აი,ასეთი საშინელება გამოვიარე :D

ეს ბრძოლის წინ, ოფისიდან გამოსვლისას. გაიცანით, დიადი განგსტერების სამეული :D

განვთავსდით მარშუტკაში და სიმბოლურად მეფარიძის “მშვიდობით” ვიმღერეთ. არა, არ გატყუებთ, მირიანმა ჩართო და რა, არ უნდა ავყოლოდით აბა ? :D

ახმეტელთან სტრაიკერებიც შემოვიერთეთ და ასე ავედით ბრძოლის ველამდე, მამკოდაში.

ეს, ჩვენი ანდერძები ბრძოლის წინ:

ბლოგერული ანდერძებია ფრიად…

ხოდა აი ისიც, მოვიდა ბრძოლის დრო. გავიყავით ორ გუნდად. ბლოგერებიც ორად გაგვყვეს:

პიკო, ლანდიშა და ეკა მოწინააღმდეგის გუნდში და მე,დოდკა და მარია ერთად.

ჯარისკაცების მისია იყო თავიანთი ჟურნალისტების დაცვა და მოწინააღმდეგეების ჟურნალისტების ტყვედ აყვანა. თამაშის დამთავრებისას (2 საათში), ვისაც მეტი ჟურნალისტი ეყოლებოდა დატყვევებული, ის მოიგებდა.

ყველაზე საშინელი მომენატი იყო უკუთვლა ბრძოლის დაწყებამდე- 3…2…1…

პირველივე წუთებზე მომხვდა ერთი ტყვია. წავედი სასიკვდილეთში :D ანუ არის ადგილი ბრძოლის ველზე, სადაც მკვდრები მიდიან და რაღაც დროის მანძილზე ვერ თამაშობ, მერე ცოცხლდები. დოდკამ ამიხსნა, რომ იდეურად ეს ნიშნავს- შენ კი მოკვდი, მაგრამ დამატებითი ძალები გამოაგზავნეს შენი ქვეყნიდან…

აქ იყო ყოველ 15 წუთში გაცოცხლება- 1:00-ზე რომ მომკვდარიყავი 1:15-ზე გაცოცხლდებოდი. 1:14-ზე რომ მომკვდარიყავი, 1:15-ზე

დანარჩენ მკვდრებთან ერთად..:D

მერე შევედი აზარტში…დავიწყე იდაყვებით და მხრებით სირბილი :D მეორედაც მომკლეს ოღონდ… მაგრამ  ავუღე ალღო ასე თუ ისე და… ყველაზე დაძაბული მომენტი იყო, როცა ყველა დამიხოცეს ირგვლივ. მთელი დაცვა, ჟურნალისტებიც.. როგორღაც გადავრჩი და შევიმალე ჩვენი ბაზის ერთ ოთახში. თან ვკანკალებ, რომ ვინმე არ მომადგეს, თორემ ეგრევე ტყვედ ჩავვარდებოდი ან მომკლავდნენ ახლო მანძილიდან . ასე ვიდექი ატუზული, როცა მტერი მომადგა კარს! ფეხის ქვეშ რაღაც დახმაურდა და გაიგო იმან. ეგონა ჯარისკაცი ვიყავი, სამჯერ შემოყო ოთახში თოფი. ნამდვილი ფილმივით იყო :D ბოლოს თქვა, რომ თუ ჟურნალისტი ხარ, გამოდიო და გავყევი რა მექნა. მაგრამ კარებთან უწია უბედურების ჟამმა, მოკლეს :D რომ მოკლეს ავტეხე კივილი, მარტო ვარ დამიცავით მეთქი და მოვიდა ჩემიანი…

ეს კადრები ეკას გადაღებულია, ერთ-ერთი ხოცვა-ჟლეტვის დროს :D ჩვენი ტყვე იყო ამ დროს.

მეორე დაძაბული მომენტი იყო, როცა შემთხვევით სამივე ჟურნალისტი ერთად მოვხვდით. ყველა ამოხოცეს და დავრჩით მარტო. ეგონათ ჩვენც დავიხოცეთ, ლაპარაკი მესმოდა, მაგრამ მაინც შემოიხედეს და დავხვდით მე,დოდკა და მარია უმწეო სიფათებით :D

ასე დამთავრდა თამაში…

მეორე კრუგზეც წავედით რამდენიმე. ოღონდ ე.წ. “აძინოჩკა” იყო, ერთხელ მოკვდები და სიცოცხლე აღარ გაქვს. მე და მარია ვიყავით ისევ სამიზნეები. ჩვენს ტყვედ აყვანაზე იყო ანუ.ხოდა ამ ხელში მაინც მოვიგეთ.

მერე ყველაზე სასიამოვნო ნაწილი- მწვაადი! :D

მოკლედ, მართლა ძალიან კმაყოფილი წამოვედი იქიდან მიუხედავად იმისა, რომ ყველა კუნთი მტკიოდა, საშინლად დაღლილი ვიყავი და  ნაკაწრებიც მქონდა (და ნატყვიარი, რომელიც მეორე დღეს შევამჩნიე). არ მეგონა თუ ასე მომეწონებოდა ადრენალინი იმიტომ, რომ მე მთაწმინდის პარკზე რომ ვიყავი ბოლოს და  ერთ საშინელებაზე დავჯექი, მაშინ საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მეშინია ასეთი რამეების :D ეგ კიარა ბათუმში ეშმაკის ბორბლის შემეშინდა (უი,ბათუმის ამბებიც მოსაყოლი მაქვს…). მგონი უფრო სიმაღლის შიში მაქვს, ვიდრე ადრენალინი არ მიყვარს.

სერჟანტმა მითხრა, რომ აღჭურვილობა იყიდე და შემოგვიერთდი ხოლმეო (ჟურნალისტად არა ოღონდ :D )და რავიცი აბა, ღირს დაფიქრება, თუ სიზარმაცემ  არ შემომიტია…ეს  კარგი ფიზიკური ფორმისთვის და ცოტა ადრენალინისთვის, თორემ ისე ძალიან მშვიდობიანი ვარ. კომპიუტერულ თამაშსაც კი ვერ ვიტან ქაუნთერს. ჩემ ძმას გადავაშენებინე საერთოდ..

აქვე, მარიას კაარგი პოსტი ამ დღეზე : http://dreamar.wordpress.com/2010/07/21/ბრძოლის-ველზე/

ბოლო სიტყვებს ვეთანხმები:

ამ მცირე გამოცდილების საფუძველზე დავასკვენი, რომ ომის დროს ჟურნალისტის მიერ საგმირო საქმეებზე ფიქრი და თავის გამოჩენები სრულიად ზედმეტია. ასეთ შემთხვევაში შესაძლებელია სავსებით უაზროდ და სულელურად იქნას ხელყოფილი მისი სიცოცხლე. და საერთოდაც, რა დროს ომია, Make love, not war!

ა, კიდევ ფილმები მაქვს ნანახი.. კალათბურთზე რა, ან cheer გოგოებზე, ან სპორტსმენ ბიჭებზე რომანტიკები  და ა.შ. მოკლედ, არც წესები ვიცოდი და არც რამე მსგავსი..

დღეს ძალიან დამაინტერესა რა იყო საერთოდ- ცხოვრებაში ყველაფერი უნდა ნახოო ნათქვამია :D ჩემს ძმას უყვარს კალათბურთი, დადიოდა კიდეც და ახლაც აპირებს ისევ შესვლას და ის რომ გაეხარებინა, – ჩემთვის, თავისთვის და ლევანისთვის იყიდა მამამ ბილეთები.

ბილეთი

[ბილეთებზედ- ყველაზე ძვირიანი ბილეთი იყო ორ ლარიანი :D ეს რომ თქვეს მეთქი ალბათ 50 თეთრიანებიც არსებობსთქო.. ]

აფიშა

იყო ფინალი საქართველოს თასის. თსუ და საუ (აგრარული უნი) უნდა შეხვედროდნენ.

რომ შევედი პირველი, რაც  გულში, ჩემთვის აღმომხდა იყო- რამდენი ლამაზი მამრია! :D ვარჯიშობდნენ ჯერ, 15 წუთით ადრე მივედით..

თამაშის დაწყებამდე#1

თამაშის დაწყებამდე#2

თამაშის დაწყებამდე#3

პირველი 10 წუთი კალათბურთელების თვალიერებას მოვუნდი.. მეორე ათი წუთის მანძილზე წესებში გავერკვიე და  ბოლოსდაბოლოს გავიგე რას ნიშნავს “ერთ ქულიანი”, “ორ ქულიანი” და “სამ ქულიანი” ბურთები.  ფეხბურთის გარდა არც ერთი სპორტის წესები არ ვიცი ბოლომდე. მაგრამ რაც არ უნდა უცხო სპორტი იყოს, სტადიონზე მაინც სხვანაირი ემოციით ვუყურებ სულ რომ არ მაინტერესებდეს. ძალიან ბევრ ემოციას ვხარჯავ ხოლმე და მერე თავს კარგად ვგრძნობ.

მოედანზე ბოტასების ჭრიალის (?) ხმა..ოფლში გაწურული მოთამაშეები, სასტვენის ხმა, გულშემატკივრები და aww.. მოაქვს! თან ძალიან გავერთე სურათების გადაღებით. ყველა სურათში ბურთი ისეთ კარგ “პოზებშია”, მიხარია რომ ვუყურებ :D

ჩემი მორიგი შედევრი <3 :D

განსაკუთრებულად მიყვარს ხოლმე ჰიმნის შესრულების მომენტი. გული მიჩუყდება

გიმნ :D

თსუ

დამამახსოვრდნენ:

• დავით ბარბაქაძე- იმიტომ, რომ კარგად თამაშობდა, მაგრამ ბოლოს როგორ თამაშობდა აღარ ვიცი იმიტომ, რომ მაგის გარდა დამამახსოვრდა..
• გიორგი გაფრინდაშვილი, რომელმაც უფრო კარგად ითამაშა. თან ძაან მომეწონა. თსუ-ს საუკეთესო მოთამაშედ დაასახელეს დღევანდელ თამაშში
• აგრარულის 19 ნომერი იმიტომ, რომ საქართველოს ნაკრებში თამაშობსო მამაჩემმა ათჯერ გამიმეორა- ცინცაძე.
• თსუ-ს 11 ნომერი, რომელმაც იმდენჯერ გამაზა, რომ ნერვები მომეშალა :|

:D

შეჩერდი წამოო.. თუ როგორ არის ეგ?:user: :D

19

რომელიღაც დაძაბული მომენტი:D

მოკლედ, მომეწონა თამაში.. სამწუხაროდ წააგო თსუ-მ (ანგარიშს არ დავასახელებ,იყოს :D) ბოლო წუთებში ვიდეოს ვიღებდი და არ მაქვს გამარჯვებულების სურათი. ვიდეო რატომ მინდოდა არ ვიცი, მაგრამ იდეაში მინდოდა oO

სიამოვნებით წავალ ხოლმე კიდევ, სტადიონზე ყურება სულ სხვაა.. ოღონდ იმედია შემდეგში მაინც დამხვდებიან ესენი:

იმის გამო, რომ ვერ წავედი, რაც თავის მხრივ იმან გამოიწვია, რომ გვიან იწყებოდა და მარტო ვერ წავიდოდი, ტელევიზორთან მისვლის ნერვებიც არ მქონდა. უბრალოდ, საშინელი შეგრძნება იყო ჩემი სახლიდან რამდენიმე კილომეტრში რომ პირლო თამაშობდა :user: მაგრამ მეორე ტაიმში მაინც გავედი საყურებლად. აქ უკვე დავიბენი იმიტომ, რომ ჩვენებს კიარა იატალიელებს ვუყურებდი და მახსენდებოდა მსოფლიო ჩემპიონატზე ჩემი დაღვრილი ცრემლები, გროსოს პენალტის მერე რომ წამსკდა :D და ბრახ.. გოლი..

2. კალაძე რატომ ათამაშეს ვერ გავიგე. ალბათ არ შეიძლება ახლა მთლად ორ გოლს გადავაყოლოთ, მაგრამ ვარჯიშის არაფერი ეტყობოდა მაგას, მთლიანად ბიზნესზეა გადართული. თავის დროზე რომ კარგი იყო, მაგას ვინ უარყოფს, მაგრამ გუშინ რომ არ უნდა ეთამაშა- ეს ცხადია!

3. იმის წარმოდგენაც კი ნერვებზე მშლის, რომ შეგვეძლო ფრე დაგვემთავრებინა თვით იტალიასთან და ვერ დავამთავრეთ.

4. ნაკრების თამაში ან გამოსწორებულია, ან იტალიამ დაგვინდო. უფრო პირველი მგონია : )

5. გულშემატკივრებს დიიდი აპლოდისმენტები..რომ ვუყურებდი, აშკარად დავინახე, რომ კახის გოლის შემდეგ მთეელი პოლიცია ტრიბუნებისკენ შებრუნდა, რომ ვინმე არ გადმომხტარიყო ალბათ :D მაგრად მაინტერესებდა რამე მოხდა, თუ არა  მერე და ველოდებოდი დღეს კურიერს. თუმცა არაფერი უჩვენებიათ მსგავსი.. ვინმე თუ იყავით სტადიონზე,  მითხარით მართლა ასე მშვიდობიანად გადავიარეთ, თუ არა..

6. იტალიის თამაშს დავესწრები. მომავალი მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალზე :D :D [და ამას ისე ვაცხადებ, რომ იმასაც არ დავაყოლებ, მანამ არაფერი მეტკინა მეთქი :D]

7. სათაურმა არ შეგაშინოთ :D

8. საღამოს იმ პოსტს დავწერ, რომელიც ახლა უნდა დამეწერა, მაგრამ გულმა არ მომითმინა, რომ ამ თამაშზე რამე არ მეთქვა..