რაღაცნაირი ბლოგი

more than his fans…

Tiny — Thu, 02 Sep 2010 11:02:09 +0000

რამდენიმე საათის წინ, ლილიანმა ფეისბუქზე ლინკი დააშეარა და დამტაგა, რის გამოც ჩემი იმპულსურობიდან გამომდინარე კარგი ისტერიკა მოვაწყე ფეისბუქზეც და ისედაც ბევრი ვიჯიჯღინე. სინამდვილეში არც ის დაშეარებული ლინკი, რომელიც ბექას პოსტს წარმოადგენდა და არც ლილიანი, შუაში არ არიან. მაგრამ არის ზღვარი, როცა უბრალოდ ჩხუბსა და წივილ-კივილს იქით გზა აღარ გაქვს. ვინაიდან სახლში მარტო ვარ და კარგი საშუალება მქონდა მარტოს მეჯუჯღუნა და ხმამაღლა გამომელანძღა ჩემი აღშფოთების გამომწვევი არსებები, დავოკდი და სრულებით საღ გონებაზე მინდა მივუძღვნა ერთ საკითხს პოსტი.. ცოტა დიდი პოსტია, მე მომიტევეთ :user:

შესავლის სახით:

ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა ლელა წურწუმია. ეს ყველა ჩემმა გარშემომყოფმა კარგად იცოდა.

მისი ყველა კასეტა მქონდა
ვაგროვებდი ჟურნალებს, რომლებშიც თუნდაც ერთი პატარა მონაკვეთი წერებულიყო და პატარა სურათი ყოფილიყო დართული, მაინც ვყიდულობდი.
ვიცოდი ყველა სიმღერა ზეპირად, სიმღერაშიც ვბაძავდი და ხმა ისე მქონდა იმის ხმაზე დაყენებული, რომ მერე ერთი-ორჯერ რომ სცენაზე დამჭირდა გასვლა, ვოკალისტს კარგი ტანჯვა-წამება დასჭირდა, რომ ჩემს ხმაზე დავებრუნებინე იმდენად მქონდა გამჯდარი ლელას სტილი.

ღამეც ძალიან ხშირად მესიზმრებოდა და ისიც კი დამსიზმრებია როგორ აკეთებდა ჩემთან ერთად რემონტს ჩემს სახლში :D ვიცოდი დაბადების წელი, რიცხვი, სად სწავლობდა, სად ცხოვრობდა, რა უყავრდა, რა სძულდა…ვოცნებობდი როდის ვნახავდი, ვუწერდი წერილებსაც. ვხატავდი კიდეც ჩემი ნიჭის ფარგლებში:

ნუ გეშინიათ,ქვეშაც "ლელები" კი არ არის :დ

ალბათ დღემდე ახსოვთ დედაჩემს და მამაჩემს ჩემი 164 გვერდიანი წერილი მისთვის მიწერილი ბლოკნოტში. ოღონდ აზრზე არ ვარ რა მეწერა ამდენი, არ მახსოვს… ვეძებდი ამასწინად იმ ბლოკნოტსაც და კიდევ რვეული მქონდა ძაალიან კეთილმოწყობილი კოლექციებით :D, მაგრამ ვერ ვიპოვე, შეიძლება დავხიე.

გარშემო ყოველთვის ისეთი ხალხი იყო, რომლებიც სულ აკრიტიკებდნენ ამ ჩემს ფანობას. მე კიდევ ვიდექი და ვამტკიცებდი, რომ რადგან ლელა ლიფით გამოვიდა სცენაზე, არ არის ბოზი! :D ხანდახან ამტირებია კიდეც ამის გამო.

გავიდა დრო, ცოტა გავიზარდე და სხვა მუსიკით დავინტერესდი, საბედნიეროდ. ამჯერად არაქართულით (იქამდეც ვუსმენდი კაცო სხვებს, აბა ლელამდე უმუსიკოდ კი არ ვიჯექი :D). ვიტნი ჰიუსტონი და ენრიკე ეგლესიასიც გამოვლილი მქონდა ლელამდე… მოკლედ, დავიწყე ლაითი როკის მოსმენა და მსგავსი რამეების. რაც უფრო “ბანძობაა და არა მოდურიიი” ხდებოდა ქართული ესტრადა, მით უფრო ხშირად მაძახებდნენ ამ ჩემს ბავშვობის გატაცებას და ისეთ გაგიჟებას ლელაზე. ეს კიდევ ჩემზე ძალიან მოქმედებდა იმიტომ, რომ არასდროს არ შემზიზღებია ლელა მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ აღარ ვუსმენ წლებია და საერთოდ არ შეესაბამება ჩემს მუსიკალურ გემოვნებას. ზუსტად ვიცი, არც არასდროს შემეზიზღება.

რა თქმა უნდა, ტენდენციების თანახმად ვერ შეიმჩნევ, რომ გაღიზიანებს ეს დამცინავი რაღაცეები იმიტომ, რომ შეიმჩნევ და მაშინვე ისევ დაგიწყებენ ცხვირთან ტრიალს- შენ ის არა ხარ მაგის ფანი რომ იყავი?… ნუ მაქსიმუმ ისღა დაგრჩენია შენც დაცინვა დაუწყო.

გავიდა დრო და გამოჩნდა მაიკლ ჯექსონი, რომელიც საქართველოში იდუმალებით მოცულ მოვლენად ითვლებოდა კარგა ხანს- კანის ოპერაციები, ზანგების უარმყოფელი, პედოფილი პოპის მეფე, რომელსაც კაცმა არ იცის ასე რატომ უწოდეს.

მე გავიცანი და გავიგე, რომ კანის ოპერაციები კი არა კანის დაავადება სჭირდა, ვიტილიგო, რაც ისეთი ცნობილი ამბავია უკვე, რომ გუგლში რომ დასერჩო, სურათებში პირველივე შედეგზე მაიკლს აუცილებლად ამოგიგდებთ. პედოფილობაზე სასამართლოს დასკვნის გარეშეც არ გამჭირვებია, რომ მის უდანაშაულობაში დავრწმუნებულიყავი…

მოკლედ, ნელ-ნელა შევეჩვიე.ფანობას მაინც ვერიდებოდი თავიდან და სხვადასხვა მუსიკასაც მივედ-მოვედებოდი. ნუ მაგრამ ხო ამჩნევ, რომ სხვა არაფრის მოსმენა არ გინდა…იქექები ინტერნეტში, იქნება რამე ახალი გაიგო, მაგრამ პლაკატები, ჟურნალებიდან ამოჭრები და მსგავსი რამეები არ შეიძლება! ჯერ ერთი იმიტომ, რომ როცა ასე ვიყავი მივიღე საკადრისიც თავის დროზე. მეორეც იმიტომ, რომ საქართველოში იმ დროს მაიკლ ჯექსონის ფანობა ყველამ ვიცით რადაც ითვლებოდა. არ ვამბობ, რომ საზოგადოების აზრს ჩამოვეკიდე, მაგრამ იმდენად მრცხვენოდა ჩემი ემოციების ლელასთან დაკავშირებით, რომ უბრალოდ აღარ დავუშვებდი იგივე კიარა ასჯერ უარესი დაენახათ თუნდაც ოჯახის წევრებს.

კიდევ გავიდა დრო…ერთ დღესაც კურიერის ნიუსებში განგაში ატყდა – პოპის მეფე 50 წლის ასაკში გარდაიცვალა! რომ გითხრათ, რომ მაშინვე წესიერად გავიაზრე რა მოხდა მოგატყუებთ…არ ვიცი რამდენად სწორია, მაგრამ მგონი ადამიანის ტვინი დიდ ტრაგედიას გვიან აღიქვამს. ჩემი “გვიანი” რამდენიმე საათით გვიან დაიწყო, როცა მეორედ, მესამედ, მეოთხედ…მოკლედ, როცა მთელი ტელევიზიები აწრიალდნენ ამ ამბით. (მაშინ სოციალურ ქსელებში აქტიური არ ვიყავი და ტვიტერითაც არ გამიგია ეგ ამბავი. თეორიულად ვიცი, რომ პირველად ტვიტერზე დაიპოსტა მისი სიკვდილის ამბავი, სიხარულით ყვებიან ხოლმე იმის მაგალითად, თუ რა ძალა აქვს სოციალურ მედიას)მივხვდი, რომ რაღაც დამაკლდა.

მოდელირებული ტვიტი :D

ტელევიზორში გამოჩნდნენ მწუხარე ქართული ელიტის წარმომადგენლები, რომლებსაც შეიძლება იქამდეც უყვარდათ, მაგრამ ტელევიზიებს რაში აინტერესებდათ? ჯეოსტარში სპეციალური ტურიც კი მიუძღვნეს, რომელიც დღემდე შავი ლაქაა ჯეოსტარის ისტორიაში (სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ) და მეტი არაფერი არ იყო, თუ არა ზედმეტი მატრაკვეცობა…

მოკლედ, აშკარად ნელ-ნელა ვამჩნევდი, რომ დღითიდღე აქტუალური ხდებოდა. არადა პირადად ნიჭიერამდე ერთი ფანიც არ გამიცვნია. კინოთეატრებში this is it-ც გამოჩნდა. სულ რამდენიმე დღის წინ გავიგე, რომ ჯექსონის რამდენიმე ფანის დამსახურებით, რომლებიც დღეში 9000-ჯერ რეკავდნენ და არეკვინებდნენ ახლობლებს კინოთეატრში, რომ გაეშვათ. მე კიდევ ვერ წავედი იმიტომ, რომ მარტო მაგის გამძლები მე არ ვიყავი. ტელევიზორში კიდევ ვუყურებდი რამდენი ხალხი მიდიოდა და სერიოზულად თვალები მეჭყიტებოდა, სად იყო ეს ხალხი ამდენ ხანს მეთქი, მაგრამ იმდენი ნამუსი მაინც მყოფნიდა გაჩუმებული ვყოფილიყავი იმიტომ, რომ არც მე გავკიოდი ფანი ვართქო.

"მხოლოდ სამი საღამო"-ს პოსტერი ამირანისგან.ჩემი მეგობრის,ანის კოლექციას ეკუთვნის:))

აი, ნიჭიერის მერე დაიწყო და დაიწყო ბუმი…ან მე შევამჩნიე ამის შემდეგ იმიტომ, რომ მაშინ გავიცანი ილია თავისი ფანების არმიითურთ, რომლებიც პარალელურად ჯექსონის ფანებიც იყვნენ (?). + ფეისბუქზე დამემატა ძალიან ბევრი გვარით “jackson”-ი, რომლებიც სუულ ყოველთვის მოწყენილ სმაილებიან პოსტებს წერდნენ და რაღაცა საოცრად გამოხატავდნენ დაღვრემას. რა რეაქცია უნდა მქონდეს ამაზე? თავიდან ძალიან წყნარად და მშვიდად ვიყავი იმიტომ, რომ მე მეგონა მე ვიჯექი ვაკუუმში და უბრალოდ არ მქონდა შეხება ამათთან და კარგი ფანები იყვნენ, მაგრამ უმეტესობა არის ასეთი:

აქვთ 3-4 სიმღერა დაზეპირებული, აქედან ერთი აუცილებლად billie jean,მეორე you are not alone და თურმე იმიტომ, რომ გიორგი გოგიჩაიშვილს გადაუკეთებია ადრე “ჩემო სანთელო”-დ თუ რაღაც (არადა ეს სიმღერა ძალიან მიყვარს, კია გაპაპსებული მარა:D ). ნიჭიერის შემდეგ smooth criminal და dangerous-იც დაამუღამეს. მაგალითად, ამ ზაფხულს სრულიად საქართველოს “მაღალ ხმაზე მუსიკა ჩართული მობილურით ქუჩაში და ტრანსპორტში მოსიარულეთა ასოციაციამ” წარმატებით აითვისა ყველა მათგანი.

საქმე ის არ არის, რომ “ვაიმე გააპაპსეს”. პირიქით, კარგია, რომ აღარ აგინებენ მაინც და ხალხში თავი გამოგეყოფა ჯექსონის ფანი რომ ხარ, მაგრამ ეს მოდაში შემოსვლა მეტისმეტი იყო…კი ბატონო, უსმინონ ჰიტებს და თქვან, რომ უსმენენ, აი ამასთან ვის ვის და მე ნამდვილად არ მაქვს პრობლემა, მაგრამ როგორც კი “ორ სიმღერიანი” თინეიჯერი (თუ არათინეიჯერი) განაცხადებს, რომ ფანი ვარო, აი მანდ კონსტრუქციულ აზროვნებას ვემშვიდობები…

არც სიკვდილის მერე შეყვარებასთან მაქვს პრობლემა, თუ ვამჩნევ, რომ მართლა შეუყვარდა. უბრალოდ, ადამიანური მომენტია, რომ ხანდახან რაღაცას/ვიღაცას ვერ ამჩნევენ, სანამ ცხვირწინ არ დაუდებენ. ნუ მეორე საკითხია ის კატეგორია, რომელსაც აუცილებლად სიკვდილი სჭირდება ვინმეს შეყვარებისთვის. ჩარკვიანის მაგალითი ძაალიან კარგად მახსოვს და დიდად არ განსხვავდება მაიკლის სიტუაციისგან.

ბექამ დაწერა:

“შესაბამისად, როდესაც ჩვენი თაყვანისცემის ობიექტის სახელს მარმარილოს ქვაზე ამოტვიფრავენ (და განგება მართლაც საძაგელი რამეა), ჩვენ მყისვე რამდენიმეკვირიან დეპრესიაში ვიწყებთ ვარდნას (ალტერნატივა: ვიკლავთ თავს), ყოველწლიურად ცრემლით ვეგებებით მათი გარდაცვალების დღეს და აღვნიშნავთ (გულში მაინც) – დაბადებისას, მაზოხისტურად ვუსმენთ მათ სიმღერებს (ფილმი, რაც არ უნდა იყოს, მაინც გრძელი და მოსაწყენია), რის გამოც განუზომლად ვიტანჯებით და ჩვენს ვარამს (ტრაგიკული სტატუსებითა თუ გადაღუშული სმაილებით) “ამ უსამართლო სამყაროს” სხვა წარმომადგენლებსაც ვუზიარებთ.”

ჩემი თაყვანისცემის ობიექტი, ამოტვიფრეს მარმარილოს ქვაზე, რომელთანაც მიახლოებაზეც ისევე შეიძლება ოცნება გავაგრძელო, როგორც მაიკლის ნახვაზე ვოცნებობდი. დეპრესია რამდენიმეკვირიანი კი არა, სამწუხაროდ ძალიან ხშირად მეკუმშება გული ამ ამბის გამო ჯერ კიდევ. მაზოხისტურად არ ვუსმენ და არ ვუყურებ, ეს ჩემთვის ყოველდღიურობაა და დღეში რამდენიმე ლაივის ყურებაც კი შემიძლია და აი ტრაგიკული და გადაღუშული სმაილების რა მოგახსენოთ… რომ არაფერი ვთქვათ “სხვადასხვა სოციალურ ქსელში ჩვენი ვინაობის შუა მათი პიროვნების მაიდენტიფიცირებელ ჩანართსაც (ვაჟა ჯექსონ ჭავჭავაძე)”-ზე.

ვაჟა ჯექსონ ჭავჭავაძე

ზუსტად აი ეს ვაჟა ჯექსონ ჭავჭავაძეები ქმნიან ამ საერთო ფონს, რის გამოც ყველა ერთ ქვაბში იხარშება. თან თქვენ ხომ არ იცით რა ადვილია მიხვდე ვისი გადაღუშვა და ტრაგიზმია ნამდვილი და ვისი არა…

თუ ვინმეს სადმე მაიკლის ხათრი გაქვთ, ფსევდოებო- არც ჩემი ეგოისტური ხასიათის გამო (გუშინ ლილიანი მეუბნებოდა შენი საქციელი ეჭვიანობას ჰგავსო

), არც იმის გამო, რომ ვაიმე მოდაშია და სასწრაფოდ უნდა გადავიდეს იმიტომ, რომ მე ნერვები მეშლება (ისედაც ვიცი, რომ ეს პერიოდი გაივლის), უბრალოდ გთხოვთ, რომ იმის გამო მაინც, რომ აი ბექას რომ დასჭირდება მაგალითად პოსტის დაწერა, ჯექსონი არ ყავდეს სახსენებელი :))))

დაიწერეთ საკუთარი გვარები, რითი ნაკლებია ახლა ოსეფაშვილი ჯექსონზე ა? :D ნუ გადაჭედავთ ადნაკლასნიკებს და ფეისბუქს მოწყენილ სმაილებიანი სტატუსებით, თუ როგორ გენატრებათ, როგორ გიყვართ და ა.შ. იმიტომ, რომ სხვა ფანების არ ვიცი და მე მაშინვე ვხვდები როდის ნამდვილი ემოციითაა დაწერილი და როდის არა.

არც ადრე მეცვა ქუჩაში ჯექსონის მაიკები და არც ახლა ვიცმევ. ახლა განსაკუთრებით არ ვიცმევ- ვინმემ ნამდვილმა ფანმა რომ გაიაროს და დამინახოს მაიკით, ხომ ეგრევე იტყვის მოდას აყოლილი მორიგი ქართველიაო? :D მე მასე ვამბობ ხოლმე და…

ნუ გაგვიხადეთ დასამტკიცებელი ის, რომ “მე სიკვდილამდე ვუსმენდი”, “მე ნამდვილი ფანი ვარ” და ა.შ. დღეს გუშინ დღე ძველი პიკზოს საიტის ძებნას შევალიე. არც პაროლი მახსოვდა და არც არაფერი, სადღაც ძველი მეილებიდან გავიგნე და იქ მეწერა რაღაცეები. ზუსტად ვიცი, კიდევ დიდხანს, თუ სადმე მომიწევს თქმა, რომ ჯექსონის ფანი ვარ, დამადასტურებლად 2009 წლის ჟურნალიდან ამოჭრილი პატარა ტექსტის, რომ ჯექსონი კონცერტს მართავს და ახლა უკვე ჩემი პიკზოც (სადაც ისეთი საოცარი წერის მანერით მიწერია, კინაღამ ბლოგერულ კარიერას წერტილი დავუსვი :D) “ფანობის მოწმობად” უნდა ვატარო.

http://tinatini-s.piczo.com/michaeljackson?cr=3&linkvar=000044

ფანობის მოწმობა. ეძლევა მასზედ, რომ ის ნამდვილად იყო მაიკლ ჯექსონის ფანი მის გარდაცვალებამდე

ისე კიდევ, რაც შეეხება იმას, რომ ბოლო დროს ყველა ავადმყოფს მეძახის :D მართლა, მამაჩემი ძლივს გადავაჩვიე, რომ წარა-მარა არ ეტრიალებინა ცხვირწინ რომ ადამიანის ასე გაფანება არ შეიძლება…

ისევ ციტატა:

“საბოლოო ჯამში ისე გამოდის, რომ ჩვენ ჩვენივე თანასწორ ადამიანებს “უღმერთოდ ვაღმერთებთ” და ვერ წარმოგვიდგენია, რომ ბრედ პიტს ოდესმე შეიძლება თვალზე ჯიბლიბო გამოუვიდეს, რობი უილიამსის წინდა მოულოდნელად ნეკა თითთან გაიხეს, ან, ნახევრად მძინარე რობერტ პატინსონი ღამღამობით ფეხშიშველი (შესაძლოა, უკანალის ფხანითაც კი) საპირფარეშოში დადიოდეს“

მე წარმოდგენილი მაქვს როგორ ეჭუჭყებოდა მაიკლს თეთრი ნასკები. იმასაც ვფიქრობ, რომ ისე უყვარდა ხოლმე სახლში პიჟამოებით სიარული, შეიძლება გაღვიძებისას კბილებსაც არ იხეხავდა ხანდახან. ისიც ვიცი როგორ ოცნებობდა ბავშვობაში ლაკის ფეხსაცმელებზე და როგორ დაწყდა გული ერთ მაღაზიაში რომ უთხრეს პატარების ზომას არ ვკერავთო. ისიც ვიცი, როცა მისმა ალბომმა მსოფლიო რეკორდები მოხსნა, მთელი სახლის გარშემო დარბოდა, ყვიროდა და ხტუნავდა სიხარულისგან.

ფანობის ფენომენს რაც შეეხება, ერთხელ მამამ იცით რა თქვა? შეყვარებული სჭირდება, თორემ გადაჰყვა ჯექსონსო…

ზუსტად ვიცი, ძალიან ბევრი ფიქრობს მსგავს რამეებს, რომ ვინც ვინმეს ფანია პირადი ცხოვრება არ აქვს, მეტი საქმე არ აქვს და ა.შ. კი ბატონო, მე ამ მომენტში არც შეყვარებული ვარ და არც არავინ არ მომწონს. გაგონებაც არ მინდა relationship-ების და დაახლოებით ის პერიოდი მაქვს, როცა საერთოდ არ მესმის რატომ ვიღლიდი ტვინს ამდენი წლის მანძილზე და კიდევ კარგა ხანს ვაპირებ ასე ყოფნას.

ხოდა ერთი ადამიანი მინდა გაგაცნოთ:

თამუნა (ილიას და) (გენში აქვთ ამათ:D)

ახლა 4 შვილის დედაა…

მაგრამ არასდროს არ დაუნებებია თავი მაიკლისთვის. იმდღეს კომენტარიც კი დაუწერეს, დაასვენე ის კაცი საფლავში და მიხედე ოჯახსო და ცოტა გავბრაზდი. ეს ორი “სამყარო” სრულიად სხვადასხვა რამეა…

ვიცი, რომ ვინც არასდროს არავის ფანი არ ყოფილა, ეს პოსტი სასაცილოდ მოეჩვენება და მოუნდება 10 თითით დამცინოს :D ასე რომ, თუ არასდროს არ განგიცდიათ მსგავსი ემოციები, გეხვეწებით უბრალოდ არ შეიმჩნიოთ და დაე მივიდეს ადრესატებამდე პოსტი….

აქვე-http://www.facebook.com/?ref=logo#!/pages/dzirs-medroveebi-da-maikl-jeksonis-psevdo-panebi/136842656359203?ref=mf

ყვარლის ტბა-კურორტი

Tiny — Tue, 31 Aug 2010 11:23:59 +0000

ყვარელში, ერთ-ერთ ტბაზე რომ სასტუმრო გაიხსნა ყველა ტელევიზია ამით იყო აჭრელებული. პრეზიდენტმაც მთავრობის სხდომა იქ გამართა და გახსნა “სეზონი”. ხოდა ეს მოვლენა ხომ არ გამორჩებოდა ჭეშმარიტ ბლოგერს, რომელიც ყოველ ზაფხულს (და არა მარტო) ყვარელში ატარებს…

როგორც კი ჩავედი, ვიკითხე ამ ტბის ამბავი- შესვლა შეიძლებოდა თუ არა და ა.შ. როგორც აღმოჩნდა, ადგილობრივ მოსახლეობას არ უშვებენ, რაზეც თავიდან გავბრაზდი და ვთქვი- ეს რომ მიშამ იცოდეს, მოხსნიდა ყველას თანამდებობიდან მეთქი, მაგრამ მოგვიანებით სიტუაციას რომ შევხედე, მივხვდი, რომ სწორად იქცევიან. ეს კერძო საკუთრებაა და იქ რომ მწვადის საჭმელად, საბანაოდ და დასალევად მივიდეს ხალხი, მაშინვე მოეღება ბოლო იქაურობას. სულ ცოტა ხნის წინ, თითქმის ყოველ ზაფხულს იქ ვიყავი და ნამდვილი სანაგვე იყო! ერთი შენობის ნანგრევები, რომელიც ტუალეტად გამოიყენებოდა მაქსიმუმ :D და უამრავი ნაგავი… ტბაშიც შესვლისას აუცილებლად მიგაცილებდათ ზრდილობიანი პარკების და სხვადასხვა ნარჩენების არმია…

მოკლედ, ეს ამბავი არ უნდა გამომრჩენოდა და აუცილებლად უნდა შევსულიყავი. ამ ზაფხულს მეგობარი ცოტა ხნით დაბრუნდა გერმანიიდან და როგორც აღმოჩნდა, იმასაც იგივე აზრი აწუხებდა :D ხოდა ერთ დღესაც ავდექით მე და სერგო (ორი მეგობრითურთ, რომლებსაც მოგვიანებით მძღოლის და გერმანელი ტურისტის სტატუსები ერგოთ :D ) და წავედით ტბის სანახავად. გასავლელია ორი დაცვა- ერთი გზაზე და მეორე სასტუმროსთან. სერგომ გერმანული სტუდენტის მოწმობა აჩვენა და სთხოვა, რომ მჭირდება დათვალიერებაო. მეც ჩემის მხრივ ვუთხარი ბლოგზე მინდა დავწერო პოსტი და დაწვრილებით აღვწერო სიტუაცია მეთქი და ძალიან თავაზიანად შეგვიშვეს.

სასტუმროს მომსახურე პერსონალიც ისეთი გაღიმებული შეგვხვდა…მერე ერთ-ერთი მათგანი გამოგვყვა და დაწვრილებით დაგვათვალიერებინა ყველაფერი…

ტბამდე მისასვლელი, საკმაოდ დიდი მონაკვეთი გზა სულ ახალთახალია და ჯერ კიდევ კეთდება მეორე მხარე...

ტბა ჯერჯერობით საბანაოდ არ გამოდგება. ნაპირები გაწმინდეს და თიხიანია. პლაჟი მომავალ წელს უკვე იქნება:

შესასვლელში...

სასტუმროს წინ სკამებია ტბის ხედით

ამალა:D (სერგო პოზირებს -_-)

"წინხედი"

შესასვლელის წინ ველოსიპედები იდგა და პირველი კითხვა იყო-სასტუმროს ფასში შედისო? და აღმოჩნდა რომ არა, ქირაობა მოგიწევთ თუ დაისვენებთ ოდესმე იქ…არადა უარის თქმა მაგაზე ძნელი იქნება ისეთი გზაა და ისეთ ბუნებაში უნდა ისეირნო…

ასე შევედით სასტუმროში…

ჩემი პირველი შთაბეჭდილება შენობაში შესვლისთანავე- ჭაღები მომეწონა ძალიან.

სასადილო:

ხედი სასადილოდან

ნომრები:

ნომრების ფანჯრები ზოგი ტბას გაჰყურებს, ზოგი ალაზნის ველს.
შიდა ეზოსმაგვარი და ვერანდა:

ნომრების ფასები ვიკითხე და ისა…რბილად რომ ვთქვათ, ცოტა ძვირია-
ორშაბათიდან ხუთშაბათამდე: ჩვეულებრივი ნომერი 165 ლარი, ლუქსი 180 ლარი
პარასკევიდან კვირამდე: ჩვეულებრივი ნომერი 210 ლარი, ლუქსი 245 ლარი

სულ ზედა სართულზე ღია კაფეა:

მგონი სულ ეს იყო პატარა ექსკურსია… ხო, ეს ოფიციალური ბუკლეტიდან ინფორმაციები ვისაც აინტერესებს:

ყვარლის ტბა კურორტი

კონცეფცია- მრავალფუნქციური, ქალაქგარეთ დასასვენებელი კომპლექსი

მდებარეობა- ტბასთან, ხედით კავკასიონსა და ალაზნის ველზე

ექსტერიერი- თანამედროვე კეთილმოწყობილი ეზო, რეკრეაციული ზონა, ტბაში შეჭრილი პირსი

სასტუმრო- 19 ნომერი, ტერასა ლაუნჟის ტიპის ბარით ხედით კავკასიონსა და ალაზნის ველზე

ნომრის ღირებულებაში შედის- სამჯერადი ბუფეტის ტიპის კვება, უკაბელო ინტერნეტი, ავტოსადგომი

outdoor სპორტის სახეობები- თევზაობა, ცხენოსნობა, სამტო ველოსიპედები, სარბენი ბილიკი

დამატებითი მომსახურება-კერძო და კორპორაციული ღონისძიებების მასპინძლობა, კონფერენციების ორგანიზება, კულტურული და აგრო ტურების ორგანიზება.

რეზერვაცია: (+995 32 ) 30 30 30

e-mail: welcome@kvarelilakesort.ge

FB-ზე გვერდი . გახსნის სურათებიც დევს და საინტერესოა…

მოკლედ, სულ ეს იყო და იმედი მაქვს მოგეწონათ. მე პირადად, მართლა ძალიან მიხარია, რომ მიაქციეს ამ ადგილს ყურადღება და ისეთი გაჩანაგებული და გამოუყენებადი ადგილიდან ასეთი მაღალი დონის კომპლექსი გააკეთეს… ძალიან ლამაზი ადგილია <3

დავბრუნდი

Tiny — Mon, 30 Aug 2010 10:00:43 +0000

ხო, აგერ უკვე მესამე დღეა ყვარლიდან დავბრუნდი და ჯერ კიდევ ვერ მომიბია თავი ახალი პოსტისთვის, ბლოგერი მქვია ახლა მე? წეღან უკვე ვფიქრობდი – იმისთვის, რომ იძულებული გავხდე პოსტი დავწერო, რაღაცა უაზრობას

გამოვაქვეყნებ და მერე ხომ მაინც მომიწევს გადაკეთება მეთქი, მაგრამ უკიდურესი ზომების მიმართვას თავი ავარიდე და ”ნებითა ჩემითა” ვწერ ახლა. უბრალოდ, მობილიზაციისთვის ოღონდ, რომ ვიგრძნო არდადეგების დასრულება :D

მოკლედ, დავბრუნდი და დღეს (ხო თინათინ, დღეს!) მინდა დავიწყო უკვე პოსტების წერა ამ ზაფხულის შესახებ და დიდი იმედი მაქვს მოვახერხებ… ეს “პოსტი” კიდევ ”სტარტის ასაკრეფად” ჩაითვალოს დაე… :))

ეს ჩემი ფავორიტი სურათიც ბარემ, თემატურად :D

ყვარელი და შიგნიდან შავი მატლი

Tiny — Sun, 15 Aug 2010 17:13:33 +0000

საერთოდ, ყოველთვის ვცდილობ ხოლმე, რომ ძალით პოსტი არ დავწერო, მაგრამ ეს ისეთი შემთხვევაა, როცა გულს უნდა და ტვინს ეზარება, ასე რომ მთლად ძალადობრივი არ არის :D არაფერია იმაზე ცუდი, დასვენება ჩვევაში რომ გადაგივა და ისე მოეშვები, რომ გაგონებაც არ გინდა რამე ისეთის გაკეთება,რაც აზროვნებასთანაა დაკავშირებული, მაგრამ იმ გამოცდების შემდეგ, რაც მე გამოვიარე, მგონი ბუნებრივია.თან მთელი წელი არ დამისვენია და ინტერნეტს რომ მოვცილდი კარგდაც კი ვიგრძენი თავი, არც მომნატრებია.

ერთადერთი ფეისბუქი და გუგლი… (ეს ორადორი გამოვიდა უკვე) სიტყვას მოყვა და არ შემიძლია არ აღვნიშნო- ჯეოსელის ინტერნეტის საზაფხულო აქციასავით კარგი რაღაც, ჯერ არავის მოუფიქრებია! :D 400 MB ვიყიდე 10 ლარად და ორი კვირის მანძილზე 150 MB ძლივს დავხარჯე. ისიც იმიტომ დაიხარჯა ამდენი, რომ ვიწერდი რაღაცეებს.

ხო, რაც შეეხება დღის განრიგს… არასდროს არ მომბეზრებია ერთი და იგივე:

დილით ან ბებოს და პაპას ლაპარაკი მაღვიძებდა, ან იხვების ყიყინი, ან ძროხების ხმა და ა.შ. რაც მთავარია, 9 საათზე ან 10-სკენ უკვე წარმატებულად გახელილი თვალებით, ცალი ხელით იმ დილის მოწველილ რძეს ვაყრიდი შაქარს და მეორე ხელით მაცივარში ვიქექებოდი.

მერე დღის ყველაზე დიდ ნაწილს, ანუ დაახლოებით 12 საათიდან საღამოს 8 საათამდე (უი, სათქმელად ახლა მეც გრანდიოზული მომეჩვენა ) ძირითადად ჩემს ოთახში განვისვენებდი და ან ლაივებს, ფილმებს და ვიდეოებს ვუყურებდი, ან მუსიკას ვუსმენდი, ან ვასკრინშოტებდი (დაახლოებით 1000 ახალი სკრინშოტი ჩამოვიტანე), ან ვკითხულობდი, ან უბრალოდ ვიწექი ჭერში თვალებ აპყრობილი და ვტკბებოდი, რომ არსად არ მეჩქარებოდა და არაფერი მქონდა გასაკეთებელი :D

ერთხანს ოცნების სახლის დაპროექტებასაც კი მივჰყავი ხელი პაინტში o_O

ან კიდევ ბავშვებით დახუნძლულ გარემოცვაში ვიყავი, ან გოგოებთან ერთად ვჭორაობდი ყველაზე და ყველაფერზე:))))

ბავშვებით დახუნძლულზე შევჩერდები ცოტას:

დღის განმავლობაში მიწევს მინიმუმ 8 ბავშვთან კონტაქტი, ჩემი ორი დის გამოკლებით. თან ყველა თავისებურად განსაკუთრებულია. მაგალითად, დეიდაშვილი, დათუნა (10 წლის), რომელიც ბავშვობიდან უამრავ კითხვას სვამს და მეცნიერას ეძახიან სულ თავისი ხასიათის გამო, მთელი დღეები მიყვებოდა რა და რა ცდებს ატარებს ხოლმე :D მაგალითად, ერთ-ერთი წარმატებული ექსპერიმენტის შედეგად, თურმე მატლი შიგნიდან გააშავა o_O შპრიცში ჩაუსხამს თავისივე დამზადებული ნივთიერება და მატლს შეუშხაპუნა!

პატარა დეიდაშვილი, ეკა (3 წლის) არაჩვეულებრივი შეხამებაა ფიზიკური სიძლიერის და სულიერი სისათუთისა :D იმას ვგულისხმობ, რომ ისეთი ძლიერია, ჯერ კიდევ შარშანდელი მახსოვს- ცალი ხელით მსხალს ჭამდა და მეორე ხელით ხეზე აყუდებულ კიბეზე ადიოდა. ხოდა თავის ქცევების აბსოლუტურად საპირისპირო ბუნება აქვს, პატარა რამეზეც გული უჩუყდება. ერთხელ ბებომ იხვი დაკლა და ერთი საათი გულმოკლული ეჩხუბებოდა- “ლათ მოკალი, ალ სევწამ“-ო (მართლა არ შეჭამა) :))

მეგობრის შვილი, ნია (3 წლის) კიდევ მთელი დღე დამდევს და “მიმღერე, მიმღერე“-ს მეხვეწება. მეც მეტი რა საქმე მაქვს, დავუდგები და ვუმღერი ხოლმე :D თან წყნარად კი არ უნდა უმღერო, ბოლომდე უნდა დაიხარჯო და თან ცეკვა შეუთავსო… მოკლედ, გასართობი არ ილევა!

საღამოობით სასეირნოდ გავდიოდით. თავშეყრის ადგილი ყოველ წელს იცვლება და ზევით-ზევით მიიწევს, შესაბამისად შორდება ჩემს სახლს, მაგრამ ისე მიყვარს ფეხით სიარული, არ მეზარება ხოლმე…

გარდა ამისა, ამ ჩასვლაზე ახალი უნარი შევიძინე :D უფრო სწორად, როგორც იქნა, გავბედე და გამოცხობას მივჰყავი ხელი. პირველივე ცდაზე კარგი გამომივიდა. მერე კრემიც გავაკეთე, ისიც კარგი გამოვიდა, მაგრამ მგონი არ უნდა გამომსვლოდა, წამებში გაქრა ისე მოეწონათ და ნამდვილად წარა-მარა მომიწევს ცხობა ამის შემდეგ :D

დარწმუნებული ვარ, უამრავი რამე გამომრჩა ახლა, მაგრამ არაუშავს, გზადაგზა მოვყვები… ისე, კიდევ ერთი კვირით ვაპირებ წასვლას, მაგრამ მერე დავბრუნდები და დავბრუნდები :)))

U sataurod

Tiny — Thu, 29 Jul 2010 22:31:02 +0000

Yvarelshi var gaxiznuli:))ise var gartuli im azrit,rom zafxulia da visveneb,blogi ar gamaxsenda bolo postis daweridan am wutamde:D savaraudod aqedan gasuqebuli chamoval imdens machmeven,magram imdens vmgeri da vcekvav,rom mteli wlis danakliss da momavali wlis marags vivseb.. kidev mteli dge screenshotebit vertobi:))) mokled,axla martla visveneb.. mobilurshi geocellis internetis sazafxulo aqcia maqvs chartuli- 400mb at larad da vnavardob,magram marto fb-ze shevdivar dgeshi ramdenjerme.internet sivrce jerjerobit ar menatreba.. sorry mobilurian-latinur asoebiani postistvis,ubralod uceb am shuagamisas momenatra aqauroba da..:))<3

ჩემი პირველი ომი

Tiny — Wed, 21 Jul 2010 13:40:27 +0000

რამდენიმე დღის წინ, iwpr-დან დამირეკეს (სადაც არჩევნების დროს ვმუშაობდით ბლოგერები ) და მითხრეს, რომ კვირას ტრენინგს აწყობდნენ ჩვენთვის. თურმე ჟურნალისტებისთვის ხშირად არის ასეთი ტრენინგები და ახლა ბლოგერებისთვისაც გააკეთეს- უნდა წავსულიყავით ომში, გამოგვეტანა ინფორმაცია და თან გადავრჩენილიყავით, რაც მთავარია :D

რა თქმა უნდა, მაშინვე დავთანხმდი მონაწილეობას, ძალიან დამაინტერესა. თან წარმოდგენა არ მქონდა რა ხდება სტრაიკის თამაშისას. ერთი ის ვიცოდი, რომ ძალიან ჰგავს ნამდვილ ომს : ))

მოკლედ, კვირას მივედით ოფისში და ნინომ პატარა ტრენინგივით ჩაგვიტარა- წაგვიკითხა წესები, რომელსაც ექვემდებარებიან ჟურნალისტები ომის დროს.

თურმე ჟურნალისტს არ აქვს უფლება ჩაიცვას კამუფლაჟი. არა, კი ბატონო, ჩაიცვას, მაგრამ ასე პირდაპირ სამიზნე გახდება :D უნდა ეცვას ჩვეულებრივ და სპეციალური ჟილეტი ზევიდან, წარწერით PRESS, რომ დაინახონ მებრძოლებმა. თუმცა, როგორც აგვიხსნეს მაინცდამაინც გულზე არ ეხატებათ ჯარისკაცებს პრესა და

ამიტომ სასურველია ფეხებში არ მოედო…

მე ხომ ძალიან ლოგიკური ვარ საერთოდ და ჯერ იყოდა კრემისფერი ზედა წავიღე შემოსაცმელად და თანაც კეტები მეცვა კამუფლაჟიანი:D (ესეც კი არ შეიძლება! ) თამაშის დროს ჯერ გადავწყვიტე არ ჩამეცვა არაფერი ზევიდან, ყავისფერი მაისურით გავსულიყავი, მაგრამ პირველივე წუთებისას ომი რომ დაიწყო, ისე გავიკაწრე სირბილისას, რომ ჯობდა ჩამეცვა ის ღია ფერის..

წესებს რომ გვიკითხავდა, თანდათან დავიძაბე. რომ წარმოვიდგინე ბრძოლის ველი- მიუხედავად იმისა, რომ სინამდვილე არ არის, უზარმაზარი ადრენალინია. თვითონ ერთ-ერთმა ჯარისკაცმა მითხრა, რომ

მაქსიმალურად ვცდილობთ წარმოვიდგინოთ, რომ ნამდვილი ომია, რომ თუ ნამდვილში მოგვიწია ბრძოლა, არ დავიბნეთ ან რამე არ შეგვეშალოსო.

კიდევ ერთი დაბრკოლება მქონდა- წარმოდგენა არ მქონდა როგორი ტყვიებით ისროდნენ, რამდენად მტკივნეული იყო და ა.შ. და თავისთავად, მაშინებდნენ თავიდან :D

ხო,შეშინებაზე გამახსენდა:

აი,ასეთი საშინელება გამოვიარე :D

ეს ბრძოლის წინ, ოფისიდან გამოსვლისას. გაიცანით, დიადი განგსტერების სამეული :D

განვთავსდით მარშუტკაში და სიმბოლურად მეფარიძის “მშვიდობით” ვიმღერეთ. არა, არ გატყუებთ, მირიანმა ჩართო და რა, არ უნდა ავყოლოდით აბა ? :D

ახმეტელთან სტრაიკერებიც შემოვიერთეთ და ასე ავედით ბრძოლის ველამდე, მამკოდაში.

ეს, ჩვენი ანდერძები ბრძოლის წინ:

ბლოგერული ანდერძებია ფრიად…

ხოდა აი ისიც, მოვიდა ბრძოლის დრო. გავიყავით ორ გუნდად. ბლოგერებიც ორად გაგვყვეს:

პიკო, ლანდიშა და ეკა მოწინააღმდეგის გუნდში და მე,დოდკა და მარია ერთად.

ჯარისკაცების მისია იყო თავიანთი ჟურნალისტების დაცვა და მოწინააღმდეგეების ჟურნალისტების ტყვედ აყვანა. თამაშის დამთავრებისას (2 საათში), ვისაც მეტი ჟურნალისტი ეყოლებოდა დატყვევებული, ის მოიგებდა.

ყველაზე საშინელი მომენატი იყო უკუთვლა ბრძოლის დაწყებამდე- 3…2…1…

პირველივე წუთებზე მომხვდა ერთი ტყვია. წავედი სასიკვდილეთში :D ანუ არის ადგილი ბრძოლის ველზე, სადაც მკვდრები მიდიან და რაღაც დროის მანძილზე ვერ თამაშობ, მერე ცოცხლდები. დოდკამ ამიხსნა, რომ იდეურად ეს ნიშნავს- შენ კი მოკვდი, მაგრამ დამატებითი ძალები გამოაგზავნეს შენი ქვეყნიდან…

აქ იყო ყოველ 15 წუთში გაცოცხლება- 1:00-ზე რომ მომკვდარიყავი 1:15-ზე გაცოცხლდებოდი. 1:14-ზე რომ მომკვდარიყავი, 1:15-ზე

დანარჩენ მკვდრებთან ერთად..:D

მერე შევედი აზარტში…დავიწყე იდაყვებით და მხრებით სირბილი :D მეორედაც მომკლეს ოღონდ… მაგრამ ავუღე ალღო ასე თუ ისე და… ყველაზე დაძაბული მომენტი იყო, როცა ყველა დამიხოცეს ირგვლივ. მთელი დაცვა, ჟურნალისტებიც.. როგორღაც გადავრჩი და შევიმალე ჩვენი ბაზის ერთ ოთახში. თან ვკანკალებ, რომ ვინმე არ მომადგეს, თორემ ეგრევე ტყვედ ჩავვარდებოდი ან მომკლავდნენ ახლო მანძილიდან . ასე ვიდექი ატუზული, როცა მტერი მომადგა კარს! ფეხის ქვეშ რაღაც დახმაურდა და გაიგო იმან. ეგონა ჯარისკაცი ვიყავი, სამჯერ შემოყო ოთახში თოფი. ნამდვილი ფილმივით იყო :D ბოლოს თქვა, რომ თუ ჟურნალისტი ხარ, გამოდიო და გავყევი რა მექნა. მაგრამ კარებთან უწია უბედურების ჟამმა, მოკლეს :D რომ მოკლეს ავტეხე კივილი, მარტო ვარ დამიცავით მეთქი და მოვიდა ჩემიანი…

ეს კადრები ეკას გადაღებულია, ერთ-ერთი ხოცვა-ჟლეტვის დროს :D ჩვენი ტყვე იყო ამ დროს.

მეორე დაძაბული მომენტი იყო, როცა შემთხვევით სამივე ჟურნალისტი ერთად მოვხვდით. ყველა ამოხოცეს და დავრჩით მარტო. ეგონათ ჩვენც დავიხოცეთ, ლაპარაკი მესმოდა, მაგრამ მაინც შემოიხედეს და დავხვდით მე,დოდკა და მარია უმწეო სიფათებით :D

ასე დამთავრდა თამაში…

მეორე კრუგზეც წავედით რამდენიმე. ოღონდ ე.წ. “აძინოჩკა” იყო, ერთხელ მოკვდები და სიცოცხლე აღარ გაქვს. მე და მარია ვიყავით ისევ სამიზნეები. ჩვენს ტყვედ აყვანაზე იყო ანუ.ხოდა ამ ხელში მაინც მოვიგეთ.

მერე ყველაზე სასიამოვნო ნაწილი- მწვაადი! :D

მოკლედ, მართლა ძალიან კმაყოფილი წამოვედი იქიდან მიუხედავად იმისა, რომ ყველა კუნთი მტკიოდა, საშინლად დაღლილი ვიყავი და ნაკაწრებიც მქონდა (და ნატყვიარი, რომელიც მეორე დღეს შევამჩნიე). არ მეგონა თუ ასე მომეწონებოდა ადრენალინი იმიტომ, რომ მე მთაწმინდის პარკზე რომ ვიყავი ბოლოს და ერთ საშინელებაზე დავჯექი, მაშინ საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მეშინია ასეთი რამეების :D ეგ კიარა ბათუმში ეშმაკის ბორბლის შემეშინდა (უი,ბათუმის ამბებიც მოსაყოლი მაქვს…). მგონი უფრო სიმაღლის შიში მაქვს, ვიდრე ადრენალინი არ მიყვარს.

სერჟანტმა მითხრა, რომ აღჭურვილობა იყიდე და შემოგვიერთდი ხოლმეო (ჟურნალისტად არა ოღონდ :D )და რავიცი აბა, ღირს დაფიქრება, თუ სიზარმაცემ არ შემომიტია…ეს კარგი ფიზიკური ფორმისთვის და ცოტა ადრენალინისთვის, თორემ ისე ძალიან მშვიდობიანი ვარ. კომპიუტერულ თამაშსაც კი ვერ ვიტან ქაუნთერს. ჩემ ძმას გადავაშენებინე საერთოდ..

აქვე, მარიას კაარგი პოსტი ამ დღეზე : http://dreamar.wordpress.com/2010/07/21/ბრძოლის-ველზე/

ბოლო სიტყვებს ვეთანხმები:

ამ მცირე გამოცდილების საფუძველზე დავასკვენი, რომ ომის დროს ჟურნალისტის მიერ საგმირო საქმეებზე ფიქრი და თავის გამოჩენები სრულიად ზედმეტია. ასეთ შემთხვევაში შესაძლებელია სავსებით უაზროდ და სულელურად იქნას ხელყოფილი მისი სიცოცხლე. და საერთოდაც, რა დროს ომია, Make love, not war!

ფანჯრების მხატვარი კომპანია და 7 ნომერი ავტობუსი

Tiny — Mon, 12 Jul 2010 12:22:24 +0000

“პესიმისტისთვის ჭიქა ნახევრად ცარიელია, ოპოზიციონერისთვის – ბათუმი გადათხრილი” - ჩემი სიბრძნე :D

(სათაური არ შეიმჩნიოთ, რაც პირველი გავიფიქრე ის ჰქვია:D)

ეს ფრაზა დედას პრეტენზიას გამოვახმაურე, რომელიც ჩვენს ქუჩაზე გადათხრილობის გამო გამოთქვა. არა, მთლად ასე არ მითქვამს, მაგრამ შალვა ნათელაშვილი კი ვუწოდე :D რა ვქნა, ძალიან მელამაზება აქაურობა <3

მოკლედ, როგორც იქნა რამდენიმე დღის წინ, მთელი წლის მანძილზე ყოველი დამღლელი დღის შემდეგ ნათქვამი ფრაზა „ეე,ნეტა ბათუმში ვიყო ახლა“ , სისრულეში მოვიყვანე და ჩამოვედი. პირველი ორი დღე მარტოს მომიწია ყოფნა. ხო, მართლა, სანამ ამ ორი დღის დეტალებზე გადავალ, არ შემიძლია არ გაგიზიაროთ ჩემი ბედნიერება-

წამოსვლის დღეს, გავედი უნივერსიტეტში, ვაღირსე პაროლს აღდგენა და ხელის კანკალით შევედი sms.tsu.ge-ზე. 100%-ით დარწმუნებული, რომ ჩემი იმ ცნობილი უიღბლო გამოცდის გამო ბათუმიდან ნაადრევად წამოსვლა მომიწევდა და თან არც დასვენება შემერგებოდა იმაზე ფიქრით და მეცადინეობით. ხოდა საგნის სახელის გასწვრივ რომ დიდი მწვანე პწიჩკა და საბოლოო შედეგშიც კრედიტიანი ქულა დავინახე, სიხარულით დავხტოდი, სრულიად ამ სიტყვის მნიშვნელობით! იმ ერთ საკითხში მაქსიმალური, 20 ქულა მიმიღია და მეყო ქულა. მთელი ცხოვრება ზაზა სხირტლაძის მადლიერი ვიქნები :D

ხო, ახლა ჩემი მარტოხელად გატარებული ორი დღის თაობაზე:

შესავლის სახით- თუ ოდესმე გადავწყვეტ, რომ ნამდვილად დასვენება მჭირდება, აუცილებლად მარტო წავალ დასასვენებლად.

დამღლელი გზის შემდეგ მოვაღწიე სახლამდე. მართალია ჯერ არ იყო მთლად დაღამებული, მაგრამ მაინც არ გამიჩნდა სურვილი ზღვაზე ან ქალაქში გასვლისა და რომ ამოვლაგდი და ბოლო ენერგიებიც მივახარჯე ამ პროცესს, დავჯექი და DVD-ს ყურება დავიწყე. აი, აქ მივხვდი რომ არდადეგები დაიწყო! : ))

არსად არ მეჩქარებოდა, არაფერი არ მქონდა გასაკეთებელი და უბრალოდ ვიჯექი და ვუყურებდი ჩემს საყვარელ რამეებს.

მეორე დილას ჩემი პირველი „მარტო“ გასეირნება მქონდა დაგეგმილი ბათუმში. გასეირნება ნიშნავდა სახლიდან ზღვამდე მისვლას, რასაც ჩვეულებრივი ნაბიჯით ერთნახევარი სიმღერა სჭირდება (ადამიანურ/უყურსასმენო ენაზე- 5-8 წუთი.)

პირველი, რაც ძალიან გამიკვირდა, არის უკვე ძალიან ბევრი ხალხი! არადა ჯერ ივლისის დასაწყისია.

პლაჟი გადაჭედილია და ვინმეების შუაში უნდა ჩაეჩხირო :D აი, ეს იყო ძალიან რთული პრინციპში. საერთოდ მარტო რომ ხარ და რომ უნდა აარჩიო ისეთი ადგილი, სადაც არც არავინ შეგაწუხებს და არც არაფერი და კომფორტულად იქნები.

ჩემთვის ასეთი ადგილი ბავშვებიანი ადგილებია იმიტომ, რომ :

ისინიც ჩემსავით ცუდად ცურავენ. უფრო სწორად კამერებით :D
ძალიან საყვარლები არიან პლაჟზე როცა თამაშობენ, ან ზღვაში შესვლას ცდილობენ და არ გამოსდით.
ახლავთ მშობლები, რაც თავის მხრივ იმის გარანტიაა, რომ იმ მიდამოში სიმპატიური მაშველი ან ”ტუფლებიანი” ჯეელი არ მოვა და გაცნობით სამუშაოებს „ცურვას გასწავლი“-ს მეთოდებით არ ჩაატარებს.

მუხლამდე წყალში შევედი და მაშინვე გამოვედი და არც მომდევნო დღეს არ ჩავსულვარ. მოკლედ, ჩემების ჩამოსვლამდე ფეხი არ დამისველებია წყალში :D

დილით გავიდოდი 12-მდე, მერე სახლში ვბრუნდებოდი- ცოტა ძილი, ბევრი მუსიკა, მერე 4-ზე ისევ ზღვაზე 6-მდე ასე…საღამოს ბულვარში მარტოს გასვლა აზრადაც არ მომსვლია. სახლში მერჩივნა.

ნეტარება იყო მაშასადამე ჩემნაირი გადაღლილისთვის ის ორი დღე სრული განტვირთვა. რამდენიმე ქუჩაც დავათვალიერე იმ დღეებში. შარშანდელის მერე იმდენი ახალი რამეა გაკეთებული კიდევ… ამაზე ცალკე პოსტი მაქვს დასაწერი. თან ახალ ლაზერულ შადრევნებზეც რომ არ დავწერო ვერ მოვისვენებ <3

მერე ჩემები ჩამოვიდნენ და ახმაურდა გარემო :D

ხო მართლა, ბოლო ორი დღეა სარფში დავდივართ პლაჟზე. აი, არ შემიძლია არ ვთქვა და რა სიღორეა პლაჟზეც, ზღვაშიც (!)პარკები, სიმინდები, საზამთროები და ძაღლის ფეკალური მასები? ერთი დღე იყო ასეთი საშინელი ზღვა. ყიზილბაშების შემოსეულს გავდა :)))) ახლა რა უჭირს, გასუფთავდა.. და სარფი არის უსუფთავესი <3 ისე, წელს სხვა წლებთან შედარებით მეტ დროს ვატარებ წყალში. კამერით, რა თქმა უნდა :D

რამდენიმე დეტალი:

1.ძალიან მომწონს ბულვარის პარკეტი :D ასე ვეძახი, ამ ახალ ხის გზას. აი რაღაც სიმყუდროვის შეგრძნებას მაძლევს და თან რბილი სასიარულოა

2. 7 ნომერი ავტობუსი, რომელიც აი მართლა არ მაზავს და ყოველი ქუჩაში გასვლისას მხვდება. მე მაშინვე ჩემი სევენი მახსენდება და სიყვარულით მეღიმება :D

3. შერატონის კაქტუსები, რომლებიც ყველა გავლა-გამოვლისას მეჩხირებიან თვალში და სულ მინდება, რომ ჩავეხუტო ისეთი ბურთები არიან :D მიდი და ჩაეხუტე ახლა ამ ჩხებიანებს…

4.ერთ სახინკლეში წყალზე დამზადებული ლუდი თუ რაღაც ასეთი დაგვალევინეს. რომ გავსინჯეთ, ლამის გულები დაგვისკდა- მარტო წყლის გემო ჰქონდა და მერე იქვე გაკრულ რეკლამაზე ეწერა ეს წყლის ტექნოლოგიაო თუ რაღაც და ასეთი გემო უნდა ჰქონოდა, თუ მოგავტყუეს? O_O

5.ეს რაღაც ჩემს სახლთან არის და გუშინ შევამჩნიე, რა რაღაცნაირი კარგი სლოგანი აქვთ J) ხელოვნებათმცოდნური : “XX საუკუნეში ფანჯრებს ხატავდა სალვადორ დალი… XXI საუკუნეში ფანჯრებს ვხატავთ ჩვენ” :)))

ხო, მართლა, ჩემმა კომპიუტერმა ისევ უარი განაცხადა wi-fi-ზე ემუშავა ბათუმის ბულვარში. ახლაც ამას ვერ დავაბრალებ იმიტომ, რომ მშვენივრად მუშაობდა სხვადასხვა ადგილებში და ნამდვილად ბათუმზე აქვს ალერგია :D მარტო მობილურით შემოვდივარ ინტერნეტში და ისიც ფეისბუქზე. ვასტატუსებ და ვასტატუსებ ისე ვარ მონატრებული ინტერნეტს, მაგრამ ერთის მხრივ კარგია, რომ არ დაიჭირა, თორემ ყოველ დღე ბულვარში კომპიუტერით რა ივლიდა :D

გავსტყორცნე და იმედია სანამ წამოვალ (16-ში მოვდივარ წესით) კიდევ ერთ პოსტს მოვახერხებ და არ დამეზარება :)

პრესაბათუმო პოსტი…

Tiny — Mon, 05 Jul 2010 21:11:40 +0000

დადგა ნანატრი ჟამი, როგორც იქნა…ხვალ მივდივარ ბათუმში.

პირველ რიგში იმიტომ მიხარია, რომ მზეზე გავხმები. “შენ რაღა მზე გინდა”, “უცებ არ დაგეტყოს შენი ფერის გადამკიდე” და მსგავსი ვერსიები არ მიიღება, ვისაც უმზეური (!)გინახივართ, შედეგს თვითონაც ნახავთ, რომ იქნება უზარმაზაარი :D

აი ეს ზემოთ წარმოდგენილი სურათი, არის კვარიათში ყოფნისას, საღამოს გადაღებული და შესაბამისი განათების გამო, შესაშური ფერის ვჩანვარ. სინამდვილეში კიდევ შარშანდელ ზაგარ შემორჩენილი გახუნებული ფერი მადევს :D ასეთი:

მეორე რიგში იმიტომ მიხარია, რომ ბათუმი მიყვარს ძალიან. “დიდი გოგო რომ გავიზრდები”, ერთ სახლს ავიშენებ ბათუმში და დავცხოვრდები ზაფხულობით :D ან თუ ვერ ავიშენებ, აი აქ მაინც ვიყიდი. ახლა რომ ვიყავით ჩასულები, მაშინ ვნახე და რაღაცა ნამეტანი მომეწონა და სანამ მე დიდი გოგო გავიზრდები, ხო დაიაფდება ჰა? არა? კაი :user:

მიმაქვს:

ჩემი განუყრელი პლეიერი, რომელიც მზეზე გახმობის პროცესს უფრო სასიამოვნოს გახდის.
რა თქმა უნდა, ბევრი ტანსაცმელი, რომელთა უმეტესობას არ ჩავიცმევ
ერთი წიგნი, რომელსაც საღამოობით ჩავუჯდები ხოლმე
3 DVD დისკი საყვარელი live-ებით და კლიპებით
კომპიუტერი, რომელიც შარშან ბათუმში ამოვწყვიტე wi-fiს გამო. დრაივერი მქონია დასაყენებელი, მე კიდე იმაში დარწმუნებულმა, რომ თავისით უნდა ემუშავა, ვუჩხიკინე და მთლიანად დავბლოკე კომპიუტერი. შედეგად გაჰყვა მთელი ჩემი ავლა-დიდება, D დისკიც კი :D ახლა დატესტილია wi-fi-ზე და იმედი მაქვს აღარაფერი შეემთხვევა. მუზებისამებრ ვეცდები დავწერო ხოლმე დროდადრო პოსტი იქაურობიდან.

ვაპირებ:

მარტო ჯდომას და არანაირ “ძიგძიგს” :D
აჭარული ხაჭაპურის ჭამას- უმმ მომენატრა <3 თბილისში არასდროს არ ვჭამ იმიტომ, რომ ბათუმში სხვა გემო აქვს :))))
ზღვაში დღეში 5-5 წუთით კამერით შეფართხალებას და ცურვის არ სწავლას
ფეხით ბევრ სეირნობას
ცოტა წონაში დაკლებას. ზღვაზე ადვილად ვიკლებ ხოლმე მიუხედავად იმისა, რომ მადა მიხუთმაგდება :D

მოკლედ, დიდი იმედი მაქვს, ხვალ ამ დროს ბათუმში მეძინება წყნარად და ტკბილად. ზღვის ხმაურსაც გავიგონებ და დილით აივნიდან თავს რომ გავყოფ, ბათუმის სახანძროს (:D) და შერატონს დავინახავ. მერე ნახევრადმძინარე ავიკიდებ ბარგი-ბარხანას (= პირსახოც-პლეიერს) და პლაჟზე დავიწყებ ტრადიციულ მოღვაწეობას :D

Georgian Blogging Days 2010

Tiny — Tue, 29 Jun 2010 20:03:36 +0000

კვარიათში ჩატარებული “ქართული ბლოგინგის დღეების” შეჯამება მინდა გავაკეთო. ძალიან დატვირთული სამი დღე იყო საინტერესო თემებით და გამოცდილებებით.

I დღე, 25 ივნისი:

1. დილით გათვალისწინებული პროგრამის მიხედვით დაგვენიშნა დრო და ამ დროის განმავლობაში უნდა დაგვეწერა ტუტორიალები როგორც ბლოგებისთვის, ისე სხვადასხვა სოციალური ქსელებისთვის. გაგვინაწილეს თემები და დავიწყეთ წერა. რამდენიმე წუთში დაგროვდა საკმაოდ ბევრი ტუტორიალი. ძალიან კარგი გამოცდილება იყო საიმისოდ, რომ დაგვენახა რა შესაძლებლობები გვაქვს. ფაქტობრივად, გამოჩნდა, რომ არის რესურსი და შესაძლებელია მსგავსი ტიპის ღონისძიების დაგეგმვა- თუნდაც რამდენიმე საათით ყველას ერთად შეკრება და საქმის ასე განაწილება. არ ველოდი, ძალიან შედეგიანი გამოვიდა და მუშაობის პროცესი სასიამოვნო იყო, როცა იცოდი, რომ შენთან ერთად აქ მჯდომარე ადამიანებიც იმავენაირად მუშაობდნენ, როგორც შენ.

ამ დროს შექმნილი ტუტორიალები- http://gbd.ge/category/help/

ჩემი ტუტორიალი- http://gbd.ge/facebook_registracia/

ფეისბუქზე რეგისტრაცია შემხვდა მე. იქ არის ორიოდ ბოღმა კომენტარი, რა თქმა უნდა, ვის რაში სჭირდებაო, მაგრამ დამიჯერეთ, საქმე ისეა, რომ არის ამის საჭიროებაც…

2. მარკეტინგის და ბრენდინგის თემაზე გვქონდა საკმაოდ ვრცელი დისკუსია. უფრო სწორად, ერთად ვიმუშავებდით ყველა იქ მყოფი ერთ-ერთი შედარებით ნაკლებად ცნობილი კომპანიის ინტერნეტ მარკეტინგს. ცოტა ხანში, ერთად მუშაობის შედეგად მივიღეთ მთლიანად დაგეგმილი კამპანია, რომელიც იმ კომპანიის საიმიჯო პარამეტრების დაშლიდან დაწყებული და სოციალური ქსელების და ბლოგერების ამ ამბავში ჩართვის ტექნიკიდან დამთავრებული ყველაფერს მოიცავდა.

კარგი გამოცდილება იყო და ვფიქრობ, თუ ოდესმე რამე მსგავსის გაკეთება მომიწია, ერთ-ერთ სერიოზულ დახმარებას ეს მაგალითი გამიწევს.

3. ერთ-ერთი ნაკლებად პოპულარული ბლოგერის პიარი უნდა გაგვეკეთებინა თავდაპირველი გეგმით, თუმცა მერე ასე გავინაწილეთ- ჩვენ ლაივჯურნალის ერთ-ერთი იქ მყოფი ბლოგერი “გვერგო” და ლაივჯურნალელებს ერთ-ერთი ნაკლებად პოპულარული ქართველი ბლოგერი.

http://morieli.livejournal.com/ – ეს ბლოგი იყო რომელიც ამოვარჩიეთ. ყირგიზეთიდან იყო ჩამოსული ბლოგერი,საქართველოზე წერს. თუმცა ეს პროგრამა მაინცდამაინც ვერ შევასრულეთ, ბათუმში ხანგრძლივი ვიზიტი გამოგვივიდა.

4. ბათუმის პრომოუთინგი

შეიძლება გაგიკვირდეთ, რაღა პიარი ბათუმს უნდაო, მაგრამ ლაივჯურნალს სხვა კატეგორია კითხულობს და განსაკუთრებით მათთვის იყო ეს “გასეირნება” კარგი. მე პირადად, იმდენად ყბა ჩამოვარდნილი ვიყავი ლაზერული შადრევნებით და იმდენი ახალი რაღაცით, რაც შარშანდელის მერე გაკეთდა, რომ ერთ პოსტს აუცილებლად მივუძღვნიდი პროექტის ფარგლებშიც რომ არ ყოფილიყო…ამ დღეებში დავწერ ამ პოსტს.

მეორე დღე, 26 ივნისი

ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი მეორე დღეს დაიწყო. განრიგით პირველი თემა იყო- მთავრობისა და ინტერნეტ სამყაროს ურთიერთობებზე. როგორ შეუძლიათ გამოიყენონ სოციალური მედია.

მსჯელობის დროს საკმაოდ ბევრი მინუსი გამოვლინდა სახელმწიფო სტრუქტურების/სამინისტროების ვებ გვერდებისა:

არ არის ადვილად გასაგები მისამართები
არ ახლდება კონტენტი
არ არის სრულყოფილი თარგმანი რუსულად და ინგლისურად
დამაბნეველი ნავიგაცია

გარდა ამისა, ვმსჯელობდით რა საშუალებების გამოყენება იქნებოდა მართებული მთავრობის მხრიდან. პირველი, რაც თავში მომივიდა და მაშინვე ვთქვი, იყო პრეზიდენტის page ფეისუბქზე.

ძალიან კარგ მაგალითია ბარაკ ობამას გვერდი:

http://www.facebook.com/?ref=logo#!/barackobama?ref=ts - ყოველდღიურად განახლებადია. იდება ინფორმაცია, ვიდეოები, სურათები.

ვიფიქრეთ, რომ ტვიტერის ჩართვაც კარგი იქნებოდა და ფლიკრისაც. ყველაზე კარგი, რაც ამ მსჯელობისას ითქვა იყო, რომ შექმნილიყო სახელმწიფო ბლოგების ერთიანი სისტემა. ანუ ერთი ბლოგი. მე ძალიან მინდოდა პრეზიდენტის ბლოგი, რაც რეალურად განხორციელებადია. ნუ, მართლა პრეზიდენტი არ დაჯდება და პოსტვას არ დაიწყებს ყოველ დღე, მაგრამ პრეს სამსახურს შეუძლია გააკეთოს ეს საქმე, ოღონდ ისე არა,როგორც პრესრელიზებს წერენ ხოლმე :D

ისე, ჩემთვის ჩავილაპარაკე, მიშა თვითონაც დაწერს რამდენიმე ხანში ერთხელ მეთქი და ცოტა ხანში თქვეს სხვებმაც იგივე.

იქ ცალკე თემები წამოიჭრა, ბლოგის სისტემა ცოტა ცუდი ხომ არ იქნებაო, კომენტარების გამო, მაგრამ ჯერ მივიდეს საქმე შექმანმდე და სხვა დანარჩენი მოფიქრებადია…

შემდეგ სუხუმიმ გაგვიზიარა ომის დღეების გამოცდილება და თან გვირჩია, რომ ბლოგის ბექაფი ყოველთვის გვქონდს მომარაგებული… საინტერესო იყო ოლეგ პანფილოვის სემინარიც ინფორმაციულ ომთან დაკავშირებით…

შემდეგ იყო მედია ბანკის პრეზენტაცია:

http://mediabank.ge/

http://www.facebook.com/pages/sakartvelos-media-banki/105958506122879 – შეუერთდით fb-ს page-ს.

მედია ბანკის გაკეთების იდეა, როგორც მახსოვს პირველ შეხვედრაზე დაიბადა, ეკონომიკის სამინისტროში და ძალიან მალევე განხორციელდა. დაიდება ძალიან ბევრი ფოტოც, ვიდეოც, სხვადასხვა სახის ინფორმაცია, კატეგორიებად დაყოფილი. დიდი იმედი გვაქვს, რომ მედია ბანკი 100%-ით ჩაანაცვლებს იმ ნეგატიურ მასალას, რაც საქართველოს შესახებ ვრცელდება ხოლმე.

ორი სტუმარი იყო, რომლებმაც გააკეთეს პრეზენტაციები, მაგრამ ჩემთვის ნაკლებად საინტერესო თემები იყო. ბოლოს, წამოსვლის წინა საღამოს, ბლოგერულ ეთიკაზე საუბარმა და შემაჯამებელმა შეხვედრამ გვიანობამდე გადაიწია და შესაბამისად გვიანაც დამთავრდა, უკვე თვალები გვეხუჭებოდა :)))

საერთო ჯამში, ძალიან დატვირთული და ცოტა გადამღლელი გრაფიკის მიუხედავად, ძალიან კარგი და დატვირთული დღეები გამოვიდა და მე პირადად კმაყოფილი ვარ იქ მუშაობის შედეგებით :)

you are not alone…

Tiny — Sat, 26 Jun 2010 08:33:18 +0000

ამ საკითხზე არ მინდოდა საერთოდ დაწერა. არ მიყვარს ხოლმე ყურადღების გამახვილება, მაგრამ სამწუხაროდ მიწევს ბოლო დროის ტენდენციების გათვალისწინებით და იმისთვის, რომ როგორმე დავჩრდილო წამოსული არასწორი ტენდენცია,”ვგიჟდებიიი შენზეეე მაიკლლლ dzzzzzn “-ების დათრგუნვა, იმის ჩვენება, როგორ იქცევიან “ჭეშმარიტი ჯექსონოლოგები” :D მაგრამ ახლა განსაკუთრებული დღეებია და შეიძლება…

25-ში ერთი წელი გავიდა ჯექსონის გარდაცვალებიდან. ერთ-ერთ წინა პოსტშიც დავწერე, რომ დიდი ხნის წინ მქონდა დაგეგმილი ამ დღეს რა უნდა გამეკეთებინა და უცებ, ორი-სამი დღით ადრე გავიგე რომ კვარიათში მიწევდა წამოსვლა და ამ 25-ს აქ გავატარებდი. ჩემთვის სერიოზულ სტრესთან იყო დაკავშირებული ეს მართლა. იმიტომ, რომ მარტოს გამიჭირდებოდა..თავიდან ამის გამო თბილისში დარჩენასაც ვაპირებდი, მაგრამ მერე დამარწმუნეს, რომ აქ ვჭირდებოდი სამშობლოს და თან აი:

(update:წეღან სკრინშოტი დამავიწყდა, დოდკას დაპირების)

ნამდვილად არ მჩვევია ‘პლაკატების” და სურათების ტარება აქეთ-იქით, მაგრამ ახლა წამოვიღე ერთი სურათი და სანთელი, რომელსაც 25-ის დადგომისთანავე,ანუ 12 საათზე ავანთებდი.

დაახლოებით 10-11 საათისკენ ამოვბარგდი ოთახში მარტო და ჩავრთე ერთ-ერთი ლაივი, this is it-ს ვაპირებდი, მაგრამ ეგ უკვე ძალიან თვითგვემა იქნებოდა. მოკლედ, რა დასამალია და ამიტყდა ტირილი. ამ დროს პიკომ მომწერა, რომ ჩამოდიო,მაგრამ ასეთ ვითარებაში სადმე გასვლას,ჯობდა მყარად დავმჯდარიყავი ადგილზე და ვუთხარი შენ ამოდი მეთქი. რომ ამოვიდა იმ მომენტში ისე კარგად ვიგულე თავი, დაცულად, რომ არც ვაცალე კარებში შემოსვლა, ჩავეხუტე და რაც ძალი და ღონე მქონდა ვიტირე. ოღონდ ძლივს მივახვედრე მერე რა მატირებდა…ვუთხარი რა ხდებოდა და ისიც ვუთხარი 12 საათზე სანთელი უნდა ავანთო მეთქი.

ცოტა რომ ჩავწყნარდი, სხვა თემებზე გადავედით, აღარ მეტირებოდა და როგორც კი მოახლოება დაიწყო 12-მა საათმა, ისევ დამეწყო შფოთი! დავდიოდი ოთახში, წუთებს და წამებს ვითვლიდი. მოკლედ,ავბორგდი. ხოდა აღარც შეგონებებმა მიშველა და სლუკუნიდან გადავედი გემრიელ ღნავილზე. თან პიკოს ვეუბნებოდი,მადლობა რომ ჩემთან ხარ ახლა მეთქი, მართლა მჭირდებოდა ვინმე იქ. უცებ ამ შუა ემოციების დროს მითხრა ერთი წუთით გავალო. მე გავაგრძელე ლაივის ყურება და ისევ ცრემლები და ამ დროს …. :

ოთახში ქრება შუქი, სანთლის სინათლე მოიწევს ნელ-ნელა აქეთ და მესმის you are not alone-ს შესავალი. ოთახში შემოვიდნენ დოდკა, სვითი, პიკო, ეკა, ყვავა, საბუნია, დავითი და როკო. როკო ლეპტოპით და კარაოკეთი, ჯექსონის სურათიანით. დოდკა გალუმპული და სანთლით ხელში (თურმე პიკოს უთქვამს სანთლის ამბავი როგორც კი გაიგო და შუა თავსხმაში გავარდნენ, რომ ეყიდათ :/), ჩემი სანთლის გვერდით დადგეს თავიანთიც…ეკა ფოტოაპარატით, როგორც ნამდვილ ბლოგერს შეეფერება. პიკომ რაღაც ბრჭყვიალები გადმოაბზნია,ისეთი ლამაზი იყო :( დღემდე საწოლზეა მიმოფანტული და კომპიუტერზე,ვერ გასცილდა :D მე ამაზე რა დამემართა ვერ გადმოვცემ მართლა.მღეროდნენ you are not alone-ს, ჯერ ღიმილიანი სახით, მაგრამ ცოტა ხანში კი მოეგრუზათ სახეები ასეთ მდგომარობაში რომ მნახეს :D მერე მიყვებოდნენ, რომ ვიფიქრეთ შევალთ, ღიმილ-ღიმილით ვუმღერებთ,გავამხიარულებთო და ფერშეცვლილები კი გავიდნენ აქედან :D

ძალიან ძალიან ემოციური საღამო გამოვიდა და დიიდხანს არ დამავიწყდება <3 ხოდა მადლობა ყველას:))

გუშინ მინდოდა დაწერა ამაზე, მაგრამ ენერგია არ მეყო. დღისით სესიები იყო და მერე მთელი დღე დავდიოდით, ბათუმს ვათვალიერებდით. რომ მოვედით დაწყვეტილები, ცოტა ხნით ბარში შევედით და როგორც კი ფეხი შევდგი, the way you make me feel დაიყწო დიიდ ეკრანზე და იმხელა ხმაზე ვმღეროდი და ვცეკვავდი, რომ როგორც კი დამთავრდა დავეშვი სკამზე და ოთახში ასასვლელად ლამის საკაცე დამჭირდა დაღლილობისგან :D ხო,ეს დიდ ეკრანზე ჯექსონი დაგეგმილი არ იყო, დაემთხვა უბრალოდ სასიამოვნოდ <3

მოკლედ, ასეთი იყო კვარიათული ვოიაჟის ემოციური ნაწილი :))