რაღაცნაირი ბლოგი » რაღაცნაირი პოსტები http://tiny.ge T i N y. Ge Tue, 07 Sep 2010 12:14:44 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 en hourly 1 თელავში ვიზიტი http://tiny.ge/telavshi/ http://tiny.ge/telavshi/#comments Tue, 07 Sep 2010 12:09:32 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4817
ციკლიდან “ზაფხული 2010″
მცირე (?) გადახვევის შემდეგ, დავუბრუნდები ზაფხულის ამბებს…
ყვარელში ყოფნის მანძილზე ერთადერთხელ გავცდი იქ “ჩემს საზღვრებს” და თელავს ვეწვიე.
მისია: 2 მეგობრის ნახვა.
მოკლედ,  ერთ დღესაც ავდექი და წავედი თელავში. იქამდე თეორიული ექსკურსია ჩამიტარდა, რომ არ დავკარგულიყავი (რისი შანსიც ძალიან დიდი იყო იმიტომ, რომ ყველა სხვადასხვანაირად მახვედრებდა რა ადგილას უნდა ჩამოვსულიყავი მარშუტკიდან) და წავედი. ბოლო გაჩერებამდე მივყევი და იქედან უკვე უნდა მეკითხა სახელგანთქმული სუპერმარკეტი ლიმბო, რაზეც გაფრთხილებული ვიყავი, რომ თელაველები გაოცებულ სახეს მიიღებდნენ :D
სანამ მივაგნებდი, რა თქმა უნდა ერთი ქუჩით ზედმეტი გავიარე და მერე უკან დავბრუნდი ( დაკარგვის გარეშე არ გამომდის ხოლმე მიგნება ) და  ბოლოსდაბოლოს მივაღწიე.

დიახ, TBC-ს ბანკომატიც არის და რამე რომ მბადებოდა მაგ მომენტში ჩემს კარტაზე, სიმბოლურად აუცილებლად ვისარგებლებდი :D

ხოოდა იქ მელოდებოდა ვინც მელოდებოდა…. ზუსტად რომ ვთქვა, იქ მელოდებოდა ბლოგერი, რომელსაც  ბლოგოსფეროში თუ სადმე არსებობს წოდება: ყველაზე მორიდებული, ყველაზე თვითკრიტიკოსი, საკუთარი ბლოგის დამკნინებელი და კომპლექსიანი, თამამად მივანიჭებდი მას!

ისე დაკვირვებული ვარ, შედარებით ახალბედა ბლოგერებს ყოველთვის აქვთ კომპლექსები თავის ნაწერთან დაკავშირებით. პრინციპში, ბუნებრივია- მეც ვიყავი მასე და დღემდე ვერ ვიტან ძველი პოსტების კითხვას ისე მრცხვენია ხოლმე. ბლოგერის უნარ-ჩვევები ნელ-ნელა ვითარდება, ნელ-ნელა “ამუღამებ” ყველაფერს.

ხოდა ახლა საზოგადოდ ვაცხადებ:

http://tatulonely.blogspot.com/ არის კარგი ბლოგი, ავტორი კარგად წერს და თუ ხშირად არ ექნება ბლოგის წაშლის მცდელობები და თუ  დარწმუნდება საკუთარ ძალებში, უფრო კარგი გახდება!  :D

ტატუსთან შეხვედრას დაახლოებით 4 თვე ვცდილობდი თბილისში სანამ ვიყავით. ხან იმას არ ეცალა, ხან მე. ხან ამინდი ფუჭდებოდა და ასე ვიყავით. ხოდა ჩვენი ვერ ნახვის ჯადოს ასახსნელად თელავს მივმართე. სწორედ ლიმბოს წინ შედგა ისტორიული შეხვედრა :D მისი ნათესავიც მოვიდა და წავედით სასეირნო-საექსკურსიო მისიით ნადიკვარზე.

ნადიკვარი არის პარკი, ლამაზი და წყვილებით გაფორმებული. ნუ იქამდე დუტას ფილიალი შემხვდა :D

"თან წაიღე"

სიმართლე გითხრათ, ცენტრში ცოტა რემონტიან შენობებიანს ველოდებოდი (ყვარელმა გამაბლატავა:D) და მეუცხოვა გარემო თავიდან. მაგრამ ლამაზია…

მოედანი

მივიწევდით ნელ-ნელა და ლაპარაკ-ლაპარაკით ნადიკვარამდე…

ხო იქაც...ჯასთინ ბიბერი მისდღემჩი! ხო მართლა,ფონზე მშენებარე სასტუმროა, ფრიად კარგი <3

მივადექით:

ხედი

ესეც ხედი

სალაპარაკო, რა თქმა უნდა, ბევრი იყო- ბლოგები, ზაფხულის ისტორიები…

(ვაიმე, ეს რომ არ ვთქვა გული არ მომითმენს: ტატუს ნათესავიც იყო ჩვენთან ერთად და მითხრა, რაც მოხვედი იმის მერე ფრჩხილებზე გიყურებო. თურმე აამ ქალბატონს (!:D) უთქვამს, ვნერვიულობ ახლა ჩემი ფრჩხილების გამო, თინის სულ მოვლილი და ლამაზად გაკეთებული აქვსო. ამ დროს მე განცხრომაში ვარ, საზაფხულოდ ფრჩხილს ვასუნთქებ და მანიკურს არ ვიკარებ და ფერი წამივიდა, ძალიან შემრცხვა :user:)

ნადიკვარზე ისე ციოდა, რომ გამიკვირდებოდა კიდეც წყვილები ასე გამწარებულები რომ არ ყოფილიყვნენ ჩაფსკვნილები:D ხუმრობის გარეშე, მართლა მაგარი ადგილია, ზაფხულში მისწრება…

აქვე იყო დალუქულ კარებიანი ფეშენებელური ტუალეტი, რომელიც შორიდან უსახურავო გვეგონა და ერთი საპატიო წრე დავარტყით არქიტექტურის გასაგებად:D

კიდევ აღსანიშნავია საცეკვაო არენა, სადაც, თუ სწორად მახსოვს, პარასკევს საღამოობით დისკოთეკა იმართება(yo)

მაპატიეთ გვერდზე გაწეული კადრისთვის, მაგრამ ხელის შეშლა არ მინდოდა. არადა ისეთ ადგილას ისხსნენ მაინც ვერ ავერიდე :D

ცოტა ხანში მეორე მისიაც, მარიკოც შემოგვიერთდა და ლაპარაკის უფრო აქტიურ რეჟიმში გადავედით :)))))

უჰ, რაღაცა ისეთი შეგრძნება მქონდა უცებ, უდაბნოში წყალს რომ იპოვი :D ისე მინდოდა ვინმესთან ჩემს საყვარელ თემებზე ლაპრაკით მეჯერა გული :user:  ერთი დღის ფარგლებში რაც მოვახერხეთ…

თან მშობლიური ყვითელი ავტობუსიც ვიხილე

ხო,კიდევ ეს როიალი მომეწონა. ადრე ბარი ყოფილა…

ვინაიდან ბოლო ტრანსპორტი 6-ის ნახევარზე გადიოდა, ბოლომდე ვერ მოვისურვილე ეს ორი ახალგაზრდა. ბოლოს ბედზე მივუსწარი მარშუტკას, თორემ იქ დარჩენა არ ამცდებოდა :D

მოკლედ, ასე ჩაიარა თელავში ვიზიტმა. იმედი მაქვს სხვა დროს მეტი ხნით ჩავალ და

ცოტა მეტის შესწავლას მოვასწრებ -_-

ხოდა ბოლოს, ტატუ, აღარ დავინახო შენი წუწუნი ბლოგთან  დაკავშირებით!

სხვა “ახალბედა” ბლოგერებზეც იგივე შემიძლია ვთქვა. წარმატებები და  დიდი გოგოები და ბიჭები გაეზარდეთ ბლოგოსფეროს :))) <3

]]> http://tiny.ge/telavshi/feed/ 4 25 june http://tiny.ge/25june/ http://tiny.ge/25june/#comments Sun, 20 Jun 2010 08:56:18 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4575 25 ივნისზე ფიქრი კარგა ხნით ადრე დავიწყე, მინდოდა რამე კარგი გაკეთებულიყო. ხოდა იმაზე კარგი რაღაც კეთდება,
ვიდრე მე წარმომედგინა :)
City Club-ში გაიმართება საღამო, კარგი შოუ პროგრამით. ჯექსონის ცეკვები, სიმღერები… ნუ მთავარი ნაწილის შემდეგ DJ იქნება…დრო- 22:00. ცოტა პატარა ასაკისებისთვის გვიანია, მაგრამ მგონი ერთი დღე კი უნდა გაუგონ მშობლებმა:))
ოფიციალური აფიშა ასეთია:
25 ივნისი არის მაიკლ ჯექსონის გარდაცვალების დღე. ამასთან დაკავშირებით, city club-ში (metekhi str.22) ეწყობა საინტერესო შოუ პროგრამა. მონაწილეობას მიიღებენ ტელეპროექტ “ნიჭიერის” მონაწილე ილია მამაგულაშვილი, ქორეოგრაფიული ჯგუფი “mad house” და ტელეპროექტ “ჯეოსტარის” მონაწილეები
event-ის გვერდი ფეისბუქზე დამატებითი ინფორმაციისთვის: michael jackson tribute (event) და შეგიძლიათ აქაც იკითხოთ  თუ რამეა…
რამდენიმე დღის წინ გავყევი ილიას city club-ში. ძალიან მომეწონა სიტუაცია. ინტერიერიც…

ეს ილია სცენის ფონზე :D

ეს სცენის სინჯები:))) რა ხმა მაქვს “სჭედავს?” :D


ერთი საფრთხეა, რომ შეიძლება თბილისიდან გასვლა მომიწიოს და არ ვიყო 25-ში და ხო ვიცი, გავსკდები ისე მენდომება  მაგ დროს აქ ყოფნა:(

ბევრგან გაჟღერდა უკვე ამ ივენთზე, მაგრამ მეც რომ არ დამეწერა არ შეიძლებოდა ისე მიხარია, რომ ამ დღეს ასეთი კარგი საღამო იქნება და რაც მთავარია, ისეთი ადამიანების ორგანიზებით, ვისთვისაც მართლა ძალიან მძიმე და მნიშვნელოვანი დღეა 25 ივნისი და ვიცი რამხელა პასუხისმგებლობით ეკიდებიან ყველაფერს <3

]]> http://tiny.ge/25june/feed/ 20 წინა საგამოცდო… http://tiny.ge/winasagamocdo/ http://tiny.ge/winasagamocdo/#comments Wed, 09 Jun 2010 18:54:49 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4533
“ხრფჯაფჯსუპ”- ამ ხმით მოვხვრიპე პომიდვრის შიგთავსი  და იმით გაოცებულმა, რომ ამხელა ხმის გამოცემის შესახებ პროტესტი არავის გამოუთქვამს, მხრები ავიჩეჩე და გავხსენი ახალი პოსტის ფანჯარა. არა, გული არ გაგისკდეთ, იმაზე არ დავწერ როგორ მიყვარს პომიდვრის ამ ხერხით ჭამა :D
მეც, ისევე როგორც საბლოგეთის და საბლოგეთის მკითხველის ძალიან დიდ ნაწილს, მძიმე ჟამი გვიდგას. ჟამი, როცა ფრაზაში  “სწავლის ძირი მწარე არის”, სიტყვა “მწარე” მისი ყველაზე აღმატებითი ხარისხითაა გამოყენებული და  ”კენწერო” ისე შორსაა, ეჭვიც კი გეპარება მის არსებობაში.
ან როგორ არ შემეპაროს, 54 საკითხი მქონდა სასწავლი და ის ის იყო ფსიქოლოგიური შიში დავძლიე და ვთქვი, რომ გავუმკლავდები მეთქი, კიდევ 15 დაუმატებია ლექტორს (გულუხვი რომ იქნები ადამიანი…)
მოკლედ, ვცდილობ ვისწავლო, მაგრამ იმდენად დამთრგუნველია ის აზრი, რომ ეს ყველაფერი 16 ივნისამდე უნდა მოასწრო და თანაც ეს ყველაფერი არ არის, მერე ეგრევე დანარჩენ 3 გამოცდაზე უნდა იფიქრო, უკვე ოოო…
როგორც წესი, რა ხდება ხოლმე ამ პერიოდში:
  • შემიძლია 24 საათი ვიწუწუნო.
  • ვჭამ ოთხმაგად მეტს. ხანდახან მგონია იმიტომ ვჭამ ამდენს, რომ ის დრო, რომელსაც მეცადინეობაში არ ვატარებ,რაღაცით გავამართლო საკუთარ თავთან :D
  • 24 საათი იმ დროზე ვოცნებობ, როცა ბოლო გამოცდიდან გამოვადგამ ფეხს…ორივე ფეხს და მეცოდინება, რომ შემიძლია მინიმუმ ერთი თვე არ მახსოვდეს კვირის რა დღეა, რომელი საათია და სად ვარ.
  • და 24 საათი მგონია, რომ ვერც ერთ გამოცდას ვერ ჩავაბარებ. მერე ნებისყოფა არ მეყოფა გადასაბარებლად და წავალ ვიტირებ :D
  • მაინცდამაინც ამ პერიოდში მომდის ათასობით იდეა, რომელის განხორციელების ხასიათზე ვარ და ნერვები მეშლება, რომ დრო არ მაქვს.
მოკლედ, ფაქტობრივად პარალიზებურ მდგომარეობაში ვარსებობ. დავიღალე :( თან იმდენ რამეს “ვმაზავ” ამასობაში :D
ყველა და ყველაფერი მენატრება :(
]]> http://tiny.ge/winasagamocdo/feed/ 12 როგორ გავიღვიძოთ… http://tiny.ge/rogor_gavigvidzot-2/ http://tiny.ge/rogor_gavigvidzot-2/#comments Thu, 13 May 2010 04:17:40 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4408

დილაადრიანი პოსტი…

საერთოდ, გვიანობამდე არასდროს არ მძინავს. ჩემი მაქსიმუმი 12 საათია და ისიც იმ შემთხვევაში, თუ რამე პატარა ხმაურიც კი არ მაწუხებს. ისე 9-10 საათი სტანდარტია (ბოლო დროის 11), მაგრამ როცა საკითხი ეხება 7 საათზე საწოლიდან წამოფრენას და 9 საათზე უნვიერსიტეტში დარჭობას, აი მანდ მიმძიმს…

მოკლედ, როგორ გავიღვიძოთ ეფექტურად (თუ ამას ეფექტი ჰქვია):

აქედანვე შევთანხმდეთ, რომ ადრე ვერ ვიძინებთ…გარშემომყოფთაგან ძალიან ცოტა მეგულება ისეთი, ვინც 11-12 საათზე იძინებს. გუშინ პატიოსნად ავდექი კომპიუტერიდან, მგონი 12 საათიც არ იყო ჯერ და დავწექი გრანდიოზული მისიით- უნდა დამეძინა! მაგრამ ვერაფრით ვერ დავიძინე მგონი 2-ის ნახევრამდე.

მაშ ასე:  ვიძინებთ მაშინ, როცა გვეძინება და ძილის წინ ვფიქრობთ იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია თქვენთვის (თუ გნებავთ მეტი დამაჯერებლობისთვის “საქართველოს მომავლისთვის”-იც დაუმატეთ)ხვალ დილით ადგომა .  ამაზე  ფიქრი დილითაც მოგიწევთ, მაგრამ თუ აქედანვე დაიწყებთ, უფრო შედეგიანი იქნება.

აუცილებლად ვაყენებთ მაღვიძარას, (მგონი საათის მაღვიძარას აღარავინ იყენებს და) მობილურზე.

ოქროს წესი:

არ დააყენოთ მაღვიძარას ზარზე სიმღერა (მუსიკა), რომელიც გიყვართ! თორემ რამდენჯერმე “გამიტკბა” მოსმენა და მიმეძინა… მაგის გამოყენებას ისევ თვითონ მობილურის მაღვიძარის ბაჭაჭყანა  ზარები სჯობია :D

მას შემდეგ, რაც მაღვიძარა დარეკავს, დგება გადამწყვეტი მომენტი: მართალია ყველაფერი გათიშულია, მაგრამ ტვინის რომელიღაც ნაწილი ცდილობს გაიძულოს გაიღვიძო. აი ამ დროს იწყება ნამდვილი ბრძოლა:

“აი, რა მოხდება ახლა რომ არ გავიღვიძო, შემდეგზე ჩავაბარებ…”

“ერთი “არა” არაუშავს, სემესტრის ბოლომდე დროა ჯერ“

“ოღონდ ახლა არ ავდგე და შემდეგ ლექციაზე მივალ“

არადა სულ რომ სემესტრის ბოლო იყოს, თუ ძილს ვერ გაუმკლავდი, შეიძლება ზემოთჩამოთვილი არგუმენტები არ გეყოს და  ბოლოს თქვა- ეს ერთხელ შემეტენოს და მომავალ სემესტრში გავიღვიძებ ხოლმეო  :D

კიდევ ერთი საფრთხე- მაღვიძარას რომ გამორთავ და “ერთი წუთი თვალს დავხუჭავ რა”-ს გაიფიქრებ, მაშინ არის ყველაზე  საშიში მომენტი. რამდენჯერ მომსვლია, რომ მგონებია 1 წუთი და ამ დროს 1 საათიც კარგად გასულა. რამდენჯერმე თვალებს არ დავუჯერე და აღშფოთება ვერ დავმალე- ამ წამს დავხუჭე თვალი და ერთი საათი როგორ გავიდა მეთქი o_O

მოკლედ, მთავარია სულ ერთი წამი! ის ერთი წამი, როცა თვალს გაახელ და უცებ წამოხტები (შეიძლება მასე უცებვე გადაყირავდე ისევ საწოლში, მაგრამ მაინც…). აი თუ მაგ წამოხტომამდე მიხვედით, ჩათვალეთ, რომ გაიღვიძეთ!

დაახლოებით ამ პროცედურების გავლის შედეგად დღეს წარმატებით გავიღვიძე და მართალია ახლა თვალებს ვიფშვნეტ და დაახლოებით იმ სტადიაში ვარ, როცა სიამოვნებით გააგრძელებ ძილს,მაგრამ გუშინ 3 გვერდიანი სემინარი ვბეჭდე და მენანება არ წასაღებად. თანაც სემესტრის ბოლო ახლოვდება და ის ზემოთხსენებული არგუმენტები არ მშველის…

ტკბილი ძილი ვისაც ახლა გძინავთ (მე მშურს თქვენი) და ყოჩაღ, ვინც გაიღვიძეთ :D დილამშვიდობისა <3

]]> http://tiny.ge/rogor_gavigvidzot-2/feed/ 32 შორეული… http://tiny.ge/shoreuli/ http://tiny.ge/shoreuli/#comments Sun, 25 Apr 2010 19:02:21 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4294
შორეული 2013, ოპტიმისტურ…არა, ნამეტანი (!) ოპტიმისტურ მოტივებზე…
OMG, რამდენი ხანია არაფერი დამიწერია…   ფაქტიურად იმის შემდეგ, რაც ის ბლოგერების რეალითი დამთავრდა რუსთავი2-ზე. ნუ, თუ დარჩა ვინმე ისეთი, ვისაც იმ პერიოდისთვის თვალი არ უდევნებია (150 000 ვიზიტორი მგონი ცოტაა ბლოგისთვის იმ ფონზე, როცა მთელი საქართველოს მასშტაბით ყველა  ოჯახშია ipad-ი)… მოკლედ დავწერ მათთვის, ვინც მხოლოდ გუშინდელი “პროფილი”-ს მერე შემოუერთდა ჩემს ბლოგს (ხო, პროფილში მოვყევი როგორ შეცვალა ჩემი ცხოვრება ბლოგის გახსნამ)-  ბლოგერების რეალითი ერთი თვის წინ დასრულდა. პირველ სეზონში ვეტერანები ვიყავით მიწვეულები. 13 ბლოგერი ვცხოვრობდით ერთად, ერთ wi-fi-იან სახლში. ნუ სიტუაცია იყო ვერ აღგიწერთ- ზოგი ყოფილი ცოლ-ქმარი, ზოგი ერთმანეთთან ნაჩხუბარი, ზოგი პირიქით- დადაქალებულ-დაძმაკაცებულები და ერთმანეთის პოსტებს ა-like-ბდნენ ფეისბუქზე! . უი, კინაღამ გამომრჩა- სვითი და კოტეც იყვნენ. ეს მათი პირველი გამოჩენა იყო ასეთ ფართო საზოგადოებაში მას მერე, რაც მეორედ იქორწინეს  ერთმანეთზე. რეალითის  არსი ჩვეულებრივ რეალითურ პრინციპებზე იყო დაფუძნებული, ვცხოვრობდით უბრალოდ… დავალება ის იყო, რომ ყოველი დღის ბოლოს უნდა პოსტი დაგვეწერა შიდა სიტუაციაზე.  მერე მაყურებლები აფასებდნენ, უკეთესად გვიცნობდნენ და ამის მიხედვით წყდებოდა მონაწილეების ბედი. საბოლოოდ ყვავამ მოიგო- ვინ თქვა არ უმართლებს ყვავას რეალითებშიო?
……
არ ვარ უკმაყოფილო, რომ ვერ გავიმარჯვე.ბევრი კარგი რამე გააკეთა ამ რეალითიმ. მაგალითად ის, რომ სიმართლის დროს წამყვანად მიმიწვია ტელეკომპანია იმედმა (დედაა, რა ბედნიერებაა!) მე კიდევ ავდექი და მოვითხოვე- ნანკა კალატოზიშვილი დამისვით სკამზე, თორემ არაფერსაც არ წავიყვან მეთქი. მართლა მომიყვანეს და იმაზე უარესი დავმართე, რასაც ის მართებდა ხოლმე თავის სტუმრებს. მოკლედ, ჩემი მისია შევასრულე და მაშინვე წამოვედი იმედიდან. აბა რაში მჭირდებიან, როცა მათი დაფარვის ზონა ახლა მხოლოდ სართიჭალის ოლქია და მე კიდევ ევროპის საუკეთესო ტელეკომპანიაში, რუსთავი2-ში ვმუშაობ :)
…..
ტრადიციულ ბლოგების მიმოხილვას ვერ მოვაბი რა თავი. ცალკე პოსტს კი მივუძღვნი, მაგრამ ახლა უბრალოდ არ შემიძლია ორი ფაქტი არ აღვნიშნო:
  • სვითიმ თავის მწვანე დიზაინი, რომელიც xiaxue-ს  საქართველოში მეათე, საიუბილეო ვიზიტის შემდეგ დაიყენა, შეცვალა და ისევ ვარდისფერს დაუბრუნდა. უი მართლა, ის top.ge ს მთვლელი  დავაბრუნებინეთ ბლოგზე ,  ბევრი  ხვეწნის შემდეგ…
  • დოდკამ ბოლო ორ წლიანი ყოველდღიური (არ ვაჭარბებ, გადახედეთ მისი ბლოგის კალენდარს, ერთი დღე არ გამოუტოვია. ანუ ორ წელიწადში 600-ზე მეტი პოსტი დაწერა!) პოსტვის შემდეგ ორი დღე ჩააგდო. მიზეზი  ჯერჯერობით უცნობია.  ვღელავ ძალიან :(
პირად ცხოვრებაში ყველაფერი ძველებურად… იმ კალათბურთელს დავშორდი 2010-ში რომ ვნახე ერთ მატჩზე და ორი წლის მერე რომ გავიცანი სადღაც. დღემდე არ მესმის რა მინდოდა მაგასთან:|
…
ხო, როგორც კი დავშორდი იმ ბიჭს, ერთ ჟურნალში, მგონი prime time ჰქვია, ისევ 60 თეთრი ღირს, მაშინვე განახლდა ჭორები, რომ მე და ილია მამაგულაშვილი ერთად ვართ. მერე პირველ არხს ეგ გამორჩებოდა? რაც თეა გვასალიამ “ამბობენ” განაახლა, ჩურჩულითაც ვეღარ ვბედავ რამის თქმას… ღმერთო ჩემო, ამდენი წელია ერთი და იგივე გრძელდება ჩვენს გარშემო! ეს ინტერვიუ რომ ვნახე, მაშინვე დავრეკე  people-ს ქართულ ვერსიაში და ექსკლუზიური ინტერვიუ შევთავაზე. თვეში ერთხელ აუცილებლად მიწევს გამეორება, რომ ჩვენ მხოლოდ მეგობრები ვართ :|

"ამბობენ"-ში ჩვენი რამდენიმე წლის წინანდელი სურათი აჩვენეს. ან სად მიაგნეს...

უი, ილიაზე გამახსენდა… ორ კვირაშია ის კონცერტი, უკვე ორი წელი რომ მზადდება.

ნუ მთელმა მსოფლიომ კი იცის, მაგრამ მე მგონი დაწვრილებით არ დამიწერია:

აი თუ გახსოვთ, ნიჭიერის სულ სულ პირველ სეზონში რომ იცეკვა dangerous, ის უნახავთ mj ს პროდიუსერს და ქორეოგრაფს myvideo-ზე ორი წლის მერე და დაებადათ იდეა, რომ this is it გაეკეთებინათ, ზუსტი ანალოგია!  და ილიას უნდა ეცეკვა ყველაფერი (რამდენიმე ცეკვა საკუთარი დადგმულიც დაამატა) ხმა MJ-სი დარჩება, რა თქმა უნდა… ერთ კვირაში ჩავალ ლონდონში. თან რამდენი ხანია neverland-ში არ ვყოფილვარ ილიასთან, მომენატრა იქაურობა…

უი ხო, იმ სახლში გადავედი…აი 2010-ში რომ ვინატრე, ბლოგინგიდან შემოსავლით მინდა ავიშენო მეთქი…

წავედი ახლა, მიშას ინაუგურაციაა ხვალ და მიწვეულები ვართ ბლოგერები, ტანსაცმელი მაქვს ასარჩევი და გავივლი ერთი სადმე…

]]> http://tiny.ge/shoreuli/feed/ 42 Black Saturday 10.04.2010 http://tiny.ge/black_saturday/ http://tiny.ge/black_saturday/#comments Sat, 10 Apr 2010 18:35:45 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4241

სულ ცოტა ხნის წინ, ცნობილი მოდელირებული ქრონიკის ეთერის გამო ატეხილ პანიკაში რომ მოვყევი (პოსტი იმ დღის შესახებ) და რამდენიმე წამის, თუ წუთის მანძილზე რომ მეგონა პრეზიდენტი მოგვიკლეს, აი იმ წამების  განცდების მიხედვით შემიძლია მივხვდე რა ხდება ახლა პოლონელების თავს…
ვიზიარებ მათ მწუხარებას…
R.I.P.

]]> http://tiny.ge/black_saturday/feed/ 18 HOME ALONE http://tiny.ge/alone/ http://tiny.ge/alone/#comments Thu, 08 Apr 2010 11:49:41 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=4195 კვირა დილიდან დაიწყო ჩემი სააღდგომო არდადეგები, რომელიც ოჯახმა მო(მ)იწყო! მომიწყო, ანუ ყველა წავიდა სოფელში და დამტოვეს მარტო სახლში.
(დავწერე ზედა აბზაცი, ბეჭდები მოვიხსენი, მკლავები ავიკაპიწე (ეს რა ჩვევა მაქვს) და გავემზადე საწერად)
მარტო სახლში დარჩენა მიყვარს ხოლმე რამდენიმე მიზეზის გამო:
  • შემიძლია ხმამაღლა ჩავრთო მუსიკა
თუმცა ისე არა, რომ მეზობლები დავაფრთხო.  ისინი კი არ ფიქრობენ ჩემზე, როცა “შატ შატ შატ სირუმე”-ს უსმენენ, მაგრამ მე არ მავიწყდებიან :D
  • შემიძლია ჩავიხვიო ერთი და იგივე სიმღერა, ან ერთი და იგივე სიმღერის რამე კონკრეტული მონაკვეთი და არავინ აღელდება ამის გამო
დედაჩემი განსაკუთრებით ვერ იტანს ხოლმე რამეს რომ “ვიხვევ”. თორემ მამაჩემმა და პატარა დამაც ჩემნაირად იციან ჩახვევა :D
  • შემიძლია ვიოლინოზე დავუკრა თითების ტკენამდე :D
რატომღაც ვერ ვუკრავ, როცა სახლშია ვინმე. არ მიყვარს რა ვქნა… პირველ დღეს, სახლიდან როგორც კი გავიდნენ,
დასალაგებელი რომ მქონდა ყველაფერი არც მიმიქცევია ყურადღება, მაშინვე ვიოლინოს დავტაცე ხელი.
  • შემიძლია მთელი სახლი დავიპყრო ცეკვა-სიმღერით
ისე, ხანდახან სასაცილო კი ვარ ხოლმე ბზრიალ-ბზრიალით რომ დავდივარ, თან რაღაცას ვაკეთებ, თან მთელი ხმით ვმღერი და თან ვცეკვავ, მაგრამ who cares? :D
  • ან შემიძლია არაფერი არ გავაკეთო და ვიდო მთელი დღე კომპიუტერთან
კომპიუტერთან ვჭამო(თ), ვსვა, მეძინოს o_O
მაგრამ, რა თქმა უნდა, მედლის ორი მხარე ყოველთვის არსებობს… მე როგორც კი მარტო ვრჩები, ვაკუუმში ვრგავ თავს!
ვითიშები რაღაცნაირად და ნაკლებ კონცენტრირებული ვხდები. ალბათ ინსტიქტია, ტვინს უნდა, რომ დაისვენოს. მარტო დარჩენის გარეშეც მაქვს ხოლმე ასეთი პერიოდები, მაგრამ ახლა განსაკუთრებით ვიგრძენი.
4 დღის მანძილზე ტელევიზორი არ ანთებულა ჩემს სახლში. ერთადერთი ახალი ამბავი, რაც გავიგე, მაივიდეოს ლაივზე  დამჭირდა რაღაც კადრი ნიჭიერიდან და ისე დაემთხვა, კურიერი იყო მაგ მომენტში და ყირგიზეთის არეულობას მოვკარი ყური. შეიძლება ცუდიც არის, როცა არ იცი რა ხდება… მართალია ფეისბუქზე სულ მხვდება ხოლმე რაღაც ნიუსები, მაგრამ იმათაც იგნორში ვატარებ და კახი კალაძის ვიდეოები რომ მომხვდა თვალში, დღემდე არ ვიცი რა არის. არადა მახოსვს დამაინტერესა რა ხდებოდა, უბრალოდ აღარ დავიმძიმე გონება :D
ვერანაირ საქმიან შემოთავაზებას ვერ ვერ აღვიქვამ. ანუ, რაღაცას მეკითხებიან/მთავაზობენ და ვერ ვფიქრობ რა უნდა ვთქვა. უამრავი e-mail-ი მაქვს წასაკითხი, უამრავი პირადი მესიჯი ფეისბუქზე. ბლოგიც მისახედი…
გუშინ უკვე ყელში ამომივიდა საკუთარი უმოძრაობა და დღევანდელი დღე კონცენტრაციის დღედ გამოვაცხადე :D კონცენტრაცია დილით სახლის დალაგებით დავიწყე. მერე კომპიუტერთან მოვედი და  პირველ რიგში გაუბედურებულ დესკტოპს მივხედე :D (ეს კიდე ცოტა კარგ მდგომარეობაშია, ორი დღის წინანდელია და და მომდევნო ორ დღეში დაემატა თვისთავად…)

ახლა პოსტს ვწერ (?) აშკარად და მერე ინბოქსებს დავერევი.

მარტო ყოფნის ამ პერიოდის მთავარი დადებითი:

რომ მიდიოდნენ დაავიწყდათ ფულის დატოვება ჩემთვის.  დამირეკეს შეშინებულებმა, ეს რა მოგვივიდაო.  მე კიდევ მეთქი “ჰმ დედიკო და მამიკო”- ხელფასები ახალი აღებული მქონდა და გავიჭიმე :D ინტერნეტის ფულიც მე გადავიხადე (დამიბრუნებენ ჩემს 50 ლარს,არ მაინტერესებს:D), ჩემით ვყიდულობდი რაც მინდოდა (როცა მაღაზიაში ჩასვლა არ მეზარებოდა) და საერთოდაც, რაღაც დამოუკიდებლობის შეგრძნება მქონდა.

ალბათ იმის გამოც, რომ პირველად დამტოვეს ზედმეტი წუწუნის გარეშე მარტო, პირველად დღეში 10-ჯერ არ მირეკავდნენ სად ხარო და მიუხედავად იმისა, რომ ნიჭიერიდან ძალიან გვიან მოვდივარ ხოლმე, გუშინაც მთელი დღე გასული ვიყავი და გვიან საღამოს მოვედი, არაფერს არ მეუბნებიან.

ერთადერთი, რაც მახსენებდა, რომ მარტო არ ვარ ძილის წინ (ჩემი ძილის წინ არა, იმათი დროით) დედაჩემის და მამაჩეიმს ზარები იყო- გაზი დაკეტე? ცენტრალურიდან დაკეტე ხო? შუქები არ დაგრჩეს ანთებული ღამე. წყალი შეამოწმე? კარები ჩაკეტილია? ორჯერაა ჩაკეტილი? :D

anyway,დავისვენე კარგად და ენერგიებ აკრეფილი დავუბრუნდები “სააქაოს” :))

]]> http://tiny.ge/alone/feed/ 14 ახალი ავატარი http://tiny.ge/new_avatar/ http://tiny.ge/new_avatar/#comments Sun, 07 Mar 2010 19:28:29 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=3956 აგერ უკვე ლამის ერთი წელია ერთი და იგივე ავატარი მაქვს აბსოლიტურად ყველგან. ზედმეტად შევეჩვიე, ძალიან შემიყვარდა. თან ისეთი ბუნებრივია, ვერავინ ვერ ხვდებოდა,  რომ კირა ნაიტლი იყო :D ვინც არ მიცნობს კიდევ,ყველას ის ვეგონე.  ვინც არ მიცნობს კიარა, ერთხელ სვითი დიდხანს არ მყავდა ნანახი და მითხრა- მალე მნახე, თორემ უკვე შენს ავატარზე რომ არის, ის მგონიხარო :D მეთვითონაც  იმდენად მივაჩვიე თვალი, რომ სარკეში ჩახედვისას ლამის კირას ველოდებოდი :D
ცოტა ხნის წინ  დამებადა იდეა, რომ გადამეღო მასეთი სურათი, იმავე ფერებში, იმავე განლაგებით, მაგრამ მერე დამეზარა. თან ფოტოშოპი არ ვიცი და ფონის გაკეთება გამიჭირდებოდა..გუშინ წინა პოსტზე ლილიანმა ეს სურათი დამილინკა, ესაა ჩემთვის თინიო

მომეწონა,მგავს:P ხოდა დღეს მომწერა, თუ რამე იდეა გაქვს, შენს სურათს გაგიკეთებ მაგ სტილშიო. ხოდა ამ სტილის რა გითხრათ და  ჩემი ძველი იდეა კი გამახსენდა კირასებურ ავატართან დაკავშირებით. ენდიმ წინა პოსტზე დამიკომენტა, ეგ ავატარი უკვე შენი სავიზიტო ბარათიაო (როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა, მე ვეგონე ჩემს ავატარზე :D არადა სხვა სურათები ნამდვილად ნანახი აქვს. მერე რომ ვანახე ააშკარა განსხვავება, მითხრა შენი ჯობია, კირა არ მიყვარსო :D )ზურიუსმაც დამიკომენტა: “ჩემთვის, როგორ უკვე გუშინ გითხარი, შენ ცხვირზეხელებაფარებული გოგონა ხარ. ფოკუსირებული და ოდნავ მომღიმარი გამოხედვით”-ო  და მეეთქი ეს ნიშნებია! :D

რამდენიმე დუბლის შემდეგ გამოვიდა (თითქოს). მთლად იგივე აშკარად არ არის (გარეგნობაზე არ ვამბობ ნამდვილად, სურათის ზოგად განლაგებას ვგულისხმობ) – ხელებიც ცოტა სხვანაირად დამიჭერია და ჩემი ფართხუნა შავი ჯემპრიც ვერ მოვძებნე. თმაზე არ გინდათ- მეც ვიცი რომ გაჩეჩილია. წარბებიც (ტოესწ ჩემი მარცხენა წარბი, რომელიც თქვენთვის ახლა მარჯვნივ არის) საოცრად მაქვს, მაგრამ იდეა ხომ ჩანს :D ხოდა ასე.. გადავიღე, ლილიანმა ფონი გამიკეთა და  შევცვალე ჩემი ავატარი (ნუ ფორუმებზე ისევ ის მექნება. ფეისბუქზე, სკაიპში შევცვალე და ბლოგებზე. )

გამოიყურება ასე:

ეს ისე მაინც:

ერთ-ერთი დუბლი: D

მე კი კირას გამოსახულება უფრო მსიამოვნებდა ჩემს ავატარზე, მაგრამ უკვე ნამეტანი გადავებით ერთმანეთს და სულაც არ მინდა ვინმე ნაცნობს რომ ვნახავ ვერ მიცნოს იმის გამო, რომ კირა არ ვარ მოწითალო ფონით და ხელებ შეტყუპებული  მოსიარულე :D

]]> http://tiny.ge/new_avatar/feed/ 10 ურჩხული ბანკომატები და ერთადერთი სიყვარული http://tiny.ge/bankomati_love/ http://tiny.ge/bankomati_love/#comments Thu, 25 Feb 2010 08:15:07 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=3849
ბლოგის უჩვეულო რეჟიმის გამო, ცოტა არ იყოს დავიძაბე..დავუბრუნდეთ ჩვეულ რეჟიმს!
რამდენიმე  რაღაც, რასაც ვერ ვეჩვევი/არ მიყვარს/დისკომფორტს მიქმნის..
სიაში ღირსეულ, პირველ ადგილს იკავებს

ტელეფონზე ლაპარაკი!

ვერ ვიტან სახლში რომ ჩემს გარდა არავინ არ არის და ტელეფონი რეკავს, იძულებული ვარ, რომ ვუპასუხო. ყველანაირდ თავს ვარიდებ ხოლმე. რისი ბრალია არ ვიცი, მაგრამ რა ვქნა, ვერ ვიტან.
იგივეა მობილურ ტელეფონზეც – უფრო მწვავედ თან.
კონცენტრაცია მეკარგება, თუ რა არის არ ვიცი, მაგრამ სულ დაბნეული ვლაპარაკობ ხოლმე. იცით რა ძნელია? რომ გინდა, რომ უპასუხო და თან იცი, ტვინს იმხელა ძალა უნდა დაადგეს და გეზარება :D არასდროს არ ვრეკავ საქმეზე ისე,თუ განსაკუთრებულად არ მოვემზადე სიმყუდროვეში არ დავჯექი და ტვინი არ გადავრთე “ტელეფონზე ლაპარაკის რეჟიმში”. როგორ მოვახერხო, რომ ტელეფონზე ლაპარაკი ასე არ მთრგუნავდეს, არ ვიცი, არადა საჭიროა აშკარად..

მეორე- ბანკომატები!


ნუ ბოლო დროს კიდევ რა უჭირს, მაგრამ ისეთი შიშები მქონდა ხოლმე.. აი რაღაცნაირად მაშინებს საერთოდ საბანკო ოპერაციები,ამდენი რიცხვები. ჯერ ერთი ალბათ იმიტომ, რომ მე და მათემატიკა ერთად ვერ ვთავსდებით :D სულ სულ თავიდან რომ ჩემი პირველი პლასტიკური ბალათი მეპყრა ხელთ და მარტოს უნდა გამომეტანა თანხა ანგარიშიდან, ერთი-ორი წუთი ღრმად ვსუნთქავდი და ისე მივედი ბანკომატთან- შენელებული კადრით და ნელი ნაბიჯით :D
ამ პუნქტის შესავალი- საერთოდ, ვიზუალური მეხსიერება მაქვს განვითარებული.  ყველაფერს ჯერ ვიზუალურად ვიმახსოვრებ, მერე სხვა დანარჩენით.. აი, მაგალითად, აბიტურიენტობის დროს, ერთი და იგივე უნარების ტესტი ვწერეთ ორჯერ და მეორედ რომ გვაწერინა, პასუხების ფურცელზე X-ების განლაგება მახსოვდა თვალით :D
ხოდა, ამის გამო ხშირად მიჭირს ხოლმე სიახლეებთან შეგუება, ნუ ძირითადად კომპიუტერულ საკითხებში.

ტოპ შეუგუებლობა:

ვერ ვიტან ახალ სკაიპს! არ შემიძლია.. რომ ვხედავ მაჟრიალებს :D არ ვიცი არ მომწონს, თუ არ მინდა გავერკვე როგორია- იქნებ ჯობია ძველს, მაგრამ არა, არც მიფიქრია. დავათრევ ფლეშკით, კომპიუტერით, გულის ჯიბით (:D) ძველი სკაიპის საინსტალაციოს, რომ  შემთხვევით საიდანმე ის არ გადმომეწერინოს.. ერთხელ იყო, თავისით დამიაპდეითა და კინაღამ შევყარე ქვეყანა..

და კიდევ ერთი- ოპერის გარდა სხვა ბრაუზერს ვერ ვიტან :| ერთადერთი სიყვარულია, მზე და მთვარე ამომდის მასზე :D  არადა, იდეაში ყველანაირი კომფორტულობისგან დაცლილია ოპერა. ნუ მთლად მასე არაა სინამდვილეში (love), მაგრამ ისე შეიცხადებენ ხოლმე ოპერა მაქვს მეთქი  რომ ვიტყვი, ვკომპლექსდები :D  მართალია, ბევრი რაღაც ისეთი არ აქვს, როგორც ფაირფოქსს, მაგრამ ამას განსაკუთრებულად ვერ ვიტან. ახლა, windows-ი გადავაყენე (დიაღ, დიდი ხნის ნანატრი windows 7 მაქვს და თან ჩემით დავაყენე მარტომ )და ქრომი დავაინსტალირე. ყველანაირად ვატანდი თავს ძალას, რომ ოპერისკენ არ გამქცეოდა ხელი, მაგრამ პოსტის წერისას რაღაცამ გამიჭედა ქრომში და მეეთქი ეგრე არ გინდა! ეგრევე გადმოვწერე ოპერა :/ მაგრამ სპეციალურად არ ვაყენებ speed dial-ზე რაღაცეებს, რომ არ გადავიდე ისევ იქ. ქრომში გავმართე ბუქმარქები და ყველაფერი უკვე.. თან ისეთი კარგი რამეები მაქვს ცოტნეს წყალობით  ფეისბუქისთვის, რომ მენანება ქრომის გადაგდება.
1. სმაილები ჩატში
2. ნებისმიერ სურათთან მაუსს რომ მიიტან, გვერდით გიდიდებს და აღარაა საჭირო სათითაოდ შესვლა (მეორე სურათს რომ დააკლიკავთ გადიდდება)

შემდეგი შეუგუებლობა- ფილმების კომპიუტერში ყურება

ათასჯერ მირჩევნია ვიწვალო, ფლეშკაზე გადავიტანო და dvd-ში, ტელევიზორის ეკრანზე ვუყურო ფილმებს. ფილმებს კიდე არაუშავს, მაგრამ ცოცხალი  თავით TV SHOW-ების ყურება არ შემიძლია კომპიუტერში. gossip girl დავიწყე და რამდენიმე სერიის მერე დავნებდი, აღარ შემეძლო :D

ის, რაც  განსაკუთრებით არ მიყვარს

ტელეკომი

ვაიმე, მომკალი და ტელეკომს ნუ გამაგონებ. ეს აგრესია იმის მერე გამიჩნდა, რაც კავკაზუსის კაბელები გადაჭრეს. მართალია მე არ შემხებია ეგ პრობლემა, მაგრამ იმდენად გავმწარდი მათ საქციელზე, სამუდამოდ ამოვირეცხე გულიდან. ეგ კიარა, 100-100-ის ტელეფონს რომ ყიდულობდნენ ჩემები, ვარწმუნებდი არ იყიდოთ მეთქი და ბოლოს დავნებდი :D

კიდევ ერთი- ბლოგსპოტი.

ვორდპრესელების სენია, თუ რა არის არ ვიცი, მაგრამ როგორც კი ვინმე ბლოგსპოტელს ხელში ჩავიგდებ, ეგრევე ვარწმუნებ, რომ სასწრაფოდ ვორდპრესით შეცვალონ.
კიდევ იქნება ისეთი რამეები, რაც ახლა გამომრჩა, მაგრამ იმედია მნიშვნელოვანი არაფერი დამვიწყებია..
პ.ს.
მომწონს windows7, პაინტი აქვს უმაგრესი და მე ხო ბედნიერებისთვის სხვა არაფერი მჭირდება :D
]]> http://tiny.ge/bankomati_love/feed/ 16 wtf http://tiny.ge/wtf/ http://tiny.ge/wtf/#comments Mon, 15 Feb 2010 14:35:10 +0000 Tiny http://tiny.ge/?p=3773 ბოლო რამდენიმე  დღეა მიჭირს ენერგიების მოკრება და პოსტვა.. და თან ცოტა არ იყოს გაბრაზებული ვარ ინტერნეტ სამყაროზე.. იმიტომ, რომ  საფუძვლიანად გავმწარდი  ორი შემთხვევის გამო:

1. ალბათ,  ყველამ გაიგო ნოდარ ქუმარიტაშვილის ტრაგიკულად გარდაცვალების ამბავი. ყოველთვის ძალიან მოქმედებს ხოლმე ასეთი ამბები- მართალია იქამდე საერთოდ არ ვიცოდი ვინ იყო (ეგ კიარა, ისიც არ ვიცოდი, თუ ოლიმპიადა იწყებოდა:|), მაგრამ როგორც ყველამ, მეც ძალიან განვიცადე და ჩვენების შავი ლენტების გამოსვლისას ცრემლები ვეღარ შევიკავე

რა თქმა უნდა, ამ ამბის გაგებისთანავე facebook-ზე შეიქმნა ჯგუფები და პეიჯები,  სახელწოდებით- RIP Nodar Kumaritashvili.  ერთ-ერთ მსგავს პეიჯზე, ვიღაცამ, როგორც მერე გაირკვა, ამერიკელმა ღლაპმა, დადო საშინელი სურათები. ნუ ყველაზე მსუბუქი მაგალითისთვის:

ოოი როგორ დავიძაბე! არადა სახელი ისეთი იყო, სურათებში შეიძლებოდა არც შემეხედა და ისე გავწევრიანებულიყავი მანდ.  მერე დაიწყო დაშეარებები ფეისბუქზე, ფორუმებზე თემები გაიხსნა, რომ დაერეპორტებინათ სურათები ან  გვერდი და გაექუმებინათ. ხოდა დღეს რომ ვნახე, ის სურათები წაუშლია ფეისბუქის ადმინისტრაციას.  მეთქი huh, we did it! მაგრამ იმ მომენტში ისე გავმწარდი, რაც ენაზე მომადგა, ყველა უწმაწური სიტყვა გამოვიყენე :|  WTF :|

2.  გუშინ დილით, “ნიჭიერი”-ს ერთ-ერთმა მონაწილემ შეშფოთებულმა მომწერა facebook-ზე, დამილინკა ვიდეო, რომელიც შენელებული კადრით იწყება და ცოტა ხანში ეწერება:

გამაჟრიალა oO თან რაღაც ისეთი სურათებითაა გაკეთებული, არ გავდა სხვადასხვა საიტებიდან მოპარულს და მეთქი ახლობელი იქნება ვინმე..  ძალა წამერთვა ხელებში, მართლა, მაგრამ  სრული პანიკის ატეხვამდე, ნიჭიერის ბლოგზე შევედი და ჰმ! ილიას დატოვებული  კომენტარი იყო სულ ახალი და სკაიპში რომ :@-ეს სმაილია, მაგას დავემსგავსე :D

wtf! რატომ?.. აბა სადაა მუღამი ან იმის, ან ამის oO

მოკლედ, ვზივარ კომპიუტერთან და  ენერგიებს ვერ ვიკრებ ნორმალურად, ისევ looklet-ით ვერთობი და ერთადერთი, რაც მახალისებს- დღეს ნიჭიერის დღეა : ))

]]> http://tiny.ge/wtf/feed/ 15