ორგანიზატორი და სულისჩამდგმელი, ერთი ჩვეულებრივი შეყვარებული ქართველი, 18 წლის ბიჭი იყო, რომელმაც, აგერ უკვე 15 წელია აცხადებს, რომ – საქართველოში სიყვარულის დღის დაარსება იმ დროს თავის შეყვარებულ გოგონას, დღეს კი უკვე მეუღლეს, საკუთარი ოჯახის დიასახლისს და მისი შვილის დედას მიუძღვნა…

კარგი..ეს ყველაფერი უკვე გადაღეჭილია , რომ ბესიკ ჩუბინიძეობა უფროა, ვიდრე სიყვარულის დღე და როგორც ვთქვი, ვამაყობ, რომ წელს ქუჩაში გამოფენილი ახალგაზრდები არ დამინახავს ამ დღის აღსანიშნავად გამოსულები. ძალიან კმაყოფილი ვიქნებოდი, რომ ეს პოსტი მარტო მაგაზე დამეწერა და კიდევ ერთხელ გადამეღეჭა ეს საკითხი, მაგრამ რომ შევედი და ვნახე იმ ჟურნალშიც და საიტზეც რა ხდება.. !!! ლექსიკა- გასაოცარი. ჯერ მარტო რად ღირს ამ ფრაზების მოსმენა და გააზრება [ეს მარტო პირველი ორი-სამი პოსტის  მარგალიტებია, მეტისთვის ნერვები არ მეყო ]

საქართველოში ბოლო დროს ჩაწრილ დუეტებს შორის მანჩოს და ახალგაზრდა, 10 წლის რუსა ზაზაშვილის დუეტი უდაოდ ყურში სასიამოვნოდ მოსახვედრია, ხოლო მასზე გადაღებული კლიპი, კი – თვალისთვის სასიამოვნო. თემაც სწორადაა შერჩეული – დედაშვილობა და მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი შინაარსის სიმღერების დეფიციტი ნადვილად არაა ქართულ რეალობაში, მანჩოს და რუსას სიმღერა მაინც დიდი სითბოთი გამოირჩევა, კლიპი კი, სართოდ – ამაღელვებლად საყურებელია. კლიპის რეჟისორი კაკი ბოლქვაძეა, რომელიც ბოლო დროს ატიურად მუშაობს მანჩოსთან და მისსავე სტუდიაში და რამდენიმე პროექტში პირდაპირი წესითაა ჩაბმული, კლიპი რომელიც მან გადაიღო თემით, წლების წინ ასევე დედაშვილობაზე გადაღებულ რუსა მორჩილაძის და ნათია გოგიტიძის კლიპს ჩამოჰგავს, და საერთოდ – თუ ეს თემა უფრო აქტიურად აისახება ქართულ ვიდეორგოლებში საერთო საქმისთვის უკეთესი.

დიდი მადლობა რედაქციას, რომ მეტის გაბოლდება არ მომიწია :ბის:  ეხლა გიგა კვენეტაძის ბედნიერებაზე:

მოსკოვში გადახვეწილი ქართველი მომღერალი გიგა კვენეტაძე მალე გაგვიბედნიერდება (კია უკვე დრო)

ოფიციალური კომენტარებისგან წყვილი თავს იკავებს, მაგრამ პირად საუბრებში ერთმანეთის სიყვარულით დნებიან და ქრებიან :) – თან მათი სიყვარულის ამბავი ქართულ მხარვრულ ფილმს “დღე პირველი დღე უკანასკნელი”-ს ჰგავს, სადაც ვითომ არავინ იცის, რომ სტაჟიან ფოსტალიონს ხელმძღვანელობა მაცივარს ჩუქნის, არადა ყველამ ყველაფერი იცის :)

ეს  ბოლო იმენა მთლიანად ბოლდია! ავტორი მაგარი როჟაა რა :დ .. ბოლო სტრიქონებზე მოვკვდი სიცილით, როგორ ჩაუხვია თავისებურად :დ მაპატიეთ, მეტის გადმოკოპირება ძალიან მეზარება და ამიტომ თუ ნერვები გეყოთ, თქვენ დაათვალიერეთ : ) .. ნუ პდფ ფაილიც იყო იქ ჟურნალის და იქაც ბლომად მარგალიტებია. ლექსიკაა ნუ აი არ ვიცი როგორ უნდა ვთქვა.. ამდენი წლის ჟურნალია, რით ვერ დაიხვეწნენ ღმერთმანი !

ცის კაბადონზე მბჟუტავ პერსონათა სია ძალიან დამოკლდა !

წტფ? რა ლექსიკაა ! აი გულით მინდა, რომ ვინმე მაგ ჟურნალის რედაქციიდან შემოვიდეს აქ და წაიკითხოს ყველაფერი :დ აი სასაცილოა მართლა : ))  ჯერ ერთი, დიდი და ვგონებ საფუძვლიანი ეჭვი მაქვს, რომ ერთხელ რომ წერენ, მეორედ წაკითხვას ნაწერი არ ექვემდებარება თუ რაღაც ეგრე, იმიტომ, რომ იმდენი შეცდომებია, -  გრამატიკულიან-ბეჭვდითებიანად.

პ.ს. მე მაპატიეთ ბოღმა პოსტისთვის, პმს მაქვს :დ

წეღან ვუყურე რაღაც ნაწყვეტს, მგონი ტატო პიდარასტი უნდა იყოს, ყოველ შემთხვევაში ქალაჩუნაა მაგარი, დიტო გაურკვეველი ტიპია, რაღაც დაუმთავრებელი, ის გამხდარი როა მგონი ტატოს გზას ადგას. აი ბესო კი ნაღდი კაცია, ჯიგარი ულაყია, მაგან არ იყო პირდაპირ ეთერში რო მიატ….ნა ვიღაც რუსი?
გოგოებს არა უშავთ, ცოტა შემეცოდნენ ასეთი კაცების ხელში.

ეს ციტატა დღეს ფორუმზე დასერჩვის შედეგად აღმოვაჩინე. ნუ დავსერჩე ჯეობარი. ეხლა რა მრჯიდა და რატომ დავსერჩე.. დღეს ვლაპარაკობდით რეალითებზე.  გამოიკვეთა აზრი, რომ იმისათვის, რომ გაიმარჯვო რეალითიში, თავიდანვე უნდა შექმნა რაღაც იმიჯი, რაც მასას მოეწონება. რა მოსწონს მასას? ვოტ, მაგის საძებნელად დავიარე და ძირითადად ეს სურათი იყო შექმნილი [იიი]. ეგ იყო პირველი ჯეობარი [მამენტ ყველაზე კარგი ჯეობარი], ანუ ახალი ფეხადგმული რეალითი, სადაც ძალიან ძნელი იქნებოდა სტერეოტიპების წინააღმდეგ წასულიყავი, იმიტომ, რომ ორიენტირება გაქვს ხალხზე, მასაზე, რომლის ძირითად ნაწილს შემუშავებული აქვს იდეალური ადამიანის საკუთარი, თავისებური პორტრეტი. ის, რომ  ”ტატო პიდარასტია”, “დიტო დაუმთავრებელია” და “ბესო ულაყია” , არაა მხოლოდ იმ ვიღაც ფორუმელის აზრი. ძალიან კარგად მახსოვს, რომ ზოგადად ესეთი  წარმოდგენები შეიქმნა. გამარჯვებულების შემთხვევაში, მარხულიას და ბესოს მაგალითები მახსოვს ყველაზე ისე.. [ა,უყურეთ,მარხულია ვთქვი და არა ირაკლი..გამგები გაიგებს :D ] . ბესოს გამაჯვებას არ ვიცი რა დაედო საფუძვლად, სავარაუდოდ ჩოხით სიარული და ის ლაივში სექსი არ ვიცი იყო თუ არა შუაში . მასე დათოსაც ქონდა სექსი მულატკასთან, მაგრამ ვერაფერი ვერ ქნა ვერც ერთმა, მაგრამ ჩვენ ხომ გვახსოვს? ბესო პატრიოტი იყო :ბის: და მას სექსი კი არ ქონდა,  არამედ “პირდაპირ ეთერში რო მიატ….ნა ვიღაც რუსი” :ბის: მარხულია კიდე, როგორც ყველა შოუში ნაცადი ხერხი, მანიპულირებდა თავისი წარმოშობით და პატრიოტიზმით და მოკლედ ესე.. დეას შემთხვევა კიდე იყო როგორი იცით? აი პროფესორი არ დაევასა ხალხს იმიტომ, რომ ცოლი ყავდა და სხვას ეფლირტავებოდა 

ეს მცირეოდენი შესავლის სახით..ეხლა კიდე კიდევ მიზეზი, რამ გამრჯა :mrgreen: ჩემს ვაჟბატონს აქვს თეორია ესეთი, რომ თუ გინდა, რომ გაიმარჯვო,  შოუს ნაწილი უნდა გახდეს ოღრაშობანი. განვიხილეთ სიტუაცია, რომ აი ერთ დღესაც მოხდა ისე, რომ შევიდა სადმე რეალითიში. თქვა,რომ თუ შევა, შოუსთვის და გამარჯვებისთვის და ა.შ. აუცილებელი იქნება ის ოღრაშობანის ჩადენა. ნუ ოღრაშობანში იგულისხმება ფლირტები და რავიცი, სადაცმდეც წავა და რაც წავა..მე უნდა გავუძლო იმას, რომ ის იქ იფლირტავებს, იმიტომ, რომ ეს შოუს სჭირდება და ა.შ. უნდა გავუძლო? :სპყ:  ძალიან მაინტერესებს.. და საერთოდაც, რა არის ყველაზე კარგი იმისთვის, რომ გაიმარჯვო, რა სახე უნდა შექმნა შენგან..აი ის ფრაზა არ მევასებოდა : “ეგ მონაწილე არ მევასება, იმიტომ ,რომ ძალიან ყალბია, თამაშობს და ის არ არის, რაც არის.. ” – არადა ეს თამაშია და სწორედაც რომ უნდა შექმნა რაღაც სახე. მაგრამ არა ისეთი, რომ თავზე დაიმხო გარეთ დარჩენილი პირადი ცხოვრება :D აი მე გეტყვით სიუჟეტს , თუ შევიდა რეალითიში და იოღრაშა:  მე დამეწყება დეპრესია, დავხურავ ბლოგს, წავშლი სადაც რამე ნიკი მაქვს, საერთოდ ინტერნეტს დავანებებ თავს [იმიტომ,რომ სადაც გავიხედავ ეს გამახსენდება] , გარესამყაროს მოვშორდები და სავარაუდოდ თმას შევიჭრი დაჟე [ეს უკვე გამოვლილი ამბებია და ვიცი რასაც ვამბობ]  და მერე, უკიდურეს შემთხვევაში ავდგები და წავალ გერმანიაში, რაც ისეთი ადვილია, როგორც არაფერი..მერე დავრჩები და იქ ვისწავლი და აღარ ჩამოვალ აქ :ბის: თუ ჩამოვალ კიდე წლების მერე :D და ის კიდე, რომ გამოვა რეალითიდან არც არაფერი..ჯუსტ ხელში შერჩება კიდევ ერთი დანგრეული ლავ სტორი..მერე რამეს იზამს, გულს გადააყოლებს და ორიოდ თვეში დაავიწყდება ყველაფერი:mrgreen: ემო ვარ მგონი და მიმალავენ, მაგრამ ეგრეა ყველფერი..აუ როგორ მეზარებოდა ამდენი წერა :მო: არეულ-დარეულად წერია ვგონებ :სპყ:

p.s. დღეს მოსწავლე დამიბრუნდა და ისევ გავხდი თინი მასწი.

update:ჩემი ახალი ზედა თუ რაღაც..ძაან ემო ვიდზეა მგონი :D  

< < <ახალ დღიურში გადავცხოვრდი..ეს დღიური თან არ ჩამაყოლოთ..ეს აქ უნდა დავუტოვო :mrgreen:   მაგ ვაი სურათზე იდეაში წერია : it’s time to be a big girl now..

it’s not Freedom.. 18 წლის= სრულწლოვანი =  ადამიანი, რომელიც პასუხს აგებს თავის თავზე, თავის საქციელზე და ა.შ. გავხდი 18 წლის სექტემბერში და რა?..ისევ ისე, 9 საათზე მოვდივარ სახლში და თუ ცოტათი მაგვიანდება ვკანკალებ და ვერაფერზე ვეღარ ვფიქრობ, მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი, დაგვიანების შემთხვევაში გაბრაზების მაქსმიმუმი რაღაცა მწარე სიტყვები იქნება- “შე არაჯანსაღი სულის ადამიანო”ს მსგავსი [(c) მამაჩემი], მაგრამ ფაქტია, რომ ვერ ვიტან ამას და ვცდილობ არ დავიგვიანო, რითაც ვინც ჩემთან ერთადაა იმათაც დისკომფორტს ვუქმნი [ყოველთვის ადრე გამოვრბივარ და გამოსვლამდე ნახევარი საათით ადრე ტვინს ვჭამ "უნდა წავიდე"-ს ძახილით]  ამას +, ყოველ წუთს მირეკავენ და მეკითხებიან სად ხარ, რამდენ ხანში მოხვალ- რაც კიდევ უფრო მიშლის ნერვებს. თუ ტელეფონს არ ვიღებ, ან ვთიშავ , ადვილი შესაძლებელია ყვირილის დროს სიტყვები გასცდეს ზემოთხსენებულ ფრაზას და გადაიზარდოს ” უსინდისო, უნამუსოში”, ხოდა ვინაიდან მე ჩემს თავს არც უნამუსოდ და არც უსინდისოდ არ ვთვლი, ვბრაზდები და ყვირილს ვიწყებ, რაც თავის მხრივ დონ’ტ ლაიკ ! .. ანუ რეალურად ის, რომ მეუბნებოდნენ- სრულწლოვანი რომ გახდები ესეო და ისეო, არის დიდი ტყუილი. როგორც ყოველთვის, დღესაც ერთ დასკვნამდე მივედი -საქართველოში თუ გინდა, რომ ბოლომდე დამოუკიდებელი გახდე, უნდა იცხოვრო ცალკე. იმისათვის, რომ იცხოვრო ცალკე, საჭიროა ფინანსები. იმისათვის, რომ გქონდეს ფინანსები ,საჭიროა სამსახური [აი ის არ მევასება,მშობლების გადახდილი ქირით რომ ცხოვრობენ მარტო და მარტო ცხოვრებას რომ ეძახიან ] . მაგრამ აქვე აღვნიშნოთ, რომ მე, 18 წლის არსება,ვერ ვიპოვნი ისეთ სამსახურს, რომ ვირჩინო თავი და + ქირა ვიხადო. აქედან გამომდინარე,იძულებული ვარ ვიცხოვრო იმ წესებით, რასაც მთავაზობენ ჩემები. სანამ ფინანსური დამოუკიდებლობა არ მექნება, ჭიპლარი გადაუჭრელი იქნება ისევ :mrgreen:  ჩემს სადმე გაშვებაზე როცაა ლაპარაკი, ყოველთვის რომელიმე მშობელი წინააღმდეგია. დღეს გავოგნდი საერთოდ..მინდოდა სოლიდში წასვლა, იდეაში მთელი ღამე. აი არ მევასება ტყუილები რა,აი დედიკო და მამიკო,დაქალთან ვრჩები და ა.შ. ისე ვნერვიულობ პატარა ტყუილის დროსაც რომ არ მიღირს ამად არსად წასვლა,  მაგრამ.. აი მაგრამ, დღეს მივხვდი, რომ საერთოდ აზრი არ აქვს ხოლმე სიმართლეების თქმას o.O სიმართლე არცაა შუაში მამენტ.. დღევანდელი არაადეკვატურობა გამოიხატებოდა შემდეგში: ცოტა ხნის წინ დედა და მამა წაკამათდნენ ზუსტად ჩემი არ გაშვება-გაშვების გამო [თუ რაღაც ამდაგვარი..ჩემს გამო მოკლედ]. დედა არ იყო ჩემს წინააღმდეგ და მამა მიცავდა :mrgreen: ხოდა დედამ თქვა, აწი მე პას-ო,თავში ქვა გიხლიაო,წადი სადაც გინდაო. გუშინ რომ ვთქვი იქ გამიშვით მეთქი, დედაჩემმა მართლა ეგრე ქნა – მე არაფერს არ გეუბნები, მამაშენს კითხეო. მამაჩემმა აი 10-ის ნახევრამდე მალოდინა პასუხისთვის [10-ზე იწყებოდა ის]დედაჩემს კიდე ძალიან აუჩუყდა გული ჩემს ხვეწნაზე და თანახმა იყო დაჟე მთელი ღამე წავსულიყავი. + რომ ვუთხარი იქედან როცა მეტყვით მაშინ წამოვალ,ყვავა გამომიშვებს მეთქი ვაბშე მგონი ცრემლი მოადგა :mrgreen: უთხრა მამას,გაუშვიო- მაგრამ ამან როგორც იცის ხოლმე, წიპა :ხო,შე უბედურო, ხო-ს პონტში მითხრა- აბა, გაგიშვებდი, მაგრამ დაგაგვიანდა უკვეო..აუ რა დამემართა :მად: იმის მერე ვზივარ და ვღრიალებ.. ხოდა იმის თქმა მინდა, რომ იტ’ს ნოტ ფრიდამ..და ესეც იქნება სანამ რაღაც საოცრება არ მოხდება :გივი: ისე ადრე გვქონდა გეგმაში მე და ლელას, ვიმუშავოთ ორივემ და ერთად გადავიდეთ სადმეო, ესე ნახევარ-ნახევარის გადახდა მოგვიწევდა,
მაგრამ მაშინაც ესე..  დედაჩემმა და ლელას დედამ რომ გაიგეს წაიშინეს თავში ხელი, სად უნდა გავუშვათო..მამაჩემმა კიო,წადიო : ხო შე უბედურო,ხო- ს პონტში..რა თქმა უნდა ვერ წავედით.. მაშინ 17-ის ვიყავი ჯერ ერთი და რა სამსახურს ვიშოვნიდი. ამას +, ლელას არავითარ შემთხვევაში არ გამოუშვებდნენ და რომც გამოეშვათ, სამედიცინოში ისე იმასშვრებიან გაცდენებზე,ვერ იმუშავებდა. მაგრამ მაინც, საკუთარი შემოსავალი რომ მქონდეს, ცალკე გადასვლა არა , მაგრამ გზის და ქსეროქსების ფულებს მაინც აღარ ვთხოვდი ამათ, ეგეც საქმეა..დღეს გაბრაზებულმა ვთქვი, რომ აწი დავიგვინებ ხოლმე და 11 საათზე რომ მოვალ სახლში ხმა არ გავიგო არავისი მეთქი და აი თუ არ ვქნა ნახეთ..ერთი დედაჩემზე შეიძლება ამიჩუყდეს გული..დღეს ისე მეფერებოდა რომ ვტიროდი :უსერ:

p.s. კიდე ვთქვი ამაღამ 7 საათმდე ვიჯდები კომპიუტერთანთქო..:ბის:

p.p.s. გაბრაზებული თემაც გავხსენი :გივი: http://forum.tsu.ge/index.php?showtopic=10272